บทที่ 301

สวีซุ่ยหนิงไม่รู้ว่าตัวเองควรใช้คำพูดแบบไหนมาช่วยคลายบรรยากาศนี้ออกไป

ถึงแม้เซี่ยซีจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยก็ตาม แถมยังบอกกับสวีซุ่ยหนิงว่า: "ก็แค่รู้สึกผิดแล้วก็เสียดายต่อเขาเป็นบางครั้ง แต่ฉันชินกับวิธีการเข้าหากันแบบนี้ตั้งนานแล้วล่ะ เขาเองก็ไม่ได้ต้องการฉันเท่าไหร่ เวลาเจอเรื่องอะไรก็มักจะโทรหาเธอก่อน"

"เพราะฉะนั้นตอนนั้นที่คุณช่วยพ่อของฉัน ไม่ใช่เพราะว่าชอบฉันมากใช่ไหมคะ?"

เซี่ยซีหัวเล็กน้อยแล้วเอ่ย: "แน่นอนว่าเพื่อเฉินลู่ ถ้าเหลือหนทางไว้ต่อให้เป็นวันข้างหลังเจอกันก็ไม่น่าเกลียด"

"แถมคุณยังเคยยุให้ฉันไปคบกับคนอื่น"

"อยากลองดูว่าสุดท้ายแล้วเขาจะมีปฏิกิริยายังไง แต่เสียดายที่เขาเป็นคนประเภทเฉินเจ๋อชู ความคิดความอ่านยากไปหมด" เซี่ยซีเอ่ยออกมาอย่างเหนื่อยใจ

สวีซุ่ยหนิงเงียบไปแป๊บหนึ่งแล้วเอ่ย: "ตอนนั้นคุณดูมั่นใจในตัวฉันมากเกินไป"

เซี่ยซีส่ายหน้า แล้วเอ่ย: "ฉันมารู้เอาทีหลังโดยที่ไม่ได้ตั้งใจว่า เฉินลู่เคยวาดรูปเธอ น่าเกลียดมากด้วย มีปีก ดูเหมือนพวกนกมากกว่า ไม่เหมือนคนเลย"

สวีซุ่ยหนิงขมวดคิ้ว แต่เธอก็เข้าใจได้ในทันที เฉินลู่ชอบสัตว์ประเภทนกมากเป็นพิเศษ นกนางแอ่นของโจวอี้ นกอินทรีบนตัวเขาเอง ถึงแม้เขาจะเคยบอกเธอว่า นกนางแอ่นของโจวอี้ เป็นสิ่งที่เธอชอบของเธอเอง ส่วนเขาก็แค่ฝึกมือ

แต่เวลาพวกนั้นก็ผ่านไปแล้ว เรื่องจริงหรือหลอกคงฟังแค่เขาไม่ได้

"หนิงหนิง เรื่องอาลู่ช่วงนี้ ต้องขอรบกวนเธอด้วย" เมื่อพูดถึงเฉินลู่ในที่สุดเซี่ยซีก็ฝืนยิ้มออกมาได้เสียที "วันนั้นเขาพูดขอโทษจริงใจมากๆ ท่าทางเหมือนกับเขารู้แล้วว่าตัวเองผิดจริง ฉันพลันตกใจไปด้วย"

......

หลังจากที่เอ่ยลาเซี่ยซี สวีซุ่ยหนิงไม่ได้กลับบ้านในทันที

เธอดูซีรีส์ที่ชอบก่อนตอนหนึ่ง เพื่อปรับอารมณ์ของตัวเอง จากนั้นถึงจะกลับบ้านไปอย่างยิ้มแย้ม

เฉินลู่ยังคงนอนอยู่บนเตียงเหมือนเดิม เขานอนราบไปบนเตียง สายตาของเขาจ้องไปในอากาศ เหมือนคนกำลังใจลอย

"เฉินลู่ วันนี้นายยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม?" สวีซุ่ยหนิงถามแล้วขมวดคิ้ว

เขาตอบกลับมาว่า "อืม"

"ลุกขึ้นมาช่วยฉันหน่อยเร็ว" สวีซุ่ยหนิงเดินไปเปิดผ้าห่มของเขาออกมา แต่ไม่คิดว่าร่างกายของเขาจะเปล่าเปลือย เธอเลยเกิดอาการหน้าร้อนขึ้นมาในทันที จากนั้นก็รีบปิดผ้าห่มลง "แต่งตัวให้เรียบร้อยแล้วลุกขึ้นมา"