บทที่ 3 เด็กน้อยน่ารัก

คนที่เดินเข้ามาคือหนุ่มหล่อสาวสวยคู่หนึ่ง ด้านหลังตามมาด้วยผู้ช่วยและบอดี้การ์ดหลายคน ดูมีมาดเป็นอย่างมาก

หวงฟางรีบหยุดมือ หันหลังหยิบแว่นดำจากในกระเป๋าออกมาใส่

เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนหน้าผากแตก เลือดสีสดรินไหลหยดแล้วหยดเล่าลงไปตามแพขนตาเข้าไปนัยน์ตา ตรงหน้ามีหมอกแดงบังเอาไว้ แม้ว่าจะเป็นเช่นนั้นเธอก็เห็นพี่สาวเช่นกัน

เอี๋ยนหยู่โรวคล้องแขนชายหนุ่มวัยรุ่นคนหนึ่งด้วยท่าทางน่ารัก ใบหน้าเต็มไปด้วยความสุข

ชายหนุ่มหล่อเหลาเป็นอย่างยิ่ง สวมเสื้อเชิ้ตชุดสูทสีดำรีดเรียบกริบ ปกคอเสื้อปลดกระดุมออกสองเม็ด เผยให้เห็นลำคอที่เซ็กซี่ มองดูแล้วทำให้คนหน้าแดงหัวใจเต้นระรัว ทว่านัยน์ตาเย็นยะเยือกกลับเย่อหยิ่ง

ชายหนุ่มกวาดตามองเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนแวบหนึ่ง

สายตาประสานกัน คล้ายกับดวงตาถูกสิ่งสกปรกปนเปื้อน เขาเบนสายตาไปอย่างเย็นชา มือข้างหนึ่งโอบเอวเอี๋ยนหยู่โรวให้เดินต่อไปอย่างเอาใจใส่

ไม่รู้ว่าทำไมในใจเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนถึงได้รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาอย่างน่าประหลาด เธอยกมือปาดเลือดบนหน้าผาก

เอี๋ยนหยู่โรวหันกลับมามองมารดา แววตามีประกายโหดเหี้ยมพาดผ่าน

เธอเดาได้แล้วว่าน้องสาวมาทำอะไรที่โรงพยาบาล จึงส่งสัญญาณให้มารดาลงมือให้หนัก

หวงฟางเข้าใจ มุมปากจึงโค้งเป็นรอยยิ้มชั่วร้าย ในที่สุดลูกสาวแท้ๆก็ได้ยกระดับเป็นคนมีฐานะสูงขึ้นแล้ว ลูกเลี้ยงคิดจะทำลายน่ะ ไม่มีวัน!

“คุณเอี๋ยน คุณจิตใจงดงามจริงๆ” เห็นเอี๋ยนหยู่โรวหันหน้ากลับไปบ่อยๆ เลขาเล่ย์ที่อยู่ด้านข้างก็เอ่ยยิ้มๆ “ที่โรงพยาบาลเห็นคนหัวแตกเลือดไหลเป็นเรื่องปกติมาก มีคุณหมออยู่ คุณไม่จำเป็นต้องกังวลหรอกครับ”

“ฉันยังรู้สึกไม่วางใจเล็กน้อยค่ะ” เอี๋ยนหยู่โรวกระชับแขนเซียวเซิ่งแน่นด้วยความเคร่งเครียด แสร้งเอ่ยราวกับเป็นเรื่องใหญ่ว่า “เด็กสาวคนนั้นเลือดออกแล้ว ไม่สู้พวกเราไป”

“ไม่ต้อง” ความโหดเหี้ยมบนใบหน้าเซียวเซิ่งเลือนหายไป ขณะก้มมองเธอ มุมปากโค้งเป็นรอยยิ้มจางๆ “แค่ดูก็รู้ว่าตั้งท้องโดยที่ไม่มีผู้ชายรับผิดชอบ ดังนั้นถึงได้ถูกแม่ตบ เรื่องในครอบครัว”

