บทที่ 13

ด้วยความรวดเร็วมือของสวีซุ่ยหนิงรีบปิดปากของจางอวี้ไว้และเอ่ย "เธอไม่ต้องโหวกเหวกเสียงดังขนาดนั้นจะได้ไหม"

"ฉันก็แค่ตกใจมากน่ะ" จางอวี้ผละออกจากมือของเธอและขมวดคิ้วแน่นพลางเอ่ย "เฉินลู่จะเล็กได้ยังไงกัน ก่อนหน้านี้การแข่งขันว่ายน้ำของโรงเรียน เขาสวมกางเกงรัดแน่นตึงเปรี๊ยะเชียวนะ...."

ตอนนั้นเขาเพิ่งอยู่มัธยมศึกษาตอนปลาย ก็สามารถมองเห็นมังกรของเขาได้แล้ว

ในตอนนั้นมีหญิงสาวเอ่ยติดตลก ใครอยากจะคบหากับเฉินลู่ เกรงว่าอาจจะสัมผัสกับความตาย

แต่ท้ายที่สุดแล้วสวีซุ่ยหนิงก็ได้ผ่านการฝึกฝนกับเฉินลู่มาแล้ว ไหนเล่าที่จางอวี้จะเข้าใจการพัฒนาของเฉินลู่ได้ดีกว่าเธอ

"ซุ่ยซุ่ย เธอแน่ใจเหรอว่ามองอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้วน่ะ?" จางอวี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ซับซ้อน ไม่กล้าคิดเลยว่าเทพบุตรจะล้มเหลวในเรื่องเช่นนี้

สวีซุ่ยหนิงยังไม่ทันจะเอ่ยปากอธิบาย เธอเห็นเฉินลู่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตรและกำลังจ้องมองเธอด้วยแววตามืดมน

จางอวี้สัมผัสได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติกับเธอ เธอหันกลับไปและหันกลับมา สีหน้าของเธอดูอึดอัดเล็กน้อย

เฉินลู่ชำเลืองมองจางอวี้ เอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ "เธอไปก่อน"

เมื่อจางอวี้ได้ฟังก็รู้ว่านี่ไม่ใช่การปรึกษากับเธอ

เมื่อเทียบกับลั่วจือเห้อแล้ว ความจริงเธอกลัวเฉินลู่มากกว่าเสียอีก

คนที่ไม่รู้จักมักคุ้นกับเฉินลู่ อาจตัดสินว่าเขานั้นดูเย็นชาเล็กน้อยและอาจดูเข้าถึงได้ยาก แต่ทว่าเขาเป็นคนอ่อนน้อมถ่อมตน ทั้งยังมีมารยาทและมีการศึกษา

จางอวี้ไม่คิดเช่นนั้น

เมื่อมีคนบีบบังคับโจวอวี้ เฉินลู่เป็นไปราวกับคนคลุ้มคลั่งอย่างไรอย่างนั้น ไม่ว่าซี่โครงจะหักและทิ่มแทงทะลุปอด เขาก็รัวหมัดใส่ใบหน้าของชายผู้นั้นอย่างโหดเหี้ยม เมื่อคนคนนั้นหมดสติ เขาก็ยังปล่อยหมัดไม่หยุด

ท้ายที่สุดพ่อเฉินและแม่เฉินก็เข้ามาห้ามปรามเขา

เนื่องจากพฤติกรรมคลุ้งคลั่งของเฉินลู่ พ่อเฉินแม่เฉินจึงไม่ค่อยพอใจโจวอี้เสียเท่าไร

ตอนนั้นเฉินลู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบและแผ่วเบา : "พวกคุณต้องการสะใภ้อย่างเธอเพิ่มหนึ่งคน หรือว่าไม่ต้องการลูกชายอย่างผม ชีวิตของผมก็แบบนี้ จะอยู่หรือตายก็ขึ้นอยู่กับเธอ"

ตั้งแต่นั้นจางอวี้รู้เลยว่าเฉินลู่ไม่ใช่คนที่ควรจะยั่วโทสะด้วยมากที่สุด

แต่ราวกับว่าเขาดูไม่ค่อยเป็นมิตรกับสวีซุ่ยหนิง เธอไม่กล้าทอดทิ้งเพื่อนของเธอไว้ที่นี่

"เฉินลู่ ผัวเมียเพียงคืนเดียวความสัมพันธ์ลึกซึ้งนับร้อยวัน ยิ่งกว่านั้นพวกเธอสัมพันธ์ลึกซึ้งถึงสองครั้ง" จางอวี้ที่อยู่ด้านข้างพยายามเกลี้ยกล่อมเขา

