บทที่ 28 (1)

หลังจากเฉินลู่พูดจบ เขาก้มศีรษะลงเล็กน้อยและกัดเธอ ไหปลาร้าไม่รู้สึกเจ็บปวด รู้สึกเพียงแค่ชาเล็กน้อย

มือทั้งสองข้างของเขาโอบรัดรอบเอวเธอไว้แน่น เธอแทบจะไม่สามารถขยับร่างกายได้

"เฉินลู่ นายตั้งสติหน่อย ฉันคือสวีซุ่ยหนิง" สวีซุ่ยหนิงเอ่ย "หากว่านายนอนกับฉัน ฉันจะฟ้องแม่ของนาย เมื่อถึงเวลานั้นนายจะต้องแต่งงานกับฉัน นั่นมันไม่ดีเอาซะเลย หากว่านายอยากได้ผู้หญิงสวยๆ ด้านนอกยังมีนะ"

เขาชะงักไปชั่วขณะ สายตาของเขาก้มมองลงไปด้านล่าง เขากระชากคอเสื้อ บีบเค้นแครนเบอร์รีน้อย

นัยต์ตาของเขาเย็นชามาก ทว่าเรื่องที่เขาทำนั้นราวกับไม่ใช่คน

สวีซุ่ยหนิงรู้สึกเวียนศีรษะ หญิงสาวเมื่อได้รับอันตราย พวกเธอจะปกป้องตนเองโดยสัญชาตญาณ โดยไม่ได้คิด เธอยกฝ่ามือขึ้นแล้วฟาดลงบนใบหน้าของเขา

ดวงตาของเฉินลู่เย็นยะเยือกยิ่งกว่าเก่า

หากคนอื่นดื่มจนเมามายสติคงพร่าเลือน เขากลับตรงกันข้าม เขาดูรุนแรงมากยิ่งขึ้น เขาหรี่สายตา ทำให้ผู้คนรู้สึกตื่นตระหนก

สวีซุ่ยหนิงตัวสั่นเทา หวั่นเกรงว่าจะยั่วยุโทสะเขา ตามความฉลาดทางสติปัญญาของเขา เมื่อเขาจัดการเธอแล้ว ไม่แน่ว่าเขาอาจจะสามารถหลบหนีไปได้อย่างลอยนวล เธอเอ่ยด้วยดวงตาที่แดงก่ำ "นายบีบบังคับฉัน"

เฉินลู่ยิ้มเยือกเย็น เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "ไม่มีใครเคยกล้าลงมือกับฉัน ถ้าเธอไม่ให้ฉันเข้าไปในวันนี้ เกรงว่าเรื่องนี้คงไม่อาจมองข้ามไปได้"

"เฉินลู่ นายบ้าไปแล้ว" สวีซุ่ยหนิงรู้สึกกลัวและอดไม่ได้ที่จะก่นด่าเขา

เขาปลดเข็มขัดอย่างเย็นชา สวีซุ่ยหนิงได้ยินเสียง หัวใจเธอเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง เขาอุ้มเธอขึ้นและหมุนร่างกายของเธอ จากนั้นเธอตกอยู่ภายใต้เรือนร่างของเขา เฉินลู่เปลื้องเสื้อผ้าของเธอออกอย่างชำนาญ

"วันนี้ฉันมันเป็นคนโง่ นายก็เหมือนกับเจียงเจ๋อนั่นแหละ สมควรแล้ว!" เธอโกรธแค้นจนน้ำตาร่วงหล่น น้ำตารินไหลเป็นสาย

เฉินลู่เอ่ยอย่างเลือดเย็น "สวีซุ่ยหนิง นึกถึงพ่อของเธอไว้"

วันนี้เฉินลู่เปลี่ยนไปมาก

"นึกถึงพ่อของเธอไว้" ประโยคนี้ ทำให้ใจเธอเต้นแรง หนังศีรษะของเธอชาราวกับโดนกระชากอย่างเต็มแรง

สวีซุ่ยหนิงตกใจกับคำพูดของเขา จะขยับเธอก็ไม่กล้า แม้แต่น้ำตายังไม่กล้ารินไหล มือของเธอกำเนื้อผ้าโซฟาไว้แน่น ทว่าก็ต้องยอมจำนน

ครานี้เฉินลู่โหดร้ายและหุนหันพลันแล่น เอวบางของสวีซุ่ยหนิงถูกเขาจับเอาไว้ แม้จะหลบก็ไม่อาจหลบได้

เธอรู้สึกว่าเธอช่างน่าสังเวชเหลือเกิน เธอไม่ควรปล่อยให้สาวสวยคนนั้นนั่งแท็กซี่ไป ไม่อย่างนั้นวันนี้เธอคงไม่ต้องแบกรับสิ่งเหล่านี้ เธอเศร้าโศกและร้องไห้ให้กับตัวเอง

ในอนาคตเธอจะไม่เป็นคนดีต่อสังคมอีกแล้ว

เฉินลู่เป็นเสมือนสัตว์ร้าย ไม่สำคัญว่าเธอจะรู้สึกดีหรือไม่ เขาห่วงแค่ตัวเขาเองเท่านั้น

