บทที่ 20

โจวอี้ยิ้มเล็กน้อยและเอ่ย "หึงอีกแล้วเหรอ?"

เฉินลู่เอียงศีรษะและชำเลืองมองเธอ เขาไม่พูดอะไร

"ฉันไม่เคยชอบเขา แค่นัดเขาไปเที่ยวสองครั้งก็เท่านั้น" ขาของโจวอี้พาดบนร่างกายของเขาอย่างเกียจคร้าน "เฉินลู่ ฉันไม่ชอบเขา ฉันชอบแค่นายเท่านั้น หลายครั้งที่ฉันจงใจยั่วให้นายโกรธ เหมือนที่นายเข้าใกล้สวีซุ่ยหนิงและยั่วให้ฉันโกรธ"

เฉินลู่นิ่งเงียบไม่ปริปากเอ่ยสิ่งใด

"ครั้งนี้ที่ฉันกลับมา ฉันมีจุดประสงค์หนึ่งอย่าง" เธอเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ "เฉินลู่ นายยินดีจะแต่งงานกับฉันไหม?"

.........

หลังจากผลอัลตราซาวด์ของสวีซุ่ยหนิงออกมาแล้ว เยื่อบุช่องท้องของเธอฟกช้ำและมีอาการบวมเล็กน้อย ไม่ใช่ปัญหาร้ายแรงอะไร

แต่เธอเจ็บปวดมาก ลั่วจือเห้อดูอาการแล้ว เขาตัดสินใจให้เธอพักดูอาการที่โรงพยาบาลเป็นเวลาสองวัน

แพทย์เปิดช่วงหน้าท้องให้เธอดู เสื้อผ้าของเธอถูกยกสูงขึ้น รูปร่างของสวีซุ่ยหนิงดีมาก ท้องขาวนวลราวกับหิมะ เธอขยับท้องขึ้นลงด้วยความเจ็บปวด เสื้อที่เปิดขึ้นเผยให้เห็นส่วนที่บอบบางของส่วนบน

สายตาของลั่วจือเห้อเห็นจุดที่มองไม่เห็น เขาละสายตากลับมา

เมื่อสวีซุ่ยหนิงได้รับยา ใบหน้าของเธอซีดเผือด ลั่วจือเห้อก้าวไปด้านหน้าและให้เธอจับมือเขาไว้

"คุณมาดูนี่หน่อย ครั้งหน้าให้ยานี้กับเธอ"

แพทย์พูดถึงวิธีการใช้ยา แต่ประโยคนี้คลุมเครือเกินไป ใบหน้าของสวีซุ่ยหนิงแดงระเรื่ออย่างอดไม่ได้

เมื่อลั่วจือเห้อเห็นการเปลี่ยนแปลงกะทันหันของเธอเขาตกตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นฟื้นคืนสติอย่างรวดเร็ว อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขบขัน

เมื่อหมอจากไปแล้ว เขาเอ่ยอย่างเชื่องช้า “สาวน้อยหน้าอกใหญ่ เธอคิดอกุศลเกินไปแล้ว”

ใบหน้าของสวีซุ่ยหนิงแดงก่ำยิ่งกว่าเก่า เธอไม่กล้ามองเขาและกล่าวขอโทษ "ขอโทษด้วย"

"แพทย์ต้องการให้ฉันให้ยาแก่เธอ" ท่าทีของเขาดูลำบากใจ "ฉันต้องปฏิบัติตามคำสั่งแพทย์ใช่หรือเปล่า จะเชื่อฟังแต่โดยดีไหม?"

"ลั่วจือเห้อ ฉัน...."

"แต่สำหรับร่างกายของเธอ หากต้องการให้ฉันเชื่อฟัง เธอก็อย่าได้ขัดขืน ฉันคิดว่ามันคงรู้สึกดีไม่น้อย สู้ให้ฉันจัดการเธอเลยดีกว่า"

สวีซุ่ยหนิง : “........”

เธอฝังใบหน้าของเธอลงบนหมอน

ดวงตาของลั่วจือเห้อโค้งงอและอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา เขาไม่เคยเห็นผู้หญิงที่น่าแกล้งขนาดนี้มาก่อน เห็นอยู่ว่าตัวเองนั้นความคิดไม่สะอาด หากคนอื่นเปิดโปง เขาก็คงอับอาย

หลังจากนั้นไม่กี่นาที เขาหยิบหมอนออกจากใบหน้าของสวีซุ่ยหนิง "ยังเจ็บอยู่หรือเปล่า?"

เจ็บ แต่ทว่าเธอกลับส่ายหน้า "ดีขึ้นแล้ว"

"นิสัยย่ำแย่เมาแล้วลงไม้ลงมือของเจียงเจ๋อยังไม่เปลี่ยนไปสักที" ลั่วจือเห้อเอ่ย "เธอเลิกกับเขาก็ทำถูกต้องแล้ว เขาเป็นพวกหัวรุนแรง เธอเปลี่ยนที่อยู่คงดีกว่า"

เมื่อเอ่ยถึงเจียงเจ๋อ สีหน้าท่าทางของสวีซุ่ยหนิงเปลี่ยนไปทันใด เธอยังคงหวาดผวากับเรื่องดังกล่าว

ลั่วจือเห้อกล่าว "วันนี้เธอคงเหนื่อยมากแล้ว พักผ่อนเถอะ ฉันจะไม่ไปไหน"

สวีซุ่ยหนิงเอนกายนอนลงบนเตียงอย่างเชื่อฟัง อากาศค่อนข้างร้อน ขาเรียวยาวของเธอโผล่ออกมาจากผ้าห่ม เธอผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว