บทที่ 30 (2)

สวีซุ่ยหนิงอยากจะตะโกนก่นด่าสาปแช่งเขา แต่เธอไม่สามารถทำได้ ไม่เพียงแต่ทำไม่ได้ แต่เธอยังต้องนำทางเขาตรงไปยังห้องของเธอด้วยความเชื่อฟัง

พ่อและแม่ของเธอเข้านอนแล้ว ภายในบ้านมืดสนิท เมื่อเข้ามาในห้องของเธอ ไฟก็สว่างขึ้น

เฉินลู่ผลักเธอลงบนเตียง ขาข้างหนึ่งคุกเข่าลงข้างกายเธอ ส่วนขาอีกข้างหนึ่งกำลังเหยียบพื้น เขามองเธอด้วยสายตาประชดประชัน

สวีซุ่ยหนิงจ้องมองเขาและคลายเข็มขัดอย่างคุ้นเคย

ในห้องของเธอไม่ได้เปิดเครื่องปรับอากาศ อากาศกลับหนาวเย็น ผิวที่เย็นยะเยือกของเฉินลู่สัมผัสเธอ ร่างกายของเธอสั่นเทาด้วยความหนาวและคิดอยากจะหลีกหนี

"เมื่อคืนนี้ อยากสนุกกับเธอมาก เป็นฉันเองที่ประเมินค่าเธอต่ำไปสวีซุ่ยหนิง เรือนร่างนี้ผู้ชายคนไหนบ้างที่ไม่ต้องการมัน?" ในวันนี้การกระทำของเฉินลู่อ่อนโยนเป็นอย่างมาก

ด้านข้างนี้คือห้องของพ่อและแม่ สวีซุ่ยหนิงปฏิเสธที่จะส่งเสียง

ในไม่ช้า เธอก็รู้ว่าไม่ใช่ว่าเขานั้นอ่อนโยน เพียงแต่เป็นการเรียกน้ำย่อยก็เท่านั้น

เสียงเคลื่อนไหวของพวกเขานั้นดังเกินไป ดังมากเสียจนแม่สวีมาเคาะประตูในกลางดึก "หนิงหนิง แกกำลังทำอะไร? ดึกดื่นเที่ยงคืนนอนได้แล้ว เลิกเสียงดังได้แล้ว"

เฉินลู่เพิกเฉยและทำตามอิสระเสรีของตนเอง

สวีซุ่ยหนิงเรียกเขาอยู่หลายครั้งแต่เขาไม่รับฟัง เธอจึงประทับจูบลงบนคางของเขาและเอาใจเขา

แต่ทว่าการเอาใจนั้นเหมือนกับว่าไร้ประโยชน์ ตรงกันข้ามเขาดูสนใจยิ่งกว่าเก่า เฉินลู่เห็นท่าทีผลักไสและปฏิเสธของเธอ เขาอุ้มเธอไปยังพื้นพรม การกระทำนี้ไม่มีเสียงใด มีเพียงความหนาวเย็น

เธอทำได้เพียงแค่แนบชิดกับเขาไว้เพื่อรับความอบอุ่นจากเขา

ช่วงประมาณตีสอง ทั้งสองคนก็เสร็จสิ้นภารกิจ

สวีซุ่ยหนิงจ้องมองเพดาน ไล่จี้ถามคำถามเขาอีกครั้ง "เฉินลู่ ครั้งนี้นายช่วยพ่อฉัน นายต้องช่วยให้ถึงที่สุด"

เฉินลู่เอ่ย "งั้นก็ต้องดูความประพฤติของเธอ"

"จะให้ฉันประพฤติตัวยังไง?" เธอเอ่ยถามด้วยความอดกลั้น "เฉินลู่ เดิมทีฉันสามารถมีชีวิตที่ดีได้ แต่ตอนนี้กลับไม่สามารถทำได้แล้ว ฉันยังกระทำผิดต่อความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของตัวเองและเป็นมือที่สาม ฉันกลายเป็นคนต่ำทราม แล้วฉันต้องประพฤติตัวยังไงอีกเหรอ?"

เฉินลู่เชิดคางเธอขึ้น มองสำรวจใบหน้าของเธอครู่หนึ่ง นัยต์ตานั้นทั้งหยอกเย้า ทั้งเย็นชาและดูเหินห่าง ราวกับว่าเธอกำลังเป็นตัวตลก

ในที่สุดสวีซุ่ยหนิงก็ไม่อาจต้านทานสายตาของเขาได้ เธอเบือนหน้าหนีและไม่มองเขา

เฉินลู่กล่าว "ฉันไม่ได้คบหากับเซียวจือจริงๆ ไม่นับว่าเป็นมือที่สาม อย่างมากที่สุดเธอก็คือชู้ของฉัน อีกอย่างสวีหร่าน เธอคิดว่าเขาคือผู้ชายที่ดีงั้นเหรอ?"

