บทที่ 2 ตกอยู่ใต้อำนาจ NC25+

หนึ่งก้านธูปต่อมา

แผล่บ....แผล่บ....แผล่บ...จ๊วบ...จ๊วบ....ซู้ดดด....

เสียงอันน่าละอายจากการดูดนมหวานดังขึ้นที่ตำหนักลับขององค์หญิงใหญ่ แน่นอนว่าเรื่องฝ่าบาทน้อยทรงเรียกหาพระพี่นางของพระองค์นั้น เป็นเพียงแผนการเล็ก ๆ ของแม่ทัพใหญ่ผู้โหยหิวผู้นี้เท่านั้น

ด้วยบัดนี้รั่วเสียนกำลังอยู่ในร่างกายเปลือยเปล่า ปล่อยให้แม่ทัพกัวเหวยนอนอยู่บนตักของตนเอง แล้วนางก็ป้อนนมใส่ปากของเขาดั่งทารกผู้หิวกระหายคนหนึ่ง

เขาใช้ปากดูดรวบเต้าอวบอิ่ม ปลายลิ้นเลียถันสีแดงสดอย่างเอร็ดอร่อย ทั้งยังบดคลึงกอบเฟ้นด้วยความกระหาย ลมหายใจของรั่วเสียนหอบถี่ขึ้น ทั้งบังเกิดอาการรุ่มร้อนไปทั้งร่างกาย

นิ้วมือของกัวเหวยนั้นสากกระด้างด้วยรบทัพจับอาวุธมานานปี แต่กลับให้สัมผัสที่เสียวซ่านเป็นอย่างยิ่ง

"อ๊า...องค์หญิง ถันของพระองค์ช่างหวานอร่อยเหลือเกิน"

"อืมมม...อา..."

"เสียวใช่หรือไม่องค์หญิง" ถามทั้ง ๆ ที่รู้ว่าตอนนี้องค์หญิงของเขากำลังเสียวมากเพียงใด จากนั้นก็ขยับปากมาดูดนมอีกข้างส่งเสียงดัง จ๊วบ จ๊วบ

"ร่องหอยแฉะแล้วใช่หรือไม่"

เขายังถามยั่วเย้า ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าองค์หญิงใหญ่ผู้นี้ของเขายังมีความเหนียมอายอยู่มาก ทว่าหากนางได้ปลดปล่อยเสียงออกมาสักคราแล้ว เขาจะได้ยินเสียงครางกระเส่าหวานใสจนกว่าเขาจะยอมปล่อยนาง

นางได้แต่กัดฟันส่งเสียงอืออาในลำคอ ทั้งยังลูบศีรษะของเขาอย่างรักใคร่ จ้องมองบุรุษร่างโตที่นอนเกยอยู่บนตัก ดูดหน้าอกของนางอย่างอร่อย มืออีกข้างของนางยังขยับมากอบกุมแท่งเนื้อใหญ่ของเขาที่แข็งชันท้าทายไม่หยุด

นางปรนเปรอเขาด้วยนิ้วมือนุ่มนิ่ม ลูบคลำไปรอบ ๆ หัว จากนั้นขยับมาที่ส่วนล่าง ชักขึ้นลงจนคนตัวโตครางกระเส่าในลำคอ ใจหนึ่งก็พลันคิดถึงบุรุษอีกผู้หนึ่งที่ไปตรวจดูการสร้างเขื่อนที่นอกเมือง

ในขณะที่กัวเหวยมอบความเสียวซ่านด้วยการขยับปากตวัดดูดเลีย โดยที่นางไม่รู้เลยว่าบัดนี้กำลังมีบุรุษใบหน้าหล่อเหลารูปร่างสูงสง่าอีกผู้หนึ่ง กำลังเดินถอกเอ็นเข้ามาในห้องบรรทมส่วนพระองค์ขององค์หญิงใหญ่

ภาพที่องค์หญิงใหญ่แห่งแคว้นเป่ยผิงกำลังแอ่นทรวงอกใหญ่ป้อนนมให้กัวเหวยน้องชายของเขาดูดกลืนเข้าไปเต็มปากเต็มคำพร้อมกับครางเสียงกระเส่า ทำให้เขาบังเกิดอาการเสี้ยนอยากจนต้องควักแท่งเนื้อใหญ่ของตนเองขึ้นมาสาวเบา ๆ จนแข็งเต็มมือ

"อา...ซี้ด...อืม...ท่านแม่ทัพของข้า ดูดแรง ๆ อา...ซี้ด"

แม่ทัพหนุ่มเห็นแล้วว่าพี่ชายของตนเองเดินเข้ามาในขณะที่องค์หญิงใหญ่ผู้นี้กำลังถูกเขาปรนเปรอด้วยปากและลิ้น เขาปล่อยเต้าของนางแล้วเอ่ยเบา ๆ

"พี่ชายของข้าช่างหูตาว่องไวนัก เพียงกลับมาถึงก็รู้ทันทีว่าข้ากับองค์หญิงอยู่ที่นี่"

น้ำเสียงเชิงตัดพ้อเล็กน้อยทว่าสีหน้ากลับเต็มไปด้วยอารมณ์ เพียงแค่คิดว่าพี่ชายของตนเองกำลังจะกระแทกเข้ารูสวาทขององค์หญิงใหญ่อันเป็นที่รักของเขา ตัวเขาเองก็รู้สึกคลั่งไคล้จนแทบทนไม่ไหวเช่นกัน

องค์หญิงใหญ่เพิ่งได้สติ นางหันมามองพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นยินดีที่ได้พบกับบุรุษที่นางเฝ้าคิดถึงอีกผู้หนึ่ง

"พี่กง ท่าน...กลับมาตั้งแต่เมื่อใด"