บทที่ 40.1

เฉินลู่เหลือบมองสวีซุ่ยหนิงและพูดว่า "นั่นเป็นพ่อของโจวอี้"

"พอเดาออกแล้ว รูปลักษณ์ของพวกเขาเหมือนกันมาก" แต่เธอรู้สึกว่าเหตุผลที่เฉินลู่เป็นมิตรอย่างนี้อาจไม่สูงอย่างที่คิด

ทั้งคู่เข้าไปในลิฟต์ด้วยกัน และทันใดนั้นความเงียบก็เกิดขึ้น ภายใต้พื้นที่แคบและปิด เมื่อมีความเงียบเกินไป ทำให้รู้สึกแปลกๆ

สวีซุ่ยหนิงจ้องไปที่ผนังลิฟต์ซึ่งสะท้อนโครงร่างของเฉินลู่อย่างคร่าวๆ ใบหน้าด้านข้างของเขาสามารถเรียกได้ว่าเป็นใบหน้าฟ้าประทาน ไม่รู้ทำไม ถึงจะมองเขาอยู่ทุกวัน แต่ก็อดประหลาดใจทุกครั้งไม่ได้

สวีซุ่ยหนิงมีความรู้สึก "ประหลาดใจ" กับเขาตั้งแต่ตอนที่เขาอยู่ในมหาวิทยาลัยแล้ว ตอนเพิ่งเข้ามาในมหาวิทยาลัย เธอบังเอิญเห็นเขาในอาคารเพราะเขาโดดเด่นจากฝูงชน เมื่อเดินผ่านไป เธอก็หันกลับมามองเขาอีกหลายครั้ง

จากนั้นรูมเมทก็พูดว่า "อย่าไปมองเขาเลย เขาน่ะ สูง รวย หล่อ ปกติแทบไม่เข้ามหาวิทยาลัย เขาสเปคสูงมาก ไม่เอาพวกเราหรอก"

รูมเมทอีกคนพูดว่า "เขาคือเฉินลู่จากโรงเรียนแพทย์"

ความประหลาดใจนี้ยังคงอยู่กับเฉินลู่ เพราะสิ่งที่เธอถาม เขาชอบอะไร แต่เขาก็หลีกเลี่ยงจะตอบ และก็ไม่เคยมาติวระดับหกให้เธออีก

...

สวีซุ่ยหนิงมองไปที่ชายที่อยู่ข้างๆ

ดวงตาของเฉินลู่ไม่จดจ่ออยู่กับสิ่งใด เหมือนกำลังเหม่ออยู่

กลัวว่าจะเจอคนเก่า กลับเริ่มคิดถึงคนเก่าอีกคนขึ้นมา

เมื่อถึงชั้นหนึ่ง สวีซุ่ยหนิงก็เม้มปากพร้อมขยับมือที่จับกันอยู่ "เฉินลู่ ถึงแล้ว"

หน้าประตูลิฟต์มีคนเยอะมาก เฉินลู่เหลือบมองออกไป ก่อนจะเอื้อมมือไปโอบสวีซุ่ยหนิง และพาเธอออกไป

ทันทีที่เขาเดินออกจากโรงพยาบาล สวีซุ่ยหนิงก็รู้สึกว่าอากาศภายนอกนั้นสดชื่นมาก

มีสวนสาธารณะขนาดใหญ่อยู่ด้านหลังโรงพยาบาล คนส่วนใหญ่ที่เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลมักมาเดินที่นี่

เพียงแต่ว่าในต้นฤดูใบไม้ผลิดอกไม้ยังไม่บานเต็มที่ จึงทำให้ความมีชีวิตชีวาของสวนยังขาดรสชาติเล็กน้อย

"ระดับหกของฉันผ่านแล้ว" ขณะทั้งสองกำลังเดินอยู่ สวีซุ่ยหนิงก็พูดขึ้นอย่างกะทันหัน

เฉินลู่เอียงศีรษะพูด "มีนักเรียนกี่คนในโรงเรียนที่ไม่ผ่านระดับหก"

"ไม่ว่ายังไงก็ตามฉันก็อยากจะขอบคุณนายสำหรับการช่วยฉันหาเทคนิค" สวีซุ่ยหนิงพูด "ฉันไม่เก่งด้านศิลปศาสตร์มากนัก จริงๆแล้วพอนายไปฉันกลัวมากว่าจะทบทวนไม่ได้ แต่โชคดีมากที่ได้รุ่นพี่คนใหม่มาช่วยติวก็เลยไม่มีอุบัติเหตุ"

ภายหลังเฉินลู่ไม่ได้ไป เพราะเขาเห็นความคิดมากของสวีซุ่ยหนิงจึงขี้เกียจเกินกว่าจะเข้าไปพัวพันกับเด็กสาว แต่สำหรับการช่วยติวระดับหก คนส่วนใหญ่มีคะแนนเกินมาแค่สิบคะแนนเท่านั้น ซึ่งไม่ถือว่าเป็นกลุ่มที่คะแนนสูง การหาคนที่สามารถช่วยได้จริงจึงไม่ง่ายเลย

แต่สวีซุ่ยหนิงก็สวยจึงไม่ยากที่จะหาคนที่เต็มใจมาช่วยเหลือเธอ

เฉินลู่ถามอย่างสบายๆ "ผู้ชายคนนั้นจีบเธอนานแค่ไหน"

สวีซุ่ยหนิงยอมความเดาเก่งของเขาเลย เธอคิดและตอบ "เดือนกว่ามั้ง แต่หลังจากวันครบรอบของโรงเรียน ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆพอเห็นฉันเขาก็หลบ"

คืนนั้นเธอดื่มเยอะมาก พอตื่นมาเธอก็ปะติดปะต่อเรื่องไม่ได้ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า ถึงทำให้จู่ๆรุ่นพี่ก็เมินเธอ

เฉินลู่หยุดเดิน และพูดอย่างมีความหมายลึกซึ้ง "ทำไม เธอยังคิดที่จะลองกับคนอื่นอีกหรอ"

สวีซุ่ยหนิงพูด "รุ่นพี่คนนั้นมีผลการเรียนดีมาก ฉันโสดอยู่พอดีและชื่นชมเขามาก มันเลยมีความเป็นไปได้ ตอนนั้นอยู่กับเขาก็ดีมากเหมือนกัน ได้ยินว่าเขาอนาคตดีมากและมั่นคง อยู่กับเขาคงสุขสบาย เขากำลังจะแต่งงานแล้ว ภรรยาของเขาก็สวยมาก"

เธอต้องไปงานแต่งงานอยู่เหมือนกัน

เฉินลู่พูด "เธอหมกมุ่นอยู่กับผู้ชายการงานมั่นคงประเภทนี้มากเหมือนกันนะ"

"มั่นคงมาก" ผู้ชายอย่างเขาคงไม่เข้าใจ ผู้ชายแบบที่เงินเดือนดีกว่าคนอื่นถึงจะเป็นชีวิตคู่ที่มั่นคงที่สุด