บทที่ 256

สวีซุ่ยหนิงยืนนิ่งงันอยู่หน้าประตู ไม่รู้ว่าควรจะโต้ตอบอย่างไร

"ในระยะนี้ผมยังไม่ได้คิดที่จะบอกกับเธอ เธอเพิ่งจากลาความสัมพันธ์ครั้งล่าสุดมาได้ไม่นานนัก ผมคิดอยากจะให้เวลาเธอหน่อย ผมเองก็กลัวว่าเธอจะปฏิเสธหรือไม่ก็อาจจะถูกบีบบังคับให้เห็นด้วยกับผม" ลั่วจือเห้อเอ่ย "อย่ามองว่าเธอนั้นดูเพิกเฉยต่อเรื่องของเฉินลู่ ถึงจะบอกว่าเลิกก็คือเลิก แต่เธอเองก็เจ็บปวดไม่น้อยเลย หนิงหนิงเป็นเด็กที่เอาความมากกว่าคนอื่น รู้ว่าความเจ็บปวดที่ยาวนานนั้นเลวร้ายยิ่งกว่าความเจ็บปวดในระยะสั้น"

"คุณลุงคุณป้าครับ ผมสัญญากับพวกคุณว่าหากผมตามจีบหนิงหนิงได้สำเร็จ ผมจะดีกับเธอเสมอครับ"

พ่อสวีเอ่ยอย่างลังเล "ครอบครัวของนาย คงเป็นเรื่องยากมากที่จะยอมรับคนธรรมดาใช่ไหม? ทางด้านพ่อแม่...."

"สำหรับพวกเขา ผมจะจัดการให้ดีเองครับ" ท่าทีของลั่วจือเห้อเห็นได้ชัดว่าเขานั้นจริงใจมาก "หากว่าพ่อแม่ของผมไม่เห็นด้วย ผมก็จะแต่งเข้าบ้านฝ่ายเจ้าสาวครับ ความคิดเห็นของพวกคุณสำคัญกว่าพวกเขาครับ คุณลุง คุณลุงมีอะไรที่อยากจะติชมผมหรือเปล่าครับ มีอะไรที่คุณลุงไม่ชอบบ้างไหมครับ?"

แม่สวียิ้มและกล่าว "คุณลุงพอใจในตัวนายไม่น้อย เขาบอกฉันว่านายน่ะกระตือรือร้น ทั้งยังอารมณ์ดี ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา มีนักเรียนมาเยี่ยมฉันไม่น้อย นายก็คอยช่วยต้อนรับ ทุกคนล้วนแต่บอกว่านายช่างเป็นคนดี"

.....

เมื่อสวีซุ่ยหนิงได้ยินดังนั้น เธอก็จากไป

กระทั่งลั่วจือเห้อออกมา เธอก็เบือนศีรษะเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อและกล่าว "อธิบายชัดเจนแล้วเหรอ?"

"อืม คุณลุงคุณป้าเข้าใจว่าเป็นการแสดงความห่วงใยทางสังคมของเรา" เห็นได้ชัดว่าเขากำลังล้อเล่น

"อ่อ" สวีซุ่ยหนิงแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องราว "งั้นก็ดีแล้ว"

แต่ลั่วจือเห้อเห็นท่าทีกระตือรือร้น แม้ว่าเธอจะพยายามอย่างดีที่สุดที่จะควบคุมอารมณ์ของเธอ แต่เขาก็ยังมองความผิดปกติบนใบหน้าของเธอออก เขาโน้มตัวลงเล็กน้อยและเอ่ย "หน้าแดงอะไรเหรอ? แอบฟังแล้วใช่ไหม?"

"......." สวีซุ่ยหนิงส่ายหน้า "เปล่านี่"

ลั่วจือเห้อจ้องมองเธออยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเขายิ้ม