เอี๋ยนหยู่โรวตะลึงไปเล็กน้อย แนบมือเซียวเซิ่งลงบนแก้มของตนเอง พลางเอ่ยอย่างมีใจปฏิพัทธ์ “ขอบคุณที่คุณรับผิดชอบฉัน ไม่อย่างนั้นฉันก็คงเหมือนเธอ”

“ไม่หรอก” เซียวเซิ่งดึงมือกลับมา โอบร่างเล็กของเอี๋ยนหยู่โรวเข้ามาในวงแขนแกร่ง ปกป้องเอาไว้ “มีผม เซียวเซิ่งปกป้องคุณอย่างรอบคอบ แม้ว่าจะเป็นคุณพ่อคุณแม่คุณก็ไม่สามารถแตะต้องคุณได้แม้แต่เส้นผมเส้นหนึ่ง”

ว้าว

ผู้ชายคนนี้ยิ่งใหญ่มาก เผด็จการมาก! เอี๋ยนหยู่โรวยิ้ม ยิ้มหวานมาก หวานมากๆ...

“หึ โรวเอ๋อร์ของฉันมีวาสนาดี!” หวงฟางมองส่งเงาร่างของลูกสาวแล้วก็อารมณ์ดีจนหุบปากไม่ลง “คราวนี้จะแต่งให้กับตระกูลไฮโซแล้ว ฮ่าๆ...เสี่ยวเนี่ยนริษยามั้ย”

นึกถึงเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนแล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าเธอก็ค่อยๆเลือนหายไปและแทนที่ด้วยความโหดเหี้ยมอำมหิต

เอามารหัวขนในท้องเธอออกมันจะไปพอได้ยังไง ต้องให้เธอตายไปด้วยกันเลย มีเพียงแค่คนตายที่สามารถรักษาความลับได้!

ตัดสินใจเรียบร้อยแล้ว หวงฟางก็หันกลับมา พุ่งเข้าใส่เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนราวกับเสือตะครุบเหยื่อ ใครจะไปรู้ว่าพุ่งเข้าใส่ความว่างเปล่า นังเด็กชั่วหายไปแล้ว!

เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนหนีไปแล้ว!

...

สี่ปีต่อมา

เครื่องบินสำหรับตำรวจบินทะยานอยู่บนท้องฟ้าสดใส และกำลังจะไปถึงเมืองจงโจว

“คุณอาสวี่~”

ภายในห้องโดยสาร เสียงสดใสหวานล้ำของเด็กน้อยดังขึ้น ฟังแล้วนุ่มนิ่มน่ารักเป็นพิเศษ “คุณลุงชอบผมมากกว่า หรือชอบหม่ามี๊ของผมมากกว่าครับ”

“เอ่อ คำถามนี้ยากไปหน่อย” สวี่เจียนยิ้มอ่อนโยน

“พูดความจริงครับ” เอี๋ยนต้าฟา เด็กน้อยน่ารักวัยสามขวบที่นั่งอยู่บนหน้าขาของสวี่เจียน ลูบป้ายบนชุดตำรวจของเขา พลางเอ่ยสอบถามด้วยท่าทางจริงจัง

“ต้าฟา ลูกควรจะเรียกว่าคุณลุงสวี่ เขาอายุมากกว่าหม่ามี๊สิบปี เรียกคุณลุงจะให้ความรู้สึกเคารพยิ่งกว่า” เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนเหลือบมองลูกชายอย่างจนปัญญา เตือนเขาไปหลายครั้งแล้วก็ยังไม่จำ

“แบร่ๆ” เอี๋ยนต้าฟาแลบลิ้นใส่มารดา ดวงหน้าเล็กนุ่มนิ่มยิ้มหวาน “คุณลุงกับคุณอาล้วนเป็นเพียงชั่วคราว ผู้บัญชาสวี่จะเป็นปะป๊าของผมนะ!”