"เธอคิดมากไปแล้ว" เฉินลู่เอ่ยด้วยเสียงนิ่งเรียบ "ฉันไม่ได้จะทำอะไรเธอ"

จางอวี้ไม่อยากจะเชื่อเท่าไรนัก ท่าทีของเขาดูเหมือนว่าต่อให้ฟ้าผ่าก็ไม่อาจทำอะไรเขาได้ ทว่าในเวลานี้ใบหน้าของเขาเย็นเยียบราวกับว่าต้องการจะปล่อยหมัดใส่หน้าใครสักคน

เฉินลู่ชำเลืองมองสวีซุ่ยหนิง

สวีซุ่ยหนิงนึกถึงบทสนทนาเมื่อครู่นี้ เธอมีหลักฐานที่จะอธิบายอย่างชัดเจน ไม่ต้องการให้จางอวี้ล่วงเกินเขาเพราะตัวเธอ เช่นนั้นจึงบอกให้เธอไป "จางอวี้ ฉันจะอธิบายกับเขาให้รู้เรื่อง เธอไปก่อนเถอะ"

จางอวี้เอ่ย "เฉินลู่ ซุ่ยซุ่ยเธอเพียงแค่ชอบนายก็เท่านั้น"

ชอบเขาแต่กลับตามจีบลั่วจือเห้อ?

เฉินลู่ไม่ได้จริงจังมากนัก สีหน้าของเขานั้นไร้ซึ่งการแสดงออกทางอารมณ์ เขายังคงเย็นชาและไม่แยแสต่อสิ่งใด

สวีซุ่ยหนิงพูดเกลี้ยกล่อมและส่งจางอวี้ออกไป จากนั้นเธอปิดประตู

"ล็อค" เขาเอ่ยอย่างรวบรัด

สวีซุ่ยหนิงล็อคประตูอย่างเปิดเผย เมื่อเห็นว่าเขาปลดเนคไทและนั่งบนโซฟา คาดการณ์ได้ว่าเขาคงมีเวลาและมีความอดทนมากพอที่จะนั่งฟังเธออธิบาย

มือนั้นที่ปลดเนคไท ดูดีมากจริงๆ

เธอจัดระเบียบกระโปรงของเธอ นั่งลงข้างกายเขา นำเนื้อหาบทสนทนาให้เขาดู เอ่ยด้วยความหวาดกลัว "หมอเฉิน ตอนนั้นจดหมายฉบับนั้นไม่ใช่ฉันเป็นคนเขียน ฉันแค่เล่นเกมแพ้และกลายเป็นคนส่งจดหมาย ฉันไม่อาจถ้ำมองนายเข้าห้องน้ำได้หรอก ไม่อาจพูดได้หรอกว่านายน่ะเล็ก"

เธอชะงักงันและเอ่ยอย่างลังเล "เมื่อกี้ฉันอยากจะอธิบายจางอวี้ ไม่ใช่บอกว่านายเล็ก นายเป็นยังไง ไม่ใช่ว่าฉันไม่รู้"

เฉินลู่ถามอย่างไม่ใส่ใจ "ฉันเป็นยังไง?"

เธอชะงักไปครู่หนึ่งจากนั้นใช้มือร่างภาพบางสิ่งออกมา ครุ่นคิดนึกถึงความรู้สึกในวันนั้น ขยายระยะห่างระหว่างมือให้กว้างขึ้นอีกนิด

เขานิ่งเงียบจ้องมองไปยังใบหูที่แดงก่ำของเธอ

"ความสัมพันธ์ระหว่างลั่วจือเห้อและเจียงเจ๋อนั้นแข็งแกร่งมาก ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองแน่นแฟ้น เธออ่อยเขาไปก็ไร้ประโยชน์" เฉินลู่เอ่ย

สวีซุ่ยหนิงไม่รู้ว่าตัวเองนั้นไปอ่อยลั่วจือเห้อเมื่อไร

ยอมรับเลยว่าลั่วจือเห้อนั้นตรงสเปคเธอมาก

แน่นอนว่าเฉินลู่ก็เป็นสเปคของเธอเช่นกัน ทว่าเธอรู้ว่าด้วยความสามารถของเธอนั้นไม่อาจคว้าเขาไว้ได้และไม่คิดที่จะล่วงล้ำขอบเขตของเขา ในตอนนั้นเพียงแค่ต้องการจัดการกับเจียงเจ๋อก็เท่านั้น