บทที่ 124

การกระทำของสวีซุ่ยหนิง เรียกให้เซียวหร่านหันมามองเล็กน้อย

เพียงครู่หนึ่ง เธอก็ไม่มีอารมณ์ร้องเพลงต่อแล้ว เธอวางไมโครโฟนทิ้งไว้ข้างตัว จากนั้นก็นั่งเงียบๆ อยู่ในมุมมุมหนึ่ง

เซียวหร่านถามเธอ: "ไม่ร้องอีกสักเพลงสองเพลงเหรอ?"

แต่อยู่ๆ สวีซุ่ยหนิงก็ถามออกมา: "ได้ยินมาว่า ก่อนหน้านี้นายเองก็เคยคุยกับโจวอี้เหรอ?"

เซียวหร่านชะงักไปเล็กน้อย หลังจากนั้นก็ยิ้มออกมา เขาเอ่ยออกมาตามความจริง: "สาวสวย หนุ่มๆ ก็ต้องอยากเข้าหาเป็นธรรมดา เธอมีแรงดึงดูดมากทีเดียว"

สวีซุ่ยหนิงเทเบียร์ให้ตัวเอง ใช้เวลาคิดอยู่พักหนึ่ง จึงจะเอ่ยขึ้น: "ตอนนั้นที่ซูหว่านจิ้งบังคับให้นายเลิกกับเด็กผู้หญิงคนนั้น นายรู้สึกยังไง?"

ใครจะรู้ว่าคำถามนี้จะทำให้สีหน้าของเซียวหร่านเปลี่ยนไป ถึงแม้เขาจะรีบปรับให้เป็นเหมือนเดิม แต่มันก็ไม่สามารถรอดพ้นสายตาของสวีซุ่ยหนิงไปได้อยู่ดี เขาตอบกลับมาว่า: "ลืมไปแล้ว"

แต่สวีซุ่ยหนิงทายว่าเขาไม่ได้ลืมหรอก แต่มันคือแผลใจของเขาต่างหาก ที่ไม่ยอมพูดถึง เพราะว่าไม่เคยลืมได้

เซียวหร่านจุดบุหรี่ แล้วขอให้ผู้หญิงคนนั้นออกไปก่อน จากนั้นเขาก็ทิ้งตัวลงกับพนักโซฟา แล้วเย้ยขึ้น: "ฉันมันก็แค่เด็กเกเร ไม่คู่ควรกับเธอหรอก"

ในตอนที่สวีซุ่ยหนิงได้ยินประโยคนี้ ก็รู้สึกเศร้าเล็กน้อย เด็กสาวคนนั้น อยู่ในจุดที่สูงที่สุดและอ่อนไหวที่สุดในใจของเขา

สามคำนี้ 'ไม่ คู่ ควร' เขาต้องมองว่าอีกฝ่ายสูงส่งมาก ไม่รู้ว่าตอนที่ซูหว่านจิ้งได้ยินเข้า จะคิดยังไง

แต่เรื่องที่ทำให้สวีซุ่ยหนิงรู้สึกไม่ดีมากกว่าเดิม ก็คือเรื่องระหว่างเซียวหร่านกับซูหว่านจิ้งนั้นสามารถอธิบายเรื่องเรื่องหนึ่งได้ ก็คือผู้หญิงคนหนึ่งสามารถรั้งให้ผู้ชายอยู่กับเธอได้ แต่ว่าการบังคับก็อาจจะไม่ได้ผลลัพธ์ที่ดี ถึงเวลาหนึ่งหัวใจของชายผู้นั้นมีแต่จะห่างออกไปไกลยิ่งกว่าเดิม

ที่จริงเธอเองก็สัมผัสได้เหมือนกันว่าการที่เธอบังคับเฉินลู่ในครั้งนี้ เขายอมรับกับคนอื่นว่าเธอเป็นแฟนเขาแล้วก็จริง ยอมที่จะออกมาพร้อมกับเธอก็จริง ฟังคำที่เธอขอทุกอย่างก็จริง แต่ทำไม ดูเหมือนเขาจะสงสารโจวอี้มากกว่าเดิมล่ะ

แต่สวีซุ่ยหนิงไม่เข้าใจเลยจริงๆ ผู้หญิงคนหนึ่งแค่ขอให้แฟนของตัวเองรักษาระยะห่างกับผู้หญิงคนอื่น ทำไมถึงกลายเป็นเรื่องงี่เง่า