บทที่ 47 รักที่เก็บไว้ในมือ

“สองวันแล้ว ทำไมเธอยังไม่ฟื้น”

เซียวเซิ่งนั่งอยู่ข้างเตียงของเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนที่ห้องพักผู้ป่วยVIPระดับสูงของโรงพยาบาลโนเบิลซูจี้ มือทั้งสองข้างกอดอก มองไปยังฉู่หยู้ซีด้วยสายตาเย็นชา นัยน์ตาคมเข้มมองเค้นอย่างต้องการคำตอบ

ตัวเขาเองถูกพิษมากกว่า นอนพักไม่นานก็ดีขึ้น แต่เสี่ยวเนี่ยน......

“ผู้หญิงที่เปราะบางราวกับดอกไม้ จะเอาไปเปรียบเทียบกับสัตว์ป่าดุร้ายเหมือนนายได้ไงกัน?” ฉู่หยู้ซีก้มตัวลง แล้วเอานิ้วดันเปลือกตาของเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนขึ้น เตรียมตรวจสอบว่ารูม่านตาขยายจริงไหม

“เพี๊ยะ！” เซียวเซิ่งตีมือเขาไปหนึ่งที “อย่าแตะต้องเธอ ฉันเตือนนายเป็นครั้งสุดท้าย”

ไอ้นี่หนิ

เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนฟื้นได้ก็แปลกแล้ว！ฉู่หยู้ซีถอดแว่นตาอย่างจนปัญญา แล้วเดินมานั่งอีกฝั่ง มองเซียวเซิ่งอย่างคับแค้นใจอยู่นาน “นายมีความรู้ถูกไหม? ฉันเป็นหมอ แม้แต่ผู้หญิงตรงนั้น......ฉันก็ต้องดูแล”

“สรุปเมื่อไหร่เธอจะฟื้น?”

เซียวเซิ่งไม่สนว่าเขาจะดูแลผู้หญิงที่ไหน แต่ผู้หญิงของเขาห้ามดูแล

“ร่างกายคงที่ สามารถฟื้นได้ตลอดเวลา ที่ที่รักนายไม่ฟื้น น่าจะเพราะไม่อยากเจอนาย”

ฉู่หยู้ซีลูบจมูกเล็กน้อย รอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์เผยขึ้นบนใบหน้าที่สวยกว่าดอกกุหลาบสีชมพูเสียอีก “นายต้องฟังสิ่งที่ฉันพูด ปีศาจมัสตาร์ด ทั้งเมืองจงโจว ใครไม่รู้จักทักษะทางแพทย์ที่เก่งกาจของฉันบ้าง?”

หลงตัวเองขนาดนี้ จะให้รื้ออดีตเหรอ?

“สามปีก่อนนายรักษาจนปากของคุณยายท่านหนึ่งเบี้ยว สองปีก่อนนาย——”

“สามวัน！ถ้าภายในสามวันที่รักนายไม่ฟื้น นายจะดูถูกอะไรฉันก็แล้วแต่นายเลย”

เซียวเซิ่งพยักหน้า ห่มผ้าให้เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยน จู่ๆมือก็ชะงัก นัยน์ตาทั้งสองเบิกกว้าง “น้ำเชื่อม！ผ้าห่มของสาวฉันทำไมแดงขนาดนี้? แดงเยอะขึ้นเรื่อยๆเลย！เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนเลือดออก！”

หา? ฉู่หยู้ซีถูกสีหน้าตื่นตระหนกของเซียวเซิ่งทำให้ตกใจ รีบพุ่งเข้าไปดูอาการ “เร็ว รีบเอาผ้าห่มออกให้ฉันดูหน่อย！”

เซียวเซิ่งใช้มือทั้งสองกำไว้ที่ปลายผ้าห่มแน่น เปิดผ้าห่มออกในทันที แล้วรีบห่มเข้าไปใหม่ “ออกไปไกลๆหน่อย ประจำเดือนเธอมา ไปเอาผ้าเช็ดตัวมาให้ฉัน！”

