บทที่ 60 เป็นลูกชายแท้ๆ

เอ่อ ไม่มีการเปรียบเทียบก็ไม่มีอันตราย เซียวเซิ่งรู้สึกว่าตัวเองถูกเด็กน้อยคนนี้เกลียดเข้าแล้ว ทำเหมือนเขาไม่มีจิตใจมุ่งมั่นอย่างนั้นแหละ

นี่คือเด็กเจ้าเล่ห์!

“ลูกคิดว่าแดดดี้ไม่มีจิตใจมุ่งมั่นเหรอ?”

"พ่อจะไปที่ไหนก็เอาป้าของผมไปด้วย...." แล้วยังมาพูดว่าจิตใจมุ่งมั่นอะไรกัน? เอี๋ยนต้าฟาเคลื่อนไหวลูกตาอย่างว่องไว ถึงแม้ว่าแดดดี้ของเขาจะหล่อ แต่ก็จะเหยียบเรือสองแคมไม่ได้

เซียวเซิ่งรู้ว่าเจ้าหนูน้อยคนนี้คิดอยากที่จะแสดงออกถึงอะไร แต่ก็ไม่มีวิธีที่จะแก้ตัว เรื่องของเอียนหยู่โรว มันเป็นความผิดพลาดของเขาจริงๆ

งานหลักของเขาก็คือการที่ช่วยเด็กคนนี้ขจัดความหวาดกลัวให้หายไป แต่เมื่อเห็นว่าเด็กน้อยไม่มีความกลัวเลยสักนิด ก็ดีใจเป็นอย่างมาก "พูดเรื่องที่เกิดขึ้นให้แดดดี้ฟังหน่อยสิ"

"ผมมาถึงสนามเด็กเล่นได้อย่างไร ก็ไม่ได้เห็นเองกับตาหรอก จากนั้นก็มีฝนตกลงมา น้ำรดใส่หน้าจนตื่น ในตอนนั้นก็มีคนมาปิดปากผมเอาไว้ ผมก็เลยแสร้งว่ายังไม่ตื่น คนนั้นก็อุ้มผมขึ้นแล้วโยนลงไปในสระบัว คาดว่าอยากจะให้ผมจมน้ำตาย ผมเลยแสร้งสำลักน้ำ แล้วก็ร้องขอความช่วยเหลือสองสามครั้ง แล้วก็ทำเป็นจมลงไป คนนั้นก็เลยเกินไป"

"ยอดเยี่ยมมาก ฉลาดกว่าแม่ของลูกมาเลยทีเดียว" เซียวเซิ่งยิ้มอย่างชื่นชม เอี๋ยนเสี่ยวเนี่ยนร้องขอความช่วยเหลืออยู่ในสระจระเข้อย่างโง่เขลา ผลเลยทำให้สำลักน้ำอย่างอนาถ

เมื่อได้ยิน ภายในใจของเอี๋ยนต้าฟาก็ตกใจ แล้วจ้องมองไปที่เซียวเซิ่งอย่างสงสัย “แดดดี้ พ่อพึ่งพูดอะไรกัน?”

มึนงง เด็กคนนี้เจ๋งเกินไปแล้ว! เซียวเซิ่งยิ้มเล็กน้อย แล้วจูบเขาอย่างไม่ตื่นเต้นบนหน้าผาก "ไม่มีอะไร ต่อเถอะ"

"ผมรู้สึกว่าฝนได้ช่วยเหลือผมเอาไว้ พ่อว่ายังไง?" เอี๋ยนต้าฟาเกิดเป็นลูกกลัว ไม่กลัวเสือ ไม่มีนึกกลัวในภายหลังเลยสักนิดจริงๆ

เซียวเซิ่งชื่นชมในความกล้าหาญของเด็กคนนี้ แต่เขารู้ว่าทั้งหมดมันไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น แต่หลังจากความล้มเหลวในครั้งนี้ ฝ่ายตรงกันข้ามก็คงจะอยู่เฉยไปอีกนานไม่กล้าเคลื่อนไหวอีก.....

