บทที่ 12 มโนธรรมคือห่าอะไร

จวนจิงเจ้าและกองพันลาดตระเวนที่มากับเขามีความกังวลเล็กน้อย

เจ้าชายหซู่มั่นใจขนาดนี้ เป็นไปได้ไหมว่าฆาตกรซ่อนตัวอยู่ในจวนเซียวจริง ๆ ? หากพบฆาตกรในจวนเซียวมันจะทำลายชื่อเสียงของเจ้าชายเซียว

ถึงขั้นที่ว่าเจ้าชายเซียวก็ถูกลงโทษเพราะเรื่องนี้

แต่มีพระราชกฤษฎีกาออกแล้วและตอนนี้ลูกธนูอยู่บนเชือกต้องยิงออกไป แอบเข้าไปแจ้งให้ทราบไม่ได้

เมื่อมาถึงประตูจวนเซียว เหลี่ยงซือก็ก้าวไปข้างหน้าเคาะประตูและตะโกนเสียงดัง “ พระราชโองการของจักรพรรดิมาถึงแล้ว เจ้าชายเซียวโปรดออกมารับด้วย ! ”

เหลี่ยงซือเป็นผู้บัญชาการกองทัพจักรวรรดิและมายังจวนเซียวด้วยพระราชกฤษฎีกา แม้ว่าเจ้าชายเซียวมีผลงานทางการรบมากเพียงใด ก็ไม่สามารถที่จะปิดประตูไม่รับได้

จากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงดังมาจากข้างใน “ เมื่อราชโองการมาถึงแล้ว ท่านแม่ทัพเหลี่ยงกรุณารอสักครู่ ท่านอ๋องจะทรงอาบอาบน้ำ จุดธูปหอมเพื่อต้อนรับราชโองการ ”

หยุนจินเฟิงยิ้ม ใช้กลอุบายนี้จริงด้วย ท่านลุงนะท่านลุง สิ่งที่ท่านคิดได้ หลานชายคนนี้คิดไม่ได้เหรอ เขาได้ให้สื่นเหรินวางกำลังคนไว้ใกล้ ๆ ไม่ว่าทักษะศิลปะการต่อสู้ของคนของท่านจะสูงแค่ไหนก็เป็นไปไม่ได้เลยที่จะลักลอบนำฆาตกรและร่างของพระชายาออกจากจวนได้ในเวลากลางวันแสก ๆ

ในจวนเซียว หลานจี้รีบวิ่งไปที่แม่น้ำและรายงานว่า “ ท่านอ๋อง หยุนจินเฟิงได้พาเหลียงซือและผู้คนจากค่ายลาดตระเวนจวนจิงเจ้ามาที่นี่ เกรงว่าต้องการค้นบ้านและเขาก็รับพระราชกฤษฎีกามาก่อน ไม่เปิดประตูก็ไม่ได้ ควรทำอย่างไรกับคนในหอวูเหิ่น ?”

หยุนเส้ายวนนั่งตกปลาอยู่ริมแม่น้ำพร้อมตากลม ผมสีดำของเขาผูกด้วยมงกุฎหยก แสงอาทิตย์ส่องแสงเบา ๆ บนใบหน้าของเขาอ่อนโยนดุจหยก เสื้อคลุมยาวของเขาพลิ้วไหว ด้ายสีเงินก็วาววับ หลังจากได้ยินรายงานเขาก็ย่อตัวและพูดว่า “ งั้นก็เปิดประตูกลางแล้วต้อนรับราชโองการ ”

“ แต่เมื่อตรวจค้นจวนแล้ว ทางหอวูเหิ่นก็ปกปิดไม่อยู่แล้ว แล้วพวกเขาก็ไปที่เป๋ยโจวยังไม่กลับมา ในจวนมีเพียงข้าน้อยแล้วก็ท่าน ข้าน้อยเกรงว่าจะซ่อนไว้ไม่อยู่ ”

หยุนเส้ายวนลุกขึ้นยืน หันไปหาหลานจี้ด้วยสีหน้าเย็นชา “ ไม่จำเป็นต้องซ่อน ปล่อยให้พวกเขาค้นหา และหากพวกเขาพบมันเข้า เจ้าก็ปกป้องพวกเขา อย่าปล่อยให้หยุนจินเฟิงพานางไป ส่วนที่หยุนจินเฟิงต้องการทำอะไรข้านั้น เจ้าไม่จำเป็นต้องหยุด วันนี้ข้าจะกำจัดความเป็นไปได้ที่เขาจะแต่งตั้งเป็นรัชทายาทไปซะ”

“ ท่านอ๋อง พระองค์ทรงวางแผนที่จะทำ......”

หยุนเส้ายวน ยิ้มอ่อน ๆ รูม่านตาสีเข้มของไม่มีแสงและความเฉียบแหลมที่ควรมีก็หายไป “ วันนี้ข้าลืมกินยา ”