บทที่ 24

เฉินลู่เอ่ยด้วยท่าทีสงบนิ่งและไม่มีท่าทีสะทกสะท้านแต่อย่างใด "พี่น้องได้ผู้หญิงคนเดียวกัน ฉันคิดว่าคงไม่เหมาะสมเท่าไรนัก"

ที่บอกว่าไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกัน ก็เพื่อตอบสนองความต้องการและบอกว่าเธอนั้นไร้ซึ่งสถานะใด

แม่เจียงชะงัก ชำเลืองมองสวีซุ่ยหนิงที่ยืนตัวแข็งทื่อด้วยสายตาล้ำลึก นอกเสียจากหยดน้ำตาที่รินไหลในตอนแรก ในเวลานี้ใบหน้านั้นสงบนิ่งไร้ความรู้สึก

เปรียบเสมือนหุ่นเชิดที่งดงามตัวหนึ่ง

โจวอี้ยังคงยิ้ม แต่ทว่ารอยยิ้มนั้นไร้ซึ่งความจริงใจ จากนั้นท่าทีของเจียงเจ๋อดูมืดมนลง "เฉินลู่ นายเล่นชู้กับเธอจริงๆ!"

เขาหันกลับมาและจ้องมองสวีซุ่ยหนิง ดวงตาแดงก่ำ "เธอคบกับฉันมาหนึ่งปีเต็ม เป็นตายยังไงก็ไม่ให้ฉันแตะเนื้อต้องตัว สุดท้ายเธอกลับให้เฉินลู่แตะต้องงั้นเหรอ?"

เฉินลู่เลิกคิ้วและชำเลืองมองสวีซุ่ยหนิง

ใบหน้าที่เหมือนหุ่นเชิดของสวีซุ่ยหนิงปรากฏรอยยิ้มขึ้น เย็นชาราวกับเป็นการยั่วยุ สิ่งนั้นทำให้เจียงเจ๋อแทบจะก้าวเท้าไปด้านหน้าและลงไม้ลงมือกับเธอ

เฉินลู่ลุกขึ้นและให้สวีซุ่ยหนิงยืนอยู่ด้านหลังเขา จากนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "เจียงเจ๋อ ตระกูลเจียงมีอำนาจ แต่ไม่ใช่ให้นายนำมาใช้ในทางเสียหาย"

เจียงเจ๋อผลักเขา เอ่ยด้วยสีหน้ามืดมน "เฉินลู่ เมียนายก็ยังอยู่ที่นี่ด้วย แต่นายก็ยังออกโรงปกป้องชู้ของนายงั้นสิ?"

โจวอี้ไม่อาจฝืนยิ้มไว้ได้

"อาเจ๋อ พูดพล่ามอะไร?" แม่เจียงกลัวว่าจะล่วงเกินตระกูลเฉินจึงรีบเอ่ยห้ามปรามเขา "ในเมื่อสาวน้อยคนนี้ เธอไม่ยินดีจะแต่งงานกับแก แกยังจะรั้นไปทำไม?"

ขณะนี้ก้นบึ้งจิตใจของเจียงเจ๋อทั้งรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจและเกลียดชัง แทบอดไม่ได้ที่จะฉีกเนื้อสวีซุ่ยหนิงให้แหลกเป็นชิ้นและกลืนกินเธอเข้าไป ทว่าในตอนนี้กลับทำได้เพียงแค่ยิ้มอย่างเยือกเย็นและเอ่ย "ฉันพูดพล่ามไปเอง ลูกพี่ลูกน้องโปรดอภัยด้วย"

เฉินลู่เอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา "ในเมื่อชอบ ทำไมตอนแรกถึงได้ยุ่มย่ามกับผู้หญิงคนอื่น"

เจียงเจ๋อมองเขาอย่างเย็นชา จากนั้นก็หันกลับไปและเดินขึ้นไปยังชั้นบนแล้วกระแทกประตูอย่างแรง

คำพูดนี้ทำให้สีหน้าของโจวอี้เปลี่ยนไปทันใด

เมื่อสวีซุ่ยหนิงได้ฟังบทสนทนาของพวกเขา เธอรู้ตัวว่าเธอควรไปจากที่นี่ได้แล้ว เธอใช้โอกาสนี้ก้าวเท้าเดินออกมาและจากไป

"พวกเราขอตัวก่อน" เฉินลู่เอ่ยด้วยท่าทีไม่ใส่ใจ

เมื่อกลับมายังรถ สีหน้าของโจวอี้นิ่งสงบ เธอจุดบุหรี่และเอ่ย "นายบอกว่านายใช้เธอเพื่อยั่วยุให้ฉันโกรธ บทสรุปนายกลับขึ้นเตียงกับเธองั้นเหรอ?"

เฉินลู่ชำเลืองมองเธอพลางเอ่ย "โกรธเหรอ?"

"นายว่าฉันควรโกรธไหม? นายเป็นคนเริ่มปกป้องเธอ" ริมฝีปากของโจวอี้กระตุกอย่างไร้ความหมาย

เฉินลู่เอ่ย "ถ้าอย่างนั้นเธอก็น่าจะเข้าใจบ้างแล้ว ในตอนที่เธอใช้ชีวิตที่ต่างประเทศ ฉันรู้สึกอย่างไร"

โจวอี้เม้มริมฝีปากและนิ่งเงียบ

ในขณะที่รถกำลังแล่นด้วยความเร็วคงที่ ไม่ช้าพวกเขาก็เห็นสวีซุ่ยหนิงกำลังเดินอยู่ข้างทาง ร่างผอมบางกำลังเดินไปอย่างเชื่องช้า อาจเป็นเพราะเสื้อผ้าที่ยุ่งเหยิง ทุกคนที่อยู่บนถนนก็หันกลับมามองเธอ