บทที่ 304

จางอวี้พูดว่า "แต่ว่าคนก็เป็นปัจเจก การอยู่คนเดียวสามารถสงบสติอารมณ์ลงได้จริงๆ ส่วนเธอก็อย่าคิดมากก็พอ"

สวีซุ่ยหนิงคิดว่ามันตลกจึงถามกลับไปว่า "ฉันจะคิดมากเรื่องอะไรเหรอ?"

“ก็อย่างเช่นการคิดว่าในสายตาของเฉินลู่เธอเป็นคนไม่สำคัญ หรือเขาไม่ได้พึ่งพาเธอ เธอจึงรู้สึกว่าเธอไม่มีประโยชน์ต่อเขา เป็นต้น” จางอวี้พูด

"ฉันไม่ใช่แบบนี้สักหน่อย"

“ใช่หรือไม่ใช่ ตัวเธอก็รู้อยู่ในใจ” จางอวี้พูด “เธอดูเหมือนเป็นคนไม่คิดเล็กคิดน้อยในหลายๆ เรื่องและพูดคุยด้วยง่าย แต่เธอมักจะคิดมากอยู่ในใจ และเป็นคนที่ไม่ค่อยแบ่งปันอารมณ์ความรู้สึกกับคนอื่น เวลามีอะไรเธอมักจะหายได้ด้วยตัวเอง”

สวีซุ่ยหนิงพูดว่า "เธอไม่ต้องกังวล ฉันไม่คิดมากกับเรื่องนี้หรอก"

“หนิงหนิง เธอลองคิดดูนะว่าเฉินลู่ยอมที่จะมาอยู่กับเธอ เขาก็ต้องคิดว่าการอยู่กับเธอมันค่อนข้างสบายใจ” จางอวี้มองและวิเคราะห์จากความเป็นจริง “อย่าคิดโง่ๆ ว่าเขาแค่กลัวเธอจะว่าเขาไม่มาหาเธอ ดังนั้นเขายังคงต้องสนใจอารมณ์ความรู้สึกของเธอ แต่จริงๆ เธอควรต้องคิดว่าเฉินลู่ต้องการเจอหน้าเธอ โอเคไหม?”

“โอเคๆ ฉันจะนอนแล้ว เธอควรวางสายได้แล้ว”

“ตกลง” จางอวี้พูด “ไว้วันหลังฉันจะเลี้ยงข้าวเธอกับเฉินลู่นะ”

สวีซุ่ยหนิงพูดคำว่าอืมคำเดียว และหลังจากวางสายเธอก็ถอนหายใจ

จางอวี้คาดเดาความคิดของเธอได้อย่างถูกต้องสมบูรณ์

สวีซุ่ยหนิงคิดว่าเฉินลู่มาหาเธอเพียงเพราะรู้สึกไม่ดีที่จะปล่อยเธอไว้เพียงลำพัง และก็คิดว่าตัวเองไม่สำคัญ เธอพูดได้เพียงว่าเธอได้รับผลกระทบจริงๆ

หลังจากคุยกับจางอวี้ยิ่งทำให้เธอนอนไม่หลับเข้าไปอีก ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงก็ยังนอนไม่หลับ เธอคิดอยากจะไปดูสภาพจิตใจของเฉินลู่ แต่เธอก็กลัวจะเป็นการรบกวนการพักผ่อนของเขา หลังจากคิดไปมาอยู่นานก็ยังไม่รู้ว่าควรจะลุกไปดูเขาที่ห้องนอนใหญ่ดีไหม

สุดท้ายสวีซุ่ยหนิงก็คิดว่าควรลุกขึ้นไปดูเขา ขณะที่เธอกำลังเปิดประตูห้องนอนเธอก็เห็นเฉินลู่ยืนอยู่หน้าประตู เขาก้มศีรษะลงเล็กน้อยและมีท่าทางที่ดูลังเล