บทที่ 294

สวีซุ่ยหนิงหน้าแดงเล็กน้อยเพราะคำพูดของเสี่ยวเย่ หล่อนดึงเธอและเอ่ย "อย่าพูดไร้สาระ"

"พี่ดูสิ หน้าแดงหมดแล้ว" เสี่ยวเย่เอ่ยอย่างเฉยเมย เธอมองย้อนกลับไปหาเฉินลู่และกล่าว "พี่เฉินลู่ พี่ดูพี่ซุ่ยหนิงสิ พี่ซุ่ยหนิงหน้าแดงใช่หรือเปล่า?"

ริมฝีปากของเฉินลู่กระตุกยิ้ม เขาเอ่ยอย่างมีความหมาย "ก็ไม่นะ"

คำว่าไม่นะนั้นเห็นได้ชัดว่าเขาต้องการปกปิดความจริง

อันที่จริงสวีซุ่ยหนิงก็ไม่ได้หน้าแดงขนาดนั้น เธอเพียงรู้สึกเคอะเขินกับคำพูดของเสี่ยวเย่ เมื่อเฉินลู่เอ่ยเช่นนี้ เธอเองก็รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย "เธอกับเขาไม่ต้องมาทำตัวสมัครสมานสามัคคีกันเลย"

"พี่ซุ่ยหนิง ไม่ใช่ฉันที่พูด ผู้หญิงสมัยนี้มักจะชอบช่วงชิงผู้ชาย การแข่งขันนั้นสูงมาก พี่อย่าได้คิดช้าแบบนี้เลย" เสี่ยวเย่ร้อนใจ วันนี้เธอพบเห็นว่ารอบกายเฉินลู่นั้นมีผู้คนมากมายจนนับไม่ถ้วน เธอเกรงว่าจะพลาดและสายไป

เฉินลู่เอ่ยด้วยเสียงราบเรียบ "วางใจเถอะ ช่วงชิงไปไม่ได้หรอก"

ส่วนพยาบาลตัวน้อย เขินอายจนเกินทนไหวและจากไปเสียนานแล้ว

สวีซุ่ยหนิงก้มศีรษะลงเล็กน้อยและเหลือบมองเธอ แต่ไม่ได้พูดอะไร

สายตาของเฉินลู่นั้นจ้องมองเธออยู่ตลอด

สวีซุ่ยหนิงมักจะรู้สึกอยู่เสมอว่าวันนี้มีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น ช่วงค่ำเธออยู่กับเฉินลู่เพียงไม่นาน เธอก็รู้สึกถึงความเหนื่อยล้าของเขา

เธอครุ่นคิดและเอ่ย "นายไปทำงานต่างเมืองเพิ่งจะกลับมา นายกลับบ้านไปพักหน่อยไหม"

เฉินลู่เอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ "อยากจะมองเธอให้นานกว่านี้หน่อย"

เธอนิ่งเงียบ

"ในช่วงสองวันที่ไปทำงานต่างเมือง ฉันได้ไปที่บ้านของเธอด้วย แวะไปเยี่ยมพ่อของเธอ" ทันใดนั้นเฉินลู่ก็เอ่ยขึ้น

สวีซุ่ยหนิงแสดงท่าทีลำบากใจ "แม่ของฉันคงไม่ต้อนรับนายเท่าไรนัก"

"ก็ไม่ต้อนรับเท่าไรหรอก แต่นับว่ายังดีที่ยังได้อยู่ทานอาหารที่บ้านของเธอ" เฉินลู่กล่าว