ด้านหลังของสวีซุ่ยหนิงนั้นไร้เรี่ยวแรง เธอทำได้เพียงแค่กอดแขนเขาไว้

ราวกับว่าเฉินลู่ไม่ได้ยิน การกระทำที่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธออดไม่ได้ที่จะส่งเสียงร้องออกมา

ตั้งแต่ต้นจนจบ ดวงตาของเขาดูตื่นตัวตลอดเวลา ราวกับว่าเป็นเพียงคนนอกที่คอยเฝ้ามองอย่างไรอย่างนั้น เฝ้าดูการเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของเธอโดยไม่แสดงอาการใดๆ สวีซุ่ยหนิงไม่ใช่ท่อนไม้ ท้ายที่สุดเธอก็มีปฏิกิริยาตอบโต้ ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อ

"รู้สึกสุดยอดขนาดนั้นเลย?" ราวกับว่าเขากำลังยิ้มอย่างถากถาง เขาเอ่ยคำพูดออกมาอย่างแผ่วเบา "แพศยา"

สวีซุ่ยหนิงไม่แน่ใจว่าเขาจำคนผิดหรือไม่ คิดว่าเธอคือโจวอี้ โดยทั่วไปแล้วคำพูดหยาบคายเช่นนี้ผู้ชายมักจะไม่เอ่ยออกมา เห็นได้ชัดว่ากำลังอยู่ในสถานการณ์ที่โกรธเคืองมากหรือไม่ก็กำลังรู้สึกเบื่อมาก

ทว่าเธอไร้เรี่ยวแรงเกินกว่าจะครุ่นคิดอะไร เธอเหนื่อยมาก เหนื่อยเกินกว่าจะสนใจสิ่งใดได้

บางทีเธอควรหยิบมีดขึ้นมาและแทงเฉินลู่ให้ตายไปซะ ทว่าเธอมีพ่อมีแม่ ไม่อาจทำเรื่องแบบนั้นได้ เรื่องราวก็ไม่ได้เลวร้ายถึงขั้นนั้น

เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น สวีซุ่ยหนิงก็พลิกตัวและหันหลังให้เขา

ขาของเฉินลู่ยังคงอยู่ใกล้เธอ เธอรู้สึกได้ว่าเหมือนว่าร่างกายของเขายังคงสั่นสะท้าน เห็นได้ชัดว่าทุกสิ่งยังไม่ผ่านพ้นไป

สวีซุ่ยหนิงคิดอยากจะไปอาบน้ำ ร่างกายของเธอมีกลิ่นแอลกอฮอล์ที่ติดมาจากร่างกายของเขา เพียงแต่ว่าเธอไม่ต้องการขยับร่างกายเลยแม้แต่น้อย วันนี้เป็นวันที่แย่ที่สุด

ร่างกายของสวีซุ่ยหนิงใช้เรี่ยวแรงมากจนเกินไป ท้ายที่สุดเธอก็ผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว

วันรุ่งขึ้นเมื่อเธอตื่นขึ้น เฉินลู่ไม่ได้นอนอยู่บนเตียงแล้ว ชั้นล่างเหมือนว่าเธอได้ยินเสียงบทสนทนา เธอได้ยินว่าอะไรกำเริบสักอย่าง จากนั้นเธอลุกขึ้นและเดินด้วยท่าทางประหลาด แต่เธอก็ยังจะลงไปชั้นล่าง

เสียงที่เธอลงไปยังชั้นล่างทำให้ทั้งสองคนที่กำลังคุยกันอยู่นั้นตกใจ เฉินลู่หันกลับมามองเธอด้วยท่าทีเฉยเมย ส่วนอีกคนราวกับว่ากำลังประหลาดใจและชำเลืองมองเฉินลู่

สีหน้าของเฉินลู่ยังคงเหมือนเดิม

“กินยาสองกล่องนี้ไปก่อน” ชายคนนั้นกล่าว "ถ้าหากกำเริบอีกครั้งก็ระวังด้วย มาดูว่ามีปัญหาตามมาหรือไม่ จะมีปัญหาซ้ำอีกหรือไม่ หลายปีมานี้นายไม่เคยก่อเรื่อง หากอ้างตามหลักเหตุผลแล้วก็ไม่น่าจะมีอีก"

เฉินลู่ยื่นมือออกมารับกล่องไว้ด้วยท่าทีเลื่อนลอย

"ฉันยังมีธุระ ขอตัวก่อน หากนายมีปัญหา ติดต่อฉันได้ทุกเมื่อ"

"อืม"

เมื่อหมอจากไป เขาเหลือบมองสวีซุ่ยหนิง ท่าทีเหมือนกำลังครุ่นคิดบางอย่าง

เฉินลู่ป่วยเหรอ? ท่าทางแข็งแรงมีชีวิตชีวาเมื่อคืนนี้ ไม่เหมือนกับคนป่วยเลยสักนิด