บทที่ 234

สวีซุ่ยหนิงปัดแขนเสื้อตรงตำแหน่งที่ฟู่เล่อเล่อดึงเมื่อครู่ จากนั้นก็พูดว่า: "ฉันว่าโจวอี้ก็ควรจะขอโทษฉันเหมือนกันนะ นายว่าไหม?"

เฉินลู่ไม่ตอบ

"ไม่ว่านายจะพาฉันไปหรือไม่ ยังไงฉันก็จะไปเจอโจวอี้แน่" สวีซุ่ยหนิงเอ่ยอย่างจริงจัง "เรื่องก่อนหน้านั้นฉันจะถือว่าช่างมัน แต่ครั้งนี้เธอยังเป็นอย่างเดิมอีก ฉันทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เธอกำลังคิดว่าฉันเป็นคนที่เธอสามารถรังแกได้ง่ายๆ"

เธอหยุดแป๊บหนึ่ง จากนั้นก็เงยหน้ามองเขา เอ่ยต่อว่า: "ถ้านายยังปกป้องเธออยู่ นายห้ามฉันก็ได้ แต่นายห้ามฉันได้แค่ช่วงหนึ่งเท่านั้น แต่ห้ามฉันไม่ได้ตลอด"

เฉินลู่ขมวดคิ้ว ไม่รู้ว่าเขาคิดว่าเรื่องนี้นั้นยากจะจัดการหรือเปล่า เขาเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยว่า: "มาเถอะ"

สวีซุ่ยหนิงรู้สึกประหลาดใจกับความเด็ดขาดของเขาอยู่เล็กน้อย เธอเดินตามเฉินลู่ไปขึ้นรถโดยไม่พูดอะไร

ระหว่างทางทั้งคู่ต่างก็เงียบ แต่อยู่ๆ สวีซุ่ยหนิงก็ถามออกมา: "เถ้าแก่ซูทำอะไรเหรอ?"

"ไม่สะดวกจะพูด" เฉินลู่เงียบไปพักใหญ่ถึงจะยอมตอบ

ที่เขาตอบแบบนี้ อย่างนั้นก็หมายความว่าเรื่องราวต้องแย่มาก สวีซุ่ยหนิงอดที่จะหัวเราะไม่ได้: "สมน้ำหน้าเธอแล้ว"

คำพูดนั้น ทำให้เฉินลู่ต้องขมวดคิ้วอีกครั้ง

สวีซุ่ยหนิงเห็น จากนั้นก็พูดลอยๆ: "นายคิดว่าฉันพูดไม่ถูกเหรอ นายทนฟังไม่ไหวอย่างนั้นสิ?"

เฉินลู่เอ่ย: "ฉันเปล่า ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ฉันทนฟังไหวหรือทนฟังไม่ไม่ไหว แต่ฉันไม่ค่อยจะเห็นเธอในด้านที่ดูแรงแบบนี้ ฉันไม่ค่อยชิน"

สวีซุ่ยหนิง: "ฉันว่าเธอนิดหน่อยก็เรียกว่าแรงแล้วเหรอ?"

ในมุมมองของเธอ คนคนหนึ่งจะรู้สึกว่าอีกคนเป็นคนแรงๆ นั่นคือตอนที่อีกคนทำให้คนนั้นรู้สึกไม่ดี เรื่องของโจวอี้เขาว่าเธอแรง นั่นก็หมายความว่าเขาไม่อยากได้ยินเธอพูดถึงโจวอี้ในทางที่ไม่ดีไม่ใช่เหรอ?

สวีซุ่ยหนิงคิดว่าเธอไม่ผิดตรงไหน สำหรับคนที่หาเรื่องทำร้ายตัวเธออยู่บ่อยๆ เธอต้องการให้อีกฝ่ายขอโทษ แล้วก็ต้องทำอย่างจริงใจ แถมเธอยังเชื่อมั่นมากด้วยว่าโจวอี้เป็นคนยุยงฟู่เล่อเล่อ

เฉินลู่เอ่ยออกมาอย่างใจเย็น แม้เธอยังมีท่าทีหงุดหงิด: "ซุ่ยซุ่ย วันนั้นที่ฟู่เล่อเล่อสาดกาแฟเดือดๆ ใส่เธอ เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังอยู่ในอารมณ์โกรธ ไม่เหมือนคนที่วางแผนหรือเตรียมการมาก่อนเลย"

"นายปกป้องเธอไปเถอะ"

เฉินลู่เอ่ยอย่างปวดหัว: "ฉันกำลังใช้เหตุผลกับเธออยู่"