บทที่ 65

เฉินลู่มองสำรวจเธออย่างจริงจัง และไม่ได้ปฏิเสธ เพียงเอ่ยเรียบๆ "กินไม่เลือกไม่ได้แปลว่าฉันไม่ได้ซี้ซั้วทำหรอกเหรอ"

"ใครจะไปรู้ล่ะ เพราะยังไงความต้องการนายก็เยอะเหลือเกิน"

เฉินลู่เอ่ย "ตอนฉันอยู่กับเธอ เธอเห็นว่าฉันไปทำกับคนอื่นเหรอ"

"เรื่องนี้ฉันก็ยั่งไม่รู้ ยังไงขนาดนายกับเพื่อนร่วมงานนายก็กอดกันได้เลย" สวีซุ่ยหนิงพูด "ยังไงนายก็เคยไปเรียนที่ต่างประเทศ เรื่องที่ทำกันเหมือนฝรั่งแบบนั้นก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก"

เฉินลู่จ้องมองเธออย่างครุ่นคิด "เธอยังแค้นเรื่องนี้อยู่อีก ตอนนั้นเรื่องมันเกิดขึ้นกะทันหัน เป็นครั้งแรกที่เธอผ่าตัดแล้วช่วยชีวิตผู้ฝ่วยไว้ไม่ได้ ในใจรู้สึกกดดัน ถ้าฉันจะผลักเขาออกตอนนั้น มันจะไร้มนุษยธรรมเกินไป"

"ใช่สิ ใครใช้ให้นายเป็นหมอที่เก่งมากๆล่ะ" สวีซุ่ยหนิงไม่สนใจเขา เพราะเธอยังรู้สึกกระหาย ท้ายที่สุดก็ต้องลงจากรถไปซื้อน้ำเอง

หลังจากที่รอให้สวีซุ่ยหนิงกลับมาที่รถอีกครั้ง เธอพูดเพียงอยากกลับแล้ว และใส่หูฟังทันที เพื่อเป็นการปฏิเสธที่จะสนทนาต่อ

เมื่อเฉินลู่ขับรถ เขาก็ไม่มุทะลุอีก เพราะถนนเส้นนี้ก็ค่อนข้างไม่ดี

หูฟังที่สวีซุ่ยหนิงใส่ก็ไม่ได้เปิดเสียงดัง ตอนที่เฉินลู่คุยโทรศัพท์กับหัวหน้าเธอก็ได้ยิน เธอได้ยินว่าพรุ่งนี้เขาก็ต้องไปแล้ว

เมื่อถึงล่างตึก สวีซุ่ยหนิงมองเห็นซ่งเยี่ยนที่ยืนอยู่หน้าประตูได้ทันที ท่าทางดูน่าสงสาร

เฉินลู่มองเธอครั้งหนึ่ง "เธอสามารถจัดการได้ไหม"

หลังจากคิดถึงเรื่องนี้ ในความสัมพันธ์นี้สวีซุ่ยหนิงคงจะไม่รั้งเอาไว้ ก็วางใจลง เปิดประตูรถแล้วให้เธอลงไป

ซ่งเยี่ยนที่อยู่ข้างๆพยายามรั้งเธอ แต่ก็โดนเธอสลัดทิ้ง

เฉินลู่ขับรถออกไป เพราะเนื่องจากตรงนี้ไม่ใช่จุดจอดรถ จึงไม่สามารถจอดนานได้

สวีซุ่ยหนิงตรงขึ้นไปบนห้อง ซ่งเยี่ยนก็ตามหลังเธอไปอย่างระมัดระวัง เมื่อเข้าไปในห้อง เขาก็รีบพูดขึ้น "พี่ซุ่ยหนิง ผมผิดไปแล้ว พี่อย่าไล่ผมไปเลยนะ"

"ฉันไม่ได้ไล่นายไป"ไม่ได้ปล่อยให้ซ่งเยี่ยนได้โล่งใจ สวีซุ่ยหนิงก็พูดต่อ "เพราะยังไงห้องนี้นายก็จ่ายค่าเช่า คนที่จะไปคือฉัน"

"พี่ซุ่ยหนิง" ซ่งเยี่ยนเอ่ยด้วยความเสียใจ "ผมผิดไปแล้ว ผมผิดไปแล้วจริงๆ ต่อไปผมจะไม่ไปอีกแล้ว โอเคไหมครับ ผมก็แค่ไปหาเงินเล็กน้อย"

"นายแค่ไปหาเงินเหรอ แต่ฉันเห็นว่านายกับลังจะลงมือกับคนคนนั้นไปแล้ว" สวีซุ่ยหนิงพูดออกมาด้วยความยากที่จะเข้าใจ " ชีวิตคนอื่นไม่ใช่ชีวิตรึไง ซ่งเยี่ยน ท่าทางที่สงบและไม่แยแสอะไรในตอนนั้นของนาย ช่างน่ากลัวจริงๆ"

ซ่งเยี่ยนนิ่งไป "พี่ซุ่ยหนิง ผมไม่ใช่เด็กดีอะไร พ่อผมเป็นเพียงเมียน้อยของพ่อ เมียของเขาขับไล่เราไปสู่ความตาย แม่ผมไม่มีงานทำ ร่างกายอ่อนแอ เราทำได้เพียงอาศัยอยู่ในสลัม ถ้าไม่มีเลห์กลโกง เราก็หิวตายไปแล้ว ดังนั้นผมจึงเป็นคนไม่ดีคนหนึ่ง และผมก็ไม่ชอบขอเงินใคร ผมเห็นพี่ลำบาก ผมก็ทนไม่ได้ ผมถึงไปที่นั่น"