บทที่ 58 ยอมจำนนอยู่ใต้เท้าของคุณ

เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนนั่งพิงข้างเตียงอยู่ในเวลานี้ ทั้งสองแขนกอดรอบเข่าเอาไว้ มุดศีรษะลงไป และปรากฏความคับแค้นใจเป็นพิเศษ

เธอไม่ได้เป็นคนโง่ ทำไมถึงจะไม่สามารถเห็นความรักของเซียวเซิ่งที่มีต่อเธอได้?

แต่ถึงแม้ว่าเซียวเซิ่งจะโอ๋เธอเป็นพิเศษ ความรักทุกอย่าง แต่การแยกเธอแม่ลูกออกจากกัน มันก็เพียงพอทำให้เธอผูกพยาบาท คิดอยากที่จะกินเนื้อของเขา และแทะกระดูกของเขา!

เซียวเซิ่งผลักประตูออกเบาๆ ไม่ได้กลับเข้าไปในทันที ยืนอยู่นอกประตูมองดูเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนอยู่ครู่หนึ่ง บนตัวของเธอมีความเหงาที่ไม่มีเสียงแบบหนึ่ง ทำให้เขาเป็นทุกข์มาก

ทำไมเขาจะไม่อยากให้เธอยิ้มอยู่เสมอ เป็นราวกับฤดูใบไม้ผลิอยู่ตลอดกันล่ะ? เป็นเพราะเขาสนใจมากจนเกินไป ดังนั้นจึงไม่สามารถทำอย่างที่เธอต้องการได้....

"ให้เธอไปนอน ทำไมถึงไม่ฟังกันบ้าง?" น้ำเสียงที่เย็นยะเยือกและน่าเกรงขามดังอยู่บนศีรษะของเธอ

เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนค่อยๆเงยหน้าขึ้นมา แล้วมองเขาด้วยความว่างเปล่า แล้วมองดูเขาอยู่ตลอด มองจนหัวใจของเซียวเซิ่งสั่นสะท้าน ความรู้สึกสงสารเกิดขึ้นมาในหัวใจ โน้มตัวอย่างสง่างาม แล้วช่วยเธอลุกขึ้นมา

“โทรศัพท์ไปแล้วหรือยัง?”

"โทรแล้ว เอี๋ยนต้าฟานอนหลับสนิท เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนคุณใช้แผนหลอกล่อของคุณให้น้อยลงหน่อย ร้องห่มร้องไห้ ก็เป็นเพียงคิดอยากที่จะใช้น้ำตามาทำให้ฉันรู้สึกสงสารเท่านั้นเอง รอวันไหนที่เธอสามารถที่จะชอบฉันด้วยใจจริงเมื่อไร ฉันก็จะปล่อยไปเธอออกไปเจอกับลูกชาย"

ทิ้งคนพูดที่ไร้ความปรานีประโยคนี้เอาไว้ เซียวเซิ่งก็หันตัวเดินออกไปอีกครั้ง

เดิมทีแล้วเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนไม่เชื่อเขา ไล่ตามไปคว้าแขนเสื้อของเขาเอาไว้ และน้ำตาคลอเบ้า "คุณจะไปที่ไหน? เกิดเรื่องกับเอี๋ยนต้าฟาแล้วเหรอ ดังนั้นคุณถึงออกไปใช่ไหม?"

"ใครบอกว่าฉันจะออกไปข้างนอก?" มือข้างหนึ่งของเซียวเซิ่งจับไปที่ลูกบิดประตู บนใบหน้าอันหล่อเหลาไม่แสดงความรู้สึกอะไร "จะไปหาเอียนหยู่โรว อยากให้ฉันบอกเธออย่างละเอียดไหม?"

ใช่ เขาควรที่จะไปหาเอียนหยู่โรว

ใบหน้าของเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนซีดเผือดไปอีกครั้ง แล้วค่อยๆ ปล่อยมือทีละน้อย แล้วจ้องมองเขาเดินออกไป แล้วก็มีเสียงล็อคที่ประตูดังขึ้นมาอีกครั้ง......

