บทที่ 166

แม่สวีทำกับข้าวเสร็จอย่างรวดเร็ว พ่อสวีเห็นว่านานแล้วแต่เฉินลู่ก็ยังไม่มาเสียที จึงถามด้วยความสงสัย "หนิงหนิงโทรหาเขาหรือยัง? ทำไมนานขนาดนี้แล้วยังไม่กลับมาสักที?"

สวีซุ่ยหนิงยังไม่ทันได้ตอบแม่สวีก็เอ่ยออกมาด้วยความรำคาญ: "คุณกินของคุณไปเถอะ ยุ่งเรื่องคนอื่นไปทำไม? เขาเป็นทายาทเศรษฐี ยุ่งจะตาย จะเอาเวลามานั่งกินข้าวเป็นเพื่อนคนแก่อย่างคุณทุกวันได้ยังไง?"

เดิมทีแม่สวีก็อารมณ์ไม่ดีอยู่แล้ว พ่อสวีก็เอาแต่ถามหาเขา ก็เลยยิ่งทำให้แม่สวีหงุดหงิด

พ่อสวีเอ่ย: "คุณหวังลี่หมิง คุณมาพูดแบบนี้ก็ไม่ถูกนะ จะยังไงเฉินลู่ก็เป็นลูกเขยคุณนะ คุณบอกว่าไม่ต้องสนใจก็ไม่ต้องสนใจเลยอย่างนั้นสิ?"

แม่สวีกลัวว่าตัวเองโกรธแล้วจะพูดอะไรที่ไม่ควรพูดออกมา จึงได้แต่ก้มหน้าก้มตาไม่เอ่ยอะไร

พ่อสวีเอ่ย: "ฉันจะไปโทรหาอาลู่"

เขาพูดพลางลุกออกจากโต๊ะแล้วเดินไปที่ระเบียง

สวีซุ่ยหนิงมองแม่สวีที่มีสีหน้าไม่สบอารมณ์ เธอพยายามเกลี้ยกล่อม: "แม่ พวกเรากินข้าวกัน"

พ่อสวีโทรหาเฉินลู่อยู่หลายสาย แต่เฉินลู่ไม่รับเลยสักสาย

แต่พ่อสวีไม่ยอมแพ้ เขายังโทรหาเฉินลู่ต่อ จนอีกฝ่ายบอกว่าตัวเองนั้นกำลังยุ่ง พ่อสวีก็ยังเอ่ยอย่างอดทน: "ไม่เป็นไรอาลู่ พ่อเข้าใจว่าคุณงานยุ่ง คุณต้องไปกินข้าวกับลูกค้าก็ไม่เป็นไร เสร็จธุระแล้วกลับมา เดี๋ยวพ่อจะทำมื้อดึกให้กิน"

เฉินลู่ไม่แม้แต่จะตอบ

"คุณจะกลับมาตอนกี่โมง? บอกพ่อหน่อย"

เฉินลู่เอ่ย: "ผมจะไปรบกวนคุณลุงได้ยังไง"

"พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันนะ ทำไมคุณถึงได้พูดจาเกรงใจกันขนาดนี้ คุณมาหากันทั้งที แต่ยังยุ่งขนาดนี้ ลำบากแย่เลย ถ้าเกิดว่ากลับมาทันข้าวมื้อนี้ ก็รีบกลับมาจะดีที่สุด พวกเรายังไม่เคยได้นั่งกินข้าวด้วยกันครบสี่คนแบบจริงๆ จังๆ สักครั้งเลย"

เฉินลู่เอ่ย: "ดูก่อนแล้วกันครับ"

ในความคิดของสวีซุ่ยหนิง น้ำเสียงที่เขาใช้ตอบ เหมือนพยายามทำให้มันผ่านๆ ไปมากกว่า แถมวิธีการพูดของเขาก็ทำให้คนฟังรู้สึกแย่

พ่อสวีเองก็ฟังออกเหมือนกัน เขาขมวดคิ้วอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ยังคงเอ่ยออกไปอย่างใจเย็น: "อย่างนั้นก็ดี คุณมีอะไร ก็โทรหาพ่อได้เลยนะ พ่อว่าง มีเวลาตลอด"

สวีซุ่ยหนิงบอกไม่ถูกเหมือนกันว่ารู้สึกยังไง เธอรู้สึกแค่ว่า พ่อสวีนั้นมองว่าเฉินลู่ก็เหมือนลูกแท้ๆ ของท่าน แล้วก็ตั้งใจจะทำดีกับเขาจริงๆ แถมยังดูแลดีเกินไปอีกด้วย

แม่สวีนั่งเงียบๆ อยู่ตลอด

พวกเขากินข้าวเสร็จแล้วแต่เฉินลู่ก็ยังไม่กลับมา ที่เขาบอกว่า "ขอดูก่อน" จึงกลายเป็นเพียงคำพูดแบบขอไปที