เฉินลู่ปัดผมบริเวณแผ่นหลังของเธอ ประทับจูบลงบนแผ่นหลังและเอ่ย "สวีซุ่ยหนิง คิดให้กว้างหน่อย บนโลกนี้ มันไม่มีผู้ชายที่ดีเลยสักคน"

สวีซุ่ยหนิงเอ่ย "ฉันไม่สนใจเรื่องพวกนี้หรอก ฉันแค่ต้องการการรับรองในเรื่องพ่อของฉัน"

เฉินลู่กล่าว "แพทย์ก็หามาให้แล้ว ยังไม่มีอะไรที่สามารถรับรองได้อีกเหรอ? อีกอย่าง ต่อให้ฉันรับปากเธอ คำพูดของผู้ชายบนเตียงน่าเชื่อถือมากแค่ไหนกันเชียว?"

สวีซุ่ยหนิงเงียบ

เฉินลู่พลิกตัวและหยิบโทรศัพท์มือถือที่อยู่ด้านข้างมาดู สวีซุ่ยหนิงได้ยินเสียงการบันทึก ภายในนั้นคือเสียงหอบที่ถี่ระรัวของเธอเอง ใบหน้าของเธอซีดขาวพลางจ้องมองเฉินลู่ "นายบันทึกวิดีโองั้นเหรอ?"

เฉินลู่ไม่พูดอะไร วางโทรศัพท์ลงข้างเตียง จากนั้นเขายืมห้องน้ำของเธอ เมื่อออกมา เขาเปิดผ้าห่มขึ้น เตียงของสวีซุ่ยหนิงไม่ใหญ่ ผ้าห่มก็ผืนเล็ก มีคนเพิ่มมาคนหนึ่งก็รู้สึกอึดอัด

ยิ่งไปกว่านั้นเครื่องปรับอากาศก็ไม่ได้เปิด

หลังจากเกิดเรื่องขึ้น สวีซุ่ยหนิงก็ไม่เข้าใกล้เฉินลู่ ช่วงเท้าทั้งหมดของเธอนั้นไม่มีสิ่งใดปกปิด หนาวจนสั่นสะท้าน แต่เธอก็ไม่กล้าขยับ

เธอนั้นแบ่งแยกได้อย่างชัดเจน ในขณะที่ทำข้อตกลง จะเข้าใกล้อย่างไรก็ย่อมได้ แต่ถ้าหากว่าสิ้นสุดข้อตกลง ระหว่างเธอและเขาควรรักษาระยะห่าง

เฉินลู่หลับใหลไปด้วยความสบายใจ

กระทั่งเช้าตรู่ เรือนร่างที่เย็นเยียบขยับเข้ามาแนบชิดเขา เฉินลู่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น ภายในใจรู้สึกหงุดหงิด ในระหว่างนั้นสวีซุ่ยหนิงก็ถูกปลุกให้ตื่น

สวีซุ่ยหนิงเอ่ย "เฉินลู่ นายทำอะไร"

"ให้ความร่วมมือหน่อย แม่โสเภณีตัวน้อย" เฉินลู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

สวีซุ่ยหนิงเม้มริมฝีปาก จะหลบเลี่ยงก็ไม่อาจทำได้ ในเวลานี้พ่อและแม่คงลงไปออกกำลังกายด้านล่าง ทำได้เพียงแค่เออๆออๆให้ความร่วมมือกับเขา

อย่างไรเสียเธอก็เป็นคนต่ำทรามอยู่แล้ว งั้นก็ต่ำให้มันถึงที่สุด เธอรู้สึกเกลียดตัวเอง

สวีซุ่ยหนิงเสียแรงกำลังไปมาก ในไม่ช้าเธอก็ผล็อยหลับไป

หลังจากเฉินลู่พักสายตาอยู่ครู่หนึ่ง เขาได้ยินเสียงจากด้านนอก เขาได้ยินแม่สวีเอ่ย "สวีซุ่ยหนิงยังหลับอยู่เลย นายรออีกสักพักเถอะ ฉันกับคุณลุงจะออกไปโรงพยาบาลก่อน"