“โห่ ทำฉันตกใจหมด” ฉู่หยู้ซีถอนหายใจ ขมวดคิ้วด้วยความเจ็บปวดใจ “ประจำเดือนเธอมาถูกเวลาจริงๆ ไม่มีอะไรหยุดเธอได้แม้ตอนไม่ได้สติ ”

“ฉันว่าจะถ่ายเลือดให้เธอสักหน่อย ไหลออกไม่น้อย แต่เธอยังนอนอยู่เลย เดาว่าน่าจะได้หนึ่งถ้วย เลือดของฉันกรุ๊ปเดียวกับเธอ ให้คนมาเอาไปสิ” เซียวเซิ่งแกะกระดุมออก เอาแขนเสื้อถกขึ้นบนข้อพับแขน ออกคำสั่งฉู่หยู้ซีด้วยสีหน้าจริงจัง

“เก็บแรงเอาไว้หน่อยเถอะ คุณชายเซียว” ฉู่หยู้ซียักไหล่เย้าหยอก “ผู้หญิงเป็นสิ่งมีชีวิตที่แปลกประหลาด เลือดออกแค่ไหนก็ไม่ตายหรอก”

ก๊อกๆ

พยาบาลสาวหน้าตาสะสวยผลักประตูเข้ามา พยักหน้าให้บอสทั้งสองอย่างมีมารยาท เดินมาตรงหน้าเตียงของเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยน ต้องการจะเอาผ้าห่มของเธอออก ภายในหนึ่งวินาทีข้อมือก็ถูกจับทันที

“เธอจะทำอะไร?” เซียวเซิ่งยกมือปกป้องเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนไว้ สายตาที่เย็นชาทำให้พยาบาลตกใจจนเกือบเป็นอัมพาต

“คุณชายเซียว ฉันจะเปลี่ยนผ้าห่มให้คนไข้ค่ะ แล้วก็อันนี้......” พยาบาลสาวเขย่าผ้าอนามัยในมือ มองไปทางคุณชายตระกูลสูงส่งที่ท่าทางกลัวท่านนี้

“เธอจะดูร่างกายของผู้หญิงฉัน?” เซียวเซิ่งถามอย่างเยือกเย็น เพิ่มแรงที่จับมือของเธอ น้ำตาของพยาบาลไหลออกมาด้วยความเจ็บ มองไปทางฉู่หยู้ซีเพื่อขอความช่วยเหลือ

“เฮ้อ นายอย่าทำให้พยาบาลของฉันตกใจสิ！” ช่วยพยาบาลออกมา “เธอเป็นพยาบาลผู้หญิง ช่วยเปลี่ยนให้ที่รักของนายมันจะเป็นอะไรไป?”

“นอกจากฉัน ใครก็ห้ามเห็นร่างกายของเธอทั้งนั้น” เซียวเซิ่งพูดด้วยสีหน้าแข็งกร้าว วางอำนาจอย่างเผด็จการ

“ไปเถอะ ยุแหย่ไม่ได้ก็หนีดีกว่า”

ฉู่หยู้ซีจูงพยาบาลออกไปอย่างช่วยไม่ได้ พอถึงหน้าประตู ก็ถูกเซียวเซิ่งตะโกนดักไว้ “ต้องล้างให้เธอก่อนไหม?”

ล้างตรงนั้น? ฉู่หยู้ซีกะพริบตา เขาก็ไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน “ก็ได้นะ แต่อย่าให้น้ำสกปรกไหลเข้าไป ทางที่ดีไม่ต้องล้าง คนอื่นเขามีวิธีทำความสะอาดตัวเองอยู่”

“ไม่ล้างคงไม่สบายตัวแย่ อุ้มไปล้างก็จบแล้วนี่” เซียวเซิ่งถอยหลังไปปิดประตู ผู้หญิงต้องดูแลให้พิถีพิถัน จะปล่อยไว้เช่นนี้ไม่ได้