มีความรู้สึกเหมือนถูกทอดทิ้งเข้าโจมตี เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนคุกเข่าลงบนพื้นอย่างเศร้าโศก น้ำตาที่ไหลอย่างไม่ต่อกันดูคล้ายกับสร้อยไข่มุก เธอทรุดลงไปจนเสียงดังกรอบแกรบ ภายในใจก็เกลียดเซียวเซิ่งมากเป็นพิเศษ....

เกลียดเขา

ทันทีที่เซียวเซิ่งออกจากประตูก็เดินราวกับวิ่งขึ้นไป ก็เดินชนเข้ากับร่างสีชมพูที่เย็นเฉียบตรงทางขึ้นบันได กลิ่นหมอจู่โจมจมูก

เซียวเซิ่งกลั้นหายใจ แล้วถามขึ้นด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย "เอียนหยู่โรว ทำไมคุณถึงยังไม่นอน?"

"ในเวลากลางคืนฉันไม่เคยนอนหลับเลย นอนคนเดียวมันหลับยาก" เอียนหยู่โรวอย่างเรียบเฉย มองดูแล้วเศร้าเป็นพิเศษ

เมื่อครู่เธอซ่อนตัวอยู่ไม่ไกลเท่าไรนัก ได้ยินคำพูดของเซียวเซิ่งหมดแล้ว ภายในใจดีใจมากแค่ไหน แต่บนใบหน้าของเธอยังคงเก็บความเขินอายไว้อยู่เสมอ "สามี คืนนี้จะไปที่ห้องของฉันใช่ไหม? ฉันจะบริการคุณอย่างดีเลย...."

เซียวเซิ่งมองไปที่เธออย่างเรียบเฉย "เอียนหยู่โรว คุณควรที่จะรู้ไว้ ว่ามันจะไม่มีวันนั้น ถ้าหากคุณอยากหย่า ผมสามารถให้ความมั่งคั่งแก่คุณ ทำให้คุณอยู่ดีกินดีไม่ชั่วชีวิต และอยู่อย่างไร้กังวล"

ความเขินอายบนใบหน้าของเอียนหยู่โรวจางหายไปอย่างรวดเร็ว ถูกแทนที่ด้วยน้ำตาที่เลือนราง "ถ้าหากต้องการเงิน ก็คงเอาตั้งแต่สี่ปีก่อนแล้ว เซียวเซิ่ง ฉันรัก...."

เซียวเซิ่งยกเท้าก้าวเดินไป

มันตระหนักได้ว่าผู้ชายคนนั้นไม่พอใจ เธอก็ฉลาดพอที่จะเปลี่ยนหัวข้อ "เซิ่ง คุณจะไปที่ไหน?"

เซียวเซิ่งหยุดเท้าไว้ชั่วคราว ดวงตาแหลมคมทั้งสองมองไปที่ดวงตาของเอียนหยู่โรว แล้วพูดสองประโยคอย่างคลุมเครือว่า "เอี๋ยนต้าฟาเกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อย ฉันจะไปจัดการมัน"

"จัดการ?" จัดการงานศพหรือ?

เอียนหยู่โรวแสร้งเอามือปิดปากทำท่าตะลึงงัน ภายในดวงตากับข้ามความประหลาดใจ เอี๋ยนต้าฟาตายแล้วก็เป็นเรื่องที่ดีมากเลย ก็จะไม่มีใครสามารถที่จะมาพิสูจน์ได้อีกแล้วว่าเอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนเป็นคนช่วยเซียวเซิ่งไว้เมื่อสี่ปีก่อน

เซียวเซิ่งมองการแสดงออกในดวงตาของเธอ แววตาของนกอินทรีก็หดตัวลงเล็กน้อย "ฉันไปก่อน"