บทที่ 130

สวีซุ่ยหนิงกัดกรามแน่น ท้ายที่สุดก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "บอกไม่ได้"

"บอกไม่ได้งั้นเหรอ?" เขายิ้มเย้ยหยันและย้อนถาม

สวีซุ่ยหนิงไม่ได้พูดอะไรอีก เธอเพียงชำเลืองมองเครื่องบันทึกเสียง แต่ก็ไม่ได้เจ็บใจอะไรเท่าไรนัก เนื่องจากสิ่งที่บันทึกได้ในวันนี้มันไม่มีเนื้อหาสำคัญเลย สำหรับเรื่องที่เจียงเจ๋อขับรถชน แม่เจียงก็พูดเพียงครึ่งๆกลางๆไม่ชัดเจนและไม่ได้พูดอะไรอีก

เธอหันหลังกลับและจะเดินจากไป แต่ทว่าเฉินลู่รีบลุกขึ้นและคว้าเธอไว้ เมื่อเขากระชากเธอกลับมา เขาเห็นว่าดวงตาของเธอแดงก่ำ

การเคลื่อนไหวของมือเฉินลู่อดไม่ได้ที่จะผ่อนคลายลง เขาเอ่ย "เธอสาดน้ำใส่ฉัน ทำไมทำเหมือนเธอโดนเอาเปรียบล่ะ?"

"หลังจากนี้ฉันจะไม่มาเจอกับนายอีก ในช่วงนี้เป็นความผิดของฉัน ฉันไม่ควรคิดว่าการได้คบกันจะทำให้นายกลายเป็นคนของฉัน ไม่ว่าระหว่างเราจะเป็นอย่างไรก็ไม่อาจเทียบความสัมพันธ์ทางสายเลือดได้ เทียบไม่ได้กับคนของนาย...."

สวีซุ่ยหนิงยังพูดไม่ทันจบ เฉินลู่ก็เอ่ยด้วยเสียงราบเรียบ "ฉันจะเข้าข้างคนอื่นได้ไง? ตั้งแต่ต้นจนจบฉันก็ถามแค่ว่าวิดีโอพวกนั้นใครมอบให้เธอ?"

“ไม่ใช่ว่านายให้ท้ายและเป็นผู้ช่วยของแม่เจียงหรือไง?” สวีซุ่ยหนิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ นายทำเพื่ออุปกรณ์เทคโนโลยีของตระกูลเจียง คิดจะเกลี้ยกล่อมให้ฉันยกโทษให้เจียงเจ๋อ ผลประโยชน์ของนาย ทำไมจะต้องเอาฉันเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย?"

เฉินลู่รู้ดี วันนั้นที่เธออยู่ด้านนอกห้องผู้ป่วย เธอได้ยินเรื่องนี้เข้าอย่างแน่นอน

เขากล่าว “ในสถานการณ์แบบนั้นจะให้ฉันปฏิเสธได้ไง? ที่พูดไปแล้วก็เรื่องหนึ่ง แต่ท้ายที่สุดแล้วจะทำให้พวกเขาหรือไม่นั่นก็อีกเรื่องหนึ่ง ฉันยังไม่ได้ตอบตกลงเลย”

น่าเสียดายนักที่สวีซุ่ยหนิงเข้าใจความคิดของเฉินลู่ดีเกินไป "ความจริงในเวลานั้นนายก็โอนอ่อนผ่อนตาม"

เฉินลู่เลิกคิ้วขึ้นและไม่สนใจหัวข้อนี้อีกต่อไป เขาแค่พูด "เพื่อป้องกันไม่ให้ฉันเข้าไปยุ่ง เธอก็เลยใส่ไฟให้เจียงเจ๋อและคิดจะเหยียบซ้ำเขาให้ตาย ฉันไม่เข้าใจ เธอมีอะไรทำไมไม่มาคุยกับฉัน แล้วเลือกทำเรื่องอันตรายด้วยตัวเอง คบกันแล้วไม่ใช่หรือไง เธอยังไม่เชื่อใจฉันอีกเหรอ??"