"นอกจากความสัมพันธ์ระหว่างการขว้างทิ้งของเด็กเกเรและตาข่ายลวดเหล็กของสระน้ำแล้ว ระบบที่เอาไว้คอยสังเกตการณ์ก็ถูกคนทำลายไปหมด เท่านี้ก็เพียงพอแล้วที่จะแสดงให้เห็นว่าเป็นการลอบสังหารโดยไตร่ตรองไว้ล่วงหน้า" ในอีกห้องหนึ่ง โอเล่ย์ก็ออกมาอย่างฉะฉาน

ก๊อก ๆ

“ประธาน” เย่เฟิงเคาะประตูเข้ามา แล้วยกเอาชุดนอนเด็กผู้ชายชุดหนึ่งมาด้วย “พี่ฟา มาให้ผมใส่เสื้อผ้าให้ครับ”

เย่เฟิงอยู่ข้างกายของเซียวเซิ่งมานานหลายปีแล้ว เป็นคนรูปหล่อที่มีความพยายาม ทำงานอย่างเชื่อถือได้ และได้รับความสำคัญจากเจ้านายของเขามาก ใช้เขามาคอยปกป้องเอี๋ยนต้าฟา เห็นได้ชัดว่าเซียวเซิ่งให้ความสำคัญกับลูกเลี้ยงของตัวเองมาก

บางทีก็คงจะเป็นเมื่อรักเขาก็ต้องรักทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับเขาด้วย เซียวเซิ่งจึงได้ชอบเด็กคนนี้อย่างมาก

"ไม่ต้องหรอกลุงเฟิง ผมก็ใส่เสื้อผ้าเองได้" เอี๋ยนต้าฟารู้สึกเขินอายเล็กน้อย ในตอนที่เขากำลังอาบน้ำ ผู้อำนวยการก็มาถึง เย่เฟิงที่โกรธจัด ก็ห่อเขาไว้ด้วยผ้าห่มแล้วอุ้มออกมาพุ่งเข้าไปในห้องของผู้อำนวยการทันที ไม่ใส่เสื้อผ้ามันเป็นเรื่องที่น่าอายจริงๆ

"แดดดี้ใส่เสื้อผ้าให้" เซียวเซิ่งรับเอาเสื้อผ้ามา เป็นครั้งแรกที่สวมเสื้อผ้าให้กับเด็ก แต่เขาก็มีทักษะสูงมากจริงๆ

เมื่อเห็นท่าทางน่ารักของนายน้อย เย่เฟิงก็ยิ้มพลางเลียริมฝีปากของเขา "นายท่าน เด็กคนนี้ได้รับความนิยมมากเลย คุณยังไม่เคยได้เห็น เด็กที่สวยงามราวกับผลโสมอย่างนี้ มือน้อยที่กุมเสาเอาไว้ ขาอวบเล็กทั้งสองข้างของเขาเหยียบอยู่ในน้ำ ความน่ารักทำให้ผมเวียนหัวตาลายเลย"

"หลังจากนั้นละ นายก็ช่วยเขาขึ้นมาอย่างนั้นเหรอ?" ถือเสื้อเอาไว้บนมือที่ผอมบาง เซียวเซิ่งเหลือบมองไปที่คนสนิทของเขา

"เอ่อ...." เย่เฟิงรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย "ไม่ใช่ ตอนแรกผมมองไม่เห็นเขา เลยกระโดดลงไปในสระบัวโดยตรง หลังจากนั้นหลังของผมก็มีวัตถุปวกเปียกและไม่รู้จักขี่อยู่ ทำให้ผมตกใจจนเกือบจะเสียสติไปแล้ว"

“ทำไมเอี๋ยนต้าฟาถึงได้ไปขี่หลังของนายอย่างกะทันหัน?”

"เมื่อได้รับโทรศัพท์โทรศัพท์ของคุณ ผมใจร้อนกลัวว่าจะเกิดอันตราย จึงกระโดดลงไปในน้ำอย่างรุนแรง...."เย่เฟิงของความช่วยเหลือ โดยมองไปที่เอี๋ยนต้าฟา "คุณพูดต่อสิ"

"ก็มีคลื่นลูกใหญ่ ทำให้ผมลอยไปในอากาศ ปั่นป่วนเป็นเวลาสองสัปดาห์ครึ่ง จากนั้น หลังจากที่ลงมากระทบเข้ากับหลังของลุงเฟิง เขาก็กรีดร้องด้วยความสยดสยอง"

"ฮ่าฮ่า....เด็กน้อยสามารถเปรียบเทียบได้เหมือนกับการเกิดที่ยอดเยี่ยมของราชาวานร" เย่เฟิงครึ่งหนึ่งก็รู้สึกละอายใจ แต่อีกครึ่งหนึ่งก็รู้สึกตื่นเต้น

“ทำไมถึงมีความสุขอย่างนี้?”

ประตูถูกผลักเปิดออก โอเล่ย์ก็เดินเข้ามา "ประธาน ต้าฟา ผู้จัดการโรงเรียนและเหล่าพ่อแม่ของเด็กพวกนั้นกำลังรอกันอยู่ เชิญคุณออกไปรับคำขอโทษเถอะครับ"