บทที่ 137

หลังจากที่สวีซุ่ยหนิงบล็อกทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับเฉินลู่แล้ว อารมณ์ของเธอสงบลงและต้องการหาคนคุยด้วย

เธอเปิดแชทไปมาและท้ายที่สุดก็เห็นชื่อลั่วจือเห้อ

สวีซุ่ยหนิงครุ่นคิดไปมา แต่เธอก็กลัวว่าเธอจะไปรบกวนเขา สุดท้ายแล้วเธอก็เลือกที่จะเก็บอารมณ์ไว้เพียงลำพัง

เธอเข้านอนในตอนรุ่งสางและตื่นขึ้นในอีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา

สวีซุ่ยหนิงมีนิสัยชอบเปิดดูโทรศัพท์หลังจากที่เธอตื่นนอน เมื่อเธอเปิดโทรศัพท์ เธอเห็นว่าจางอวี้ส่งข้อความมาหาเธอ

สิ่งที่เธอส่งมาในครั้งนี้คือหน้าเพจของเฉินลู่ เป็นรูปภาพสนามบินของเมืองa เห็นได้ชัดว่าเขาบินกลับตั้งแต่เช้าตรู่

สิ่งที่สำคัญกว่านั้นก็ความคิดเห็นด้านล่างของโจวอี้ หล่อนถามเขาว่ากินอาหารเช้าด้วยกันไหม

เฉินลู่ตอบกลับหล่อน : ที่ไหน

นั่นหมายถึงการตอบตกลง

โจวอี้ตอบกลับข้อความ : ที่เก่า

ที่เก่าก็คือที่เก่าของพวกเขาซึ่งเทียบเท่ากับรหัสลับ คนนอกไม่มีวันเข้าใจ นี่เป็นความใกล้ชิดที่บุคคลภายนอกไม่สามารถสัมผัสได้

จางอวี้เอ่ยด้วยท่าทีใส่ไฟ : หนิงหนิง เธอดูพวกเขาคุยกันกะหนุงกะหนิง เธอทนได้ยังไง?

สวีซุ่ยหนิงบล็อกเฉินลู่ไปแล้ว เธอไม่เห็นหน้าเพจของเขาแล้ว แต่มันก็ไม่ได้สำคัญ ต่อให้เธอไม่บล็อก อย่างไรเสียเธอก็ไม่เห็นข้อความจากโจวอี้อยู่แล้ว ต่อให้บทสนทนาระหว่างพวกเขาจะคุยกันคลุมเครือแค่ไหน เธอก็ไม่เห็น

แม้แต่การปลอบโยนของคนอื่น เธอก็มองไม่เห็น

เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ เฉินลู่ไม่ได้พาเธอเข้าไปในแวดวงเพื่อนของเขา คนข้างกายเขาที่เธอรู้จักก็ล้วนแต่เป็นเพื่อนร่วมงานของเขา อันที่จริงเพื่อนร่วมงานของเขาดีมาก ในเว่ยป๋อพูดถึงเรื่องที่เฉินลู่มีเธอเป็นแฟนสาวของเขา แต่ทว่าไม่มีใครสนใจ

จากนั้นไม่นานนัก สวีซุ่ยหนิงก็ลุกขึ้นเตรียมไปทำงาน เมื่อเธอเปิดตู้เย็นพลันเห็นขนมที่เฉินลู่นำมาให้ เธอไม่คิดอยากจะกินอะไรเลยสักนิด เธอเพียงแค่หยิบขนมออกมาและโยนมันทิ้งลงในถังขยะ

ในเดือนสิบ เป็นช่วงซบเซาของบริษัท งานไม่ค่อยยุ่งเท่าไรนัก การเจรจาทางธุรกิจล่าสุดของสวีซุ่ยหนิง อีกฝ่ายยังเป็นวัยรุ่น เขาอายุเพียงสามสิบต้นๆ เขาเป็นแพทย์ที่สร้างชื่อเสียงขึ้นด้วยตัวเอง เขาชื่อว่าไป๋เซิ่งเฉวียน

เมื่อสวีซุ่ยหนิงและเขาทำการเจรจาด้วยกันครั้งแรกนั้นไม่ค่อยราบรื่นเท่าไร อีกฝ่ายร้อยเล่ห์มาก กำไรเพียงเล็กน้อยก็ไม่ปล่อยและแทบจะบดขยี้เธอเสียให้ได้