บทที่ 382 ถูกชายผู้ที่รักเตะออกไป

ไห่ซูรู้สึกสะเทือนใจมากเมื่อเห็นว่าแพทย์สุดออกซิเจนและใช้เครื่องกระตุ้นหัวใจเพื่อช่วยชีวิตลูกสาวของเขา

เขากะว่าจะเตรียมเลี้ยงอาหารหลังลูกสาวของเขาฟื้น และทำธงอุทิศให้พวกเขาเพื่อยกย่องความมีน้ำใจของพวกเขา

"พี่เฟิงพี่สาวฉันจะตื่นเมื่อไหร่"ไห่รุ่ยเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของเย่เฟิง รู้สึกมีความสุขจนหัวใจแทบระเบิด

เย่เฟิงพูดอย่างเฉนเมยว่า"เมื่อเธอลืมตาขึ้น เธอก็ถึงเวลาควรจะตื่นแล้ว"

"ฮี่ฮี่...พี่เฟิงน่าสนใจจัง" ไห่รุ่ยหัวเราะ ประจบผู้ชายอย่างอ่อนหวาน

เย่เฟิงยิ้มและไม่พูดอะไร เมื่อเขาลงโทษพวกคนเลว เขาจะยิ่งสนุกมากขึ้นไปอีก

"อะแฮ่ม..." จู่ๆ ไห่ถังก็ไอสองสามครั้ง ค่อยๆ ลืมตาขึ้นและมองไปที่ฝูงชนอย่างว่างเปล่า

"ลูกพี่เย่ หล่อนตื่นแล้ว" สัตวแพทย์วางเครื่องมือในมือลง แล้วถอนหายใจ ผู้หญิงคนนี้คงไม่คิดว่า การช่วยชีวิตเธอนั้นเป็นเพียงการเฉือนเนื้อเธอด้วยมีด ฉากที่สนุกๆ ยังมาไม่ถึง

“ขอบคุณสุภาพบุรุษท่านนี้มากๆ!” ไห่เสิ่นนำน้ำชามาเสิร์ฟ “ผู้บุกรุก” ด้วยรอยยิ้ม “ทุกคนเชิญนั่งลงและดื่มชาดับกระหาย!”

เพราะลูกสาวฟื้น ทั้งสองจึงปลาบปลื้มในใจ และลืมสืบหาต้นตอที่พวกเขามาในชั่วขณะ...

เย่เฟิงเดินไปอย่างใจเย็นและนั่งบนที่นั่งหลัก คนอื่นๆ ยังคงยืนอยู่ ทุกคนสวมแว่นกันแดดและยืนเอามือไพล่หลัง ไม่มีใครดื่มชาของเขา ในเมื่อพวกเขารู้ว่าครอบครัวของไห่ถังมีปัญหา ใครจะกล้าดื่ม?

สิ่งที่เย่เฟิงนำมาในครั้งนี้เป็นสิ่งที่ทรงพลังที่สุดในบรรดาแต่ละอาชีพ ไม่ต้องพูดถึงคนอื่น แค่สัตวแพทย์คนนี้ เมื่อก่อนเคยเป็นคนขายเนื้อมาก่อน และเทคนิคการแล่เนื้อและเลาะกระดูกของเขาชำนาญจนหาที่เปรียบไม่ได้

ต่อมาเขาจะรับผิดชอบในการแล่เนื้อออกจากร่างของไห่ถังและป้อนให้สุนัขทีละชิ้น เพื่อที่จะให้เธอเห็นเนื้อของตัวเองถูกสุนัขเคี้ยวและกลืนเข้าไปอย่างช้าๆ

ด้วยวิธีนี้เท่านั้นที่สามารถบรรเทาความเกลียดชังในใจได้

สติของไห่ถังค่อย ๆ กลับคืนมา และดวงตาของเธอค่อย ๆ มีสมาธิ เมื่อเห็นใบหน้าที่กังวลและประหลาดใจของพ่อแม่และน้องสาว เธอรู้สึกอยากน้ำตาไหล...

โทษตัวเองที่ทำให้เดือดร้อน คนในครอบครัวก็ต้องเดือดร้อนไปด้วย

“อย่าร้องไห้นะลูก แค่ลูกไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว” ไห่เสิ่นเอามือเช็ดน้ำตาให้ลูกสาว ในใจรู้สึกห่วงใยเธอมาก

เย่เฟิงมองดูอย่างเย็นชา ไห่ถังมีพ่อแม่ที่รักและห่วงใย แล้วเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยน โอเล่ย์ไม่มีพ่อแม่ที่รักและห่วงใยหรือ? CEO อาเจียนเป็นเลือดติดต่อกันหลายครั้งไม่ทำร้ายร่างกายเหรอ? ถ้า เซี่ยจิ่น เห็น เธอจะไม่เสียใจเหรอ?

ถูกต้อง ไห่ถัง ไม่ได้ฆ่า โอเนี่ยนด้วยมีดโดยตรง แต่เธอร้ายกว่าผู้ประหารชีวิตด้วยมีด!

“พี่ พี่โง่จริงๆ เลย ทำไมต้องฆ่าตัวตาย? ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ไม่มีใครสำคัญไปกว่าชีวิตของเรา!” ไห่รุ่ยคุกเข่าต่อหน้าพี่สาวของเธอและเช็ดน้ำตาของเธอ หัวใจของเธอเจ็บปวดแทบตาย

“ไห่รุ่ย” ไห่ถังยกมือขึ้นอย่างอ่อนแรงและบีบหน้าน้องสาว “การสอบเป็นยังไงบ้าง?”

"ค่อนข้างดี ผ่านเกณฑ์คะแนนอย่างแน่นอน มหาวิทยาลัยจงโจวไม่เป็นปัญหาแน่นอน" ไห่รุ่ยพูดอย่างมั่นใจ แล้วยิ้มอย่างภาคภูมิใจ "พี่ พี่พี่เฟิงที่ช่วยชีวิตพี่นะ!"

“เย่เฟิง?” ไห่ถังตื่นตระหนก เงยหน้าขึ้นมองหา และบังเอิญไปสบกับใบหน้าเย้ยหยันของเย่เฟิง เธอตัวสั่นด้วยความตกใจ และรู้ว่าเวลาของเธอมาถึงแล้ว

เย่เฟิง เป็นคนของเซียวเซิ่ง และเขามาเพื่อแก้แค้นเธอ! จนถึงตอนนี้ เธอต้องการเพียงให้พ่อแม่และครอบครัวของเธอปลอดภัยเท่านั้นเอง

"คุณเย่ ฉันผิดไปแล้ว!" ไห่ถังคุกเข่าต่อหน้าเย่เฟิงและกราบร้องขอความเมตตา "ได้โปรดปล่อยพ่อแม่และน้องสาวของฉันไปเถอะ ปล่อยพวกเขาไป ฉันยินดีที่จะตายโดยไม่มีการฝังศพ!"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ไห่ซูและไห่เสิ่นก็มองหน้ากัน ใจของพวกเขาจมดิ่งลงไป ไห่รุ่ยดึงพี่สาวของเธอด้วยความสับสน "ทำไมพี่ถึงกราบเขา? พี่เฟิงมาที่นี่เพื่อมาพบฉัน พี่ไม่ต้องกลัวเขา! ใช่ไหม พี่เฟิง"