บทที่ 18

เฉินลู่นิ่งเงียบไม่พูดอะไร เขาเพียงแค่สตาร์ทรถ

"ระหว่างนายกับเธอ เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ?" ริมฝีปากของโจวอี้ประดับรอยยิ้ม นัยต์ตาที่จ้องมองเขาเต็มไปด้วยความสงสัยและมีความหนาวยะเยือกเจือปนอยู่เล็กน้อย

เฉินลู่สัมผัสได้ถึงอาการหึงหวงของเธอ เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ "ไม่ใช่ว่าก่อนหน้านี้เธอบอกว่าเธอเล่นได้ ฉันก็เล่นได้ เธอไม่แคร์?"

โจวอี้ยิ้มเบาๆ "ฉันชักจะเสียใจแล้วสิ ถ้านายกล้ามีอะไรกับเธอ ฉันจะจัดการเธอซะ"

เฉินลู่เอ่ย "เธอจะเป็นหรือตายแล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน? เธออยากให้ฉันปกป้องดูแลเพียงแค่เธอ เธอก็มีแค่ฉันคนเดียวสิ"

โจวอี้ผ่อนคลายลง "ดังนั้นนายเลยใกล้ชิดกับสวีซุ่ยหนิง จงใจทำให้ฉันโกรธ?"

เขาไม่ตอบ สิ่งนี้กลับทำให้เธอหัวเราะออกมา โจวอี้เอื้อมมือออกไปและเคลื่อนมือเข้าไปภายในเสื้อของเขา เท้าของเธอเกี่ยวน่องของเขาไว้พลางเอ่ย "เฉินลู่ นายนี่มีความน่าครอบครองอย่างแรงกล้าเสียจริงนะ"

เฉินลู่เลิกคิ้วขึ้น "เธอเพิ่งรู้วันนี้เหรอ?"

โจวอี้นั่งอย่างเกียจคร้านด้านข้างเบาะคนขับพร้อมกับเอ่ย "หลังจากนี้อย่าไปเจอเธออีก"

"เธอไม่จากไป ฉันก็ไม่ไปเจอเธออยู่แล้ว"

....

เรื่องราวที่สลับซับซ้อนของโจวอี้และเฉินลู่ ถูกกล่าวถึงในแวดวงอย่างรวดเร็ว

ผู้หญิงที่สามารถเปลี่ยนให้เฉินลู่เป็นเหมือนคนคลั่งรักได้ ย่อมมีจุดยืนในแวดวงของพวกเขา สำหรับการต้อนรับของเธอใครที่สามารถมาได้ก็มาเกือบทุกคน

ลั่วจือเห้อเห็นโจวอี้แล้ว ทว่าความเกลียดชังของเฉินลู่ ทำให้เขาไม่ได้เข้าไปทักทายเธอ ทำได้เพียงนั่งข้างเจียงเจ๋อ

ท่าทีของเจียงเจ๋อดูเศร้าเล็กน้อย ในไม่ช้าเขาก็เมามาย

ลั่วจือเห้อเอ่ยขึ้น "รู้สึกเจ็บปวดเหรอ?"

เจียงเจ๋อกัดฟันพูด "พวกนายคนไหนที่หลับนอนกับนังแพศยาสวีซุ่ยหนิง ฮะ?"

ทุกคนต่างก็บอกว่าเปล่า

ลั่วจือเห้อชะงักงัน เขาเงยหน้าขึ้นมองเฉินลู่ ทว่าในสายตาของผู้ชายคนนั้นมองแค่เพียงโจวอี้

"พี่เห้อ ใช่นายหรือเปล่า?" เจียงเจ๋อพูดพร้อมกับกระชากคอเสื้อเขา

ลั่วจือเห้อเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ "เธอสวยก็จริง แต่เป็นแฟนเก่าของนาย ฉันไม่มีความคิดแบบนั้นเลยสักนิด คนอย่างฉัน แต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยคิดอยากจะหาเรื่องใส่ตัว"

เจียงเจ๋อหัวเราะด้วยเสียงเย็นเยียบ "นายมันไม่เคยมีความรัก หากมีความรู้สึกสนใจในตัวของเธอ นายคิดว่านายจะหนีพ้นเหรอ? สวีซุ่ยหนิงร้ายกาจมาก หากมีความสัมพันธ์กับเธอแล้วคงไม่อาจปล่อยเธอไปได้"