บทที่ 228

ถ้าพูดอย่างละเอียดจริงๆ ก็คือเฉินลู่ไม่ได้สนใจแค่การมองข้ามในครั้งนี้ แต่เป็นการมองข้ามมาเป็นเวลานานต่างหาก

ในแต่ละครั้งสวีซุ่ยหนิงก็แค่หาข้ออ้าง ซึ่งเขาก็รู้อยู่ในใจเป็นอย่างดี แต่เขาไม่อยากไปคิดหาเหตุผลที่เธอทำแบบนี้ ดังนั้นเขาจึงใช้ข้ออ้างของเธอคิดเป็นเรื่องจริง ครั้งต่อไปเธอก็จะทำเหมือนไม่รู้ไม่ชี้มาหาเขาอีก

การรอคอยมันช่างทรมาน

เพียงแค่ว่าเฉินลู่ปล่อยสวีซุ่ยหนิงไปไม่ได้จริงๆ ตามที่เขาพูดถ้าวันไหนเขาปล่อยเธอไปแสดงว่าเขาจะไปเอง แต่ถ้าเขายังไม่ไปไหนก็คือปล่อยไปยากจริงๆ

เฉินลู่ชี้ไปที่หน้าอกของสวีซุ่ยหนิงแล้วพูดอย่างเย็นชา“เธอรู้ตัวเองไหมว่าเธอจอมปลอมแค่ไหน? เธอยอมรับไปตรงๆ ว่าเธอชอบมันก็จบแล้วไหม? เวลาที่เธออยู่ต่อหน้าฉันมักจะบอกว่าเธอไม่ได้ชอบมัน และจะไม่คบกับมัน สวีซุ่ยหนิง การที่เธอโกหกฉันมันจะมีประโยชน์อะไรเหรอ?"

สวีซุ่ยหนิงรู้สึกเครียดมาก และเธอไม่อยากจะสนใจเขาแล้ว เธอหันหลังกำลังเดินหนี แต่ถูกเฉินลู่ดึงแขนไว้ เขาดูเย็นชาจนน่ากลัว เธอเอามือมาบังหน้าไว้โดยจิตใต้สำนึก เพราะเธอนึกถึงสิ่งที่เจียงเจ๋อเคยทำกับเธอ"อย่าตีฉันนะ”

กิริยาท่าทางนี้ทำให้เฉินลู่นิ่งไปชั่วขณะ

เขาเอื้อมมือไปดึงมือของเธอออกในทันที ดวงตาของสวีซุ่ยหนิงเริ่มมีน้ำตาซึมเล็กน้อย

เธอสติหลุดไปชั่วขณะ และในไม่ช้าก็กลับมาเป็นปกติพร้อมกับพูดว่า "ฉันขอโทษ พอดีฉันนึกถึงเจียงเจ๋อ"

สีหน้าท่าทางของเฉินลู่ค่อนข้างคาดเดายาก เขาไม่รู้ว่าเขาทำให้เธอนึกถึงเจียงเจ๋อได้อย่างไร เขาเม้มริมฝีปากแล้วพูดขึ้นว่า"ในสายตาของเธอ ฉันเป็นคนแบบเดียวกันกับมันเหรอ?"

แน่นอนว่าสวีซุ่ยหนิงรู้ดีว่าเฉินลู่นั้นแตกต่างจากเจียงเจ๋อ แต่เพื่อที่จะทำให้เฉินลู่หยุดมาพัวพันกับตัวเอง เธอจึงจงใจพูดว่า "เขาก็เหมือนกับนายที่ชอบมาพัวพันกับฉันตลอดเวลา วิธีการทำสิ่งต่างๆ ของพวกนายสองพี่น้องเป็นเพราะกรรมพันธุ์ใช่ไหม?”

เธอยังพูดแบบเหนือกว่าอีกว่า“ก่อนหน้านี้ที่ฉันเกลียดการมาพัวพันของเจียงเจ๋อมากแค่ไหนนายก็เห็นอยู่ตลอดไม่ใช่เหรอ? มันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับลั่วจือเห้อเลย ฉันแค่ไม่ชอบนายก็เท่านั้น ทุกครั้งที่นายส่งข้อความมาหาฉัน มันไม่ต่างอะไรจากคนขี้ประจบพวกนั้นเลย"