บทที่ 211

สวีซุ่ยหนิงยังคงเอ่ยถามอย่างไม่มั่นใจ "ไม่มีอะไรที่ฉันสามารถช่วยนายได้จริงเหรอ?"

เขาจำได้ว่าครั้งก่อนตอนที่เขาอยู่กับโจวอี้ เขาระบายความอัดอั้นอยู่เป็นเวลานาน จากนั้นโจวอี้ก็ปลอบให้เขาสงบลง

คำถามของเธอทำให้เฉินลู่ลังเลอยู่ชั่วขณะ จากนั้นเขาชำเลืองมองเธอและกล่าว "อันที่จริงเธอสามารถปลอบโยนฉันได้ แต่เกรงว่าเธอจะไม่เต็มใจ"

สวีซุ่ยหนิงจ้องมองเขาด้วยความสงสัย

ริมฝีปากของเฉินลู่กระตุก เหมือนกับว่าจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม ในขณะนี้กับช่วงเวลาปกติแตกต่างกันจริงๆ จากนั้นเขาเอ่ย "มีเซ็กส์กับฉัน"

สวีซุ่ยหนิงกล่าว "งั้นนายก็เป็นบ้าเถอะ"

เธอขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจเขา เอ่ยถามเขาว่าเขาจะจากไปหรือเปล่า เฉินลู่เงียบไปชั่วขณะและเอ่ย "ฉันแค่อยากมาหาเธอ ระหว่างทางกลับจากบ้านตระกูลเฉิน เดิมทีฉันจะกลับบ้าน แต่อดไม่ได้ที่จะมาหาเธอ ฉันไม่อยากรบกวนเธอเลยว่าจะนั่งสักพักแล้วก็จะกลับ"

ในความเป็นจริง วันนี้ชั่วขณะหนึ่งเขาคิดถึงโจวอี้ แต่วินาทีถัดมาเขาปฏิเสธมัน ความโกรธของสวีซุ่ยหนิงเป็นสิ่งที่ทำให้เขาปวดหัวมากกว่างานใดๆ

หลังจากนั้น มีเพียงสวีซุ่ยหนิงเท่านั้นที่หลงเหลืออยู่ในความคิดของเขา

ทุกครั้งที่อาการป่วยกำเริบ เขามักจะกระสับกระส่ายและร้อนรน หากไม่ใช่ทางอารมณ์ก็จะเป็นทางร่างกาย เมื่อคิดถึงสวีซุ่ยหนิง ความคิดถึงนั้นไม่เหมือนกันการคิดถึงโจวอี้ เมื่อคิดถึงโจวอี้จะเป็นการพูดคุยเสียมากกว่า ส่วนสวีซุ่ยหนิงจะเป็นภาพฉากที่ไม่น่าดูเท่าไรนัก

ไม่ใช่ว่าเขาไม่มีตัณหาราคะ ตรงกันข้าม คนที่มีไอคิวสูงมีความต้องการทางเพศที่แข็งแกร่งมากในระดับหนึ่ง ความคิดและจินตนาการของเฉินลู่ไม่ได้อยู่ในระดับที่คนธรรมดาสามารถทำได้ บางอย่างที่เขาคิดได้นั้นมีความน่าสนใจมากกว่าสิ่งที่เป็นอยู่

แต่หลังจากนั้นเขาก็เอนกายลงอีกครั้ง

แน่นอนว่าสวีซุ่ยหนิงไม่ได้ขับไล่เขาออกไปอย่างไร้ความปราณี เธอเองก็ล้มตัวลงและเตรียมเข้านอน

หลังจากนอนลงไปครึ่งชั่วโมงก็พบว่าเขายังคงนั่งพิงอยู่อย่างนั้น เครื่องปรับอากาศเปิดไว้ในอุณหภูมิที่ต่ำมาก เขาอาจจะรู้สึกหนาว เช่นนั้นสวีซุ่ยหนิงจึงปิดเครื่องปรับอากาศ จากนั้นเธอลุกขึ้นและนำรีโมทไปให้เขา

เมื่อมือของสวีซุ่ยหนิงสัมผัสผ้าห่ม สวีซุ่ยหนิงถูกกระชากโดยไม่รู้ตัว เธอเซถลาและล้มลงบนร่างกายของเขาอย่างพอดิบพอดี

สมองของเขาว่างเปล่าอยู่ชั่วขณะหนึ่ง เขากดแนบร่างกายของสวีซุ่ยหนิงลงบนโซฟาโดยสัญชาตญาณ จากนั้นเขาก็ประทับจูบลงบนริมฝีปากเธอโดยสัญชาตญาณเช่นกัน แน่นอนว่าเขาต้องการมากกว่านั้น และเนื่องจากเขาค่อนข้างคุ้นเคยกับร่างกายของสวีซุ่ยหนิง การควบคุมร่างกายของเธอไม่ใช่เรื่องยากเลย

สวีซุ่ยหนิงขัดขืนพลางกล่าว "เฉินลู่ นายอย่ามาทำยุ่มย่ามแบบนี้นะ"

เขาชะงักครู่หนึ่ง จากนั้นฝังศีรษะของตัวเองลงบริเวณลำคอของเธอ ขบเม้มต้นคอของเธออย่างแผ่วเบา

การชะงักนี้ กล่าวได้ว่าเขาเองก็ได้ยินคำพูดของเธอ