บทที่ 250 การแสดงที่เรียกร้องความสนใจ

เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนกำลังจมดิ่งอยู่กับจูบที่โศกเศร้าสิ้นหวังนี้อย่างไม่สามารถถอนตัวขึ้นมาได้ แล้วจู่ๆริมฝีปากก็รู้สึกถึงความว่างเปล่า

เซียวเซิ่งเงยหน้าขึ้นมา เอ่ยขึ้นมาอย่างคาดไม่ถึง “ผมว่าเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยน คุณอย่าทำให้ผมสับสนด้วยได้ไหม?”

อะไรกัน? เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนลืมตาขึ้นมองเซียวเซิ่ง พลางเอ่ยถามขึ้นด้วยใบหน้าที่ดูประหลาดใจ “ฉันทำให้คุณสับสนอะไร?”

“คุณเข้าสู่การแสดงลึกเกินไปแล้ว การแสดงที่เรียกร้องความสนใจ”

เซียวเซิ่งทำให้ลมหายใจของตัวเองสงบลง แล้งจ้องมองเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนอย่างเย็นชา “เป็นใครที่รับปากว่าจะกลับมาแต่งงานใหม่กับผม? ถ้าคุณไม่บอกว่าจะกลับมาแต่งงานใหม่กับผม ผมถึงจะไม่ได้สนใจความเป็นความตายของเซียวซานั่น! ทำให้เธอต้องแท้งลูกไม่ใช่ผมซักหน่อย คุณต่างหาก!”

“อา....ฉัน.....” ขนตาของเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนสั่นไหว “ที่เธอแท้งลูกไม่ใช่ฉันเป็นคนทำจริงๆนะ ฉันไม่ได้แตะต้องตัวเธอเลย”

เซียวเซิ่งหัวเราะเยาะออกมา แล้วหันหลังเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ยาวตัวหนึ่ง ไม่รู้ว่าไปหยิบเอาซองบุหรี่ออกมาจากไหน หยิบบุหรี่ออกมาหนึ่งมวนแล้วคาบเอาไว้ที่ปากอย่างนิ่งๆ เขากำลังจะจุดไฟ เมื่อคำนึงถึงว่าเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนอยู่ด้วยแล้ว เขาจึงดับไฟลงอีกครั้ง

เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนยังมุ่งหวังที่จะให้ชายหนุ่มแก้ไขความผิดพลาดเพื่อตัวเอง ใครจะรู้ว่าเซียวเซิ่งกัดบุหรี่แล้วเอ่ยพูดขึ้น “คุณต้องไม่ไปที่โรงพยาบาลสตรีและเด็ก เธอสามารถสร้างข่าวลือให้คุณได้?”

“ทำไมฉันจะไปที่นั่นไม่ได้?” เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนรู้สึกร้อนรนขึ้นมาบ้างแล้ว “นี่มันสภาพสังคมที่มืดมนอะไรกัน? น้องสาวคุณสร้างข่าวลือ แต่คุณกลับช่วยเธอ พวกคุณนี่เป็นคนในครอบครัวเดียวกันสินะ”

“ใครเป็นครอบครัวเดียวกับเธอ?” เซียวเซิ่งนั่งหลังตรง มือหนึ่งยันอยู่ตรงหัวเข่า มองเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนอย่างมีอำนาจ “เพื่อคุณ ผมตัดขาดความสัมพันธ์กับเธอแล้ว คิดไม่ถึงว่าคุณเองก็จะไปจากผมเหมือนกัน! ผมก็เหมือนหนูที่อยู่ในเครื่องสูบลม ถูกหนีบอยู่ตรงกลางทั้งสองฝั่งอย่างนั้นเหรอ?”

คนสองคนล้วนแต่มาหาโอกาสของเขา หาเรื่องตายกันใช่ไหม?

“ตัดขาดความสัมพันธ์กับเธอแล้ว?” เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยรู้สึกตกใจมาก วิ่งไปตรงหน้าเซียวเซิ่งอย่างรวดเร็ว “เป็นเพราะเธอบังคับคุณหย่าอย่างนั้นเหรอ?”

“อืม จะแก่จะตายก็ไม่ต้องมาหากัน” เซียวเซิ่งมีใบหน้าที่เด็ดเดี่ยว “เป็นขี้เถ้าผมก็ไม่ยกโทษให้เธอ รอตอนที่ผมจะตาย คุณก็ช่วยผมดูหน่อยแล้วกัน อย่าให้เธอมาเข้าใกล้ แล้วก็ไม่อนุญาตให้เธอมาร้องไห้หน้าหลุมศพของผมด้วย ได้ยินหรือเปล่า?”

อา หัวใจของเซียวเซิ่งช่างโหดร้ายจริงๆ

ความโชคร้ายของคนเราล้วนแต่ตรงกันข้าม เทียบกับเซียวซาแล้ว จู่ๆเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนก็รู้สึกว่าตัวเองยังดี ในใจก็อดที่จะรู้สึกผิดขึ้นมาไม่ได้ จึงพูดเกลี้ยกล่อม “ความสัมพันธ์ของพี่น้องกัน เลือดย่อมข้นกว่าน้ำอยู่แล้ว ตัดกระดูให้หักก็เชื่อมกับเอ็นอยู่ดี ครอบครัวเดียวกันยังไงก็คือครอบครัว - -”

“ปากของคุณนี่ทำไมถึงได้กวนแบบนี้?”

เซียวเซิ่งโยนบุหรี่ทิ้ง แล้วโอบเอวเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนมา ลุ่มหลงกับกลิ่นหอมที่เป็นเอกลักษณ์บนตัวของเธอ ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งแล้วเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง “เนี่ยนเอ๋อร์ เมื่อกี้คุณทำให้ผมตกใจแล้ว คืนนี้จะต้องปลอบขวัญผมให้ดีด้วยนะ”

“ปลอบขวัญยังไงคะ?” เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนยกมือขึ้นมาลูบผมตรงท้ายทอยของเซียวเซิ่ง ทำเอาหัวใจของเขากระเพื่อมหมดแล้ว “จะยังไงก็จะต้องสู้กันจนฟ้าสว่างสิ”

เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนหน้าซีดด้วยความโมโห เวลานี้แล้ว เขายังคิดถึงเรื่องนั้นอีก? ผู้ชายเป็นสัตว์ที่คิดถึงแต่เรื่องส่วนล่างของร่างกายจริงๆ

“ฉันไม่ใช่ภรรยาของคุณแล้ว ไม่มีหน้าที่นั้น ไม่มีอะไรแล้ว ฉันไปแล้วนะ”

“ยังมีอีก” เซียวเซิ่งดึงเธอเอาไว้ “เอาแหวนใส่กลับคืนไปด้วย นิ้วนางข้างซ้าย”

เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนมองแหวน และยังไม่ค่อยยินยอมนัก “รอให้กลับมาแต่งงานกันใหม่ก่อนแล้วค่อยใส่กลับคืน ไม่อย่างนั้นถูกคนอื่นเห็นเข้าก็จะมาเหน็บแนมฉันอีก ตอนนี้ฉันไม่อยากจะได้ยินคำพูดแย่ๆอะไรแล้ว ยากจะฟังแต่คำพูดดีๆ”

“ทำไมเปลี่ยนไปแล้ว?” เซียวเซิ่งขมวดคิ้วหล่อขึ้น หันไปมองพิจารณาเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยน “ไม่ถูกสิ คุณภรรยา เมื่อก่อนคุณไม่ใช่คนขี้เหนียว ผมว่าคุณคงไม่ได้ท้องแล้วใช่ไหม? รีบเอาท้องมาให้ผมจับเร็วเข้า”

“เพียะ!” เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนตีมือเขาออกไป

เธออยากจะคลอดลูกออกมาอยู่ตลอด คิดอยากจะหุงข้าวให้สุก ครอบครัวของสามีเธอจะได้ไม่บีบบังคับให้เธอหย่าเนื่องจากเห็นแก่เด็ก แต่ก็ยังไม่สามารถตั้งครรภ์ได้ เธอเป็นทุกข์กับเรื่องนี้ และถูกเขาเอามาหยอกล้ออีกจึงรู้สึกเศร้าขึ้นมาทันที

“คุณนั่นแหล่ะที่จับฉันโยนลงไปแช่น้ำในบ่อจระเข้ แช่เสียจนประจำเดือนฉันผิดปกติ ทำให้ฉันมีลูกยาก แล้วยังจะเอาเรื่องนี้มาล้อเล่นอีก คุณยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?” เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนแทบอยากจะกัดเซียวเซิ่ง