บทที่104 ความเป็นจริง

จางอวี้เห็นว่าเธอไม่พูดอะไรเป็นเวลานาน จึงพูดขึ้นอีกครั้งว่า “ดูจากรูปถ่ายแล้วเป็นเพราะยาพวกนี้ ที่เธอดูเหมือนตายไปแล้วครึ่งหนึ่ง เฉินลู่อาจจะป่วยเพราะอาชีพ ใส่ใจคนไข้มากเกินไป นอกจากนั้นยิ่งขาดอะไรมากเท่าไร ก็ยิ่งให้ความสำคัญมากขึ้นเท่านั้น”

สวีซุ่ยหนิงพูดว่า “พอได้แล้ว เธอเลิกปลอบใจฉันได้แล้ว ฉันรู้ดีว่าเฉินลู่คิดอะไรกับโจวอี้”

จากนั้นจางอวี้ก็เริ่มวิเคราะห์อย่างจริงจัง “ไม่ใช่การปลอบใจหรอก เฉินลู่ชอบมองคนที่หน้าตา ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะคิดอะไรกับโจวอี้น่ะ”

สวีซุ่ยหนิงถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ไม่ชอบไม่ได้แปลว่าไม่ให้ความสำคัญ แต่เขาก็ไม่ได้อธิบายอะไรให้เธอฟัง ตอนนี้ก็ยังพูดอะไรได้ไม่ชัดเจนมากนัก

เธอมาที่นี่เพราะเรื่องงาน วันนั้นในตอนบ่ายจึงตามหัวหน้าไปบริษัทร่วมทุนเพื่อคุยงาน

สวีซุ่ยหนิงตามหัวหน้าไปทำงาน งานยุ่งมากจนถึงช่วงเย็น อันที่จริงการคุยงานเมื่อคืนไม่ได้ราบรื่นมากนัก วันนี้จึงต้องมาคุยกันอีกรอบ คนจีนมักจะให้ความสำคัญกับความสามัคคีภายในทีม การดื่มเหล้าในวันนี้จึงเป็นอะไรที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

เธอไม่ได้ลำบากใจอย่างเช่นเคย หน้าที่ที่หัวหน้าให้เธอรับผิดชอบคือเมื่อถึงเวลาที่หัวหน้าดื่มจนเมา เธอแค่รับผิดชอบพาเขากลับไปเท่านั้น

เมื่อทานอาหารเสร็จ ทุกคนต่างก็ดื่มกันอย่างสนุกสนาน

ดูเหมือนว่าประธานเซียวของอีกฝ่ายจะเป็นคนเดียวที่มีสติมากที่สุด ถึงจะดื่มไปไม่มากแต่ก็ยืนไม่มั่นคงมากเท่าไร เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยและพูดกับสวีซุ่ยหนิงว่า “ภรรยาของผมมารับแล้ว ช่วยหาคนมาพยุงผมออกไปหน่อยสิ”

ดังนั้นสวีซุ่ยหนิงจึงเรียกพนักงานเสิร์ฟมาให้เขา

ถึงอย่างไรก็ตาม เขาเป็นถึงเจ้านายของบริษัทร่วมทุน สวีซุ่ยหนิงจึงไม่สามารถปล่อยให้เขาไปกับพนักงานเสิร์ฟตามลำพังได้ เธอจึงช่วยพนักงานเสิร์ฟคนนั้นพยุงเขาเดินออกไป

แน่นอนว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ที่ทางเข้าโรงแรม หญิงสาวรูปร่างสูงเพรียว สวมชุดเดรสและมีรอยสักหงส์คู่อยู่ใต้กระดูกไหปลาร้า

สวีซุ่ยหนิงรู้ในทันทีว่าเธอคือซูหว่านจิ้ง ลูกค้าของโจวอี้ที่มากดไลก์เพื่อนร่วมชั้นของเธอในเวยป๋อ เธอสงสัยว่าโจวอี้รู้ว่าเธอทำงานที่ไหนจากในเวยป๋อหรือไม่

ประธานเซียวยืนนิ่ง ก่อนจะเอียงศีรษะ สายตาจับจ้องไปที่หน้าอกของสวีซุ่ยหนิงครู่หนึ่งด้วยสายตาที่มีความหมาย

ซูหว่านจิ้งเห็นดวงตาของชายคนนั้น แต่เธอกลับเย็นชาและเฉยเมย ไม่มีอารมณ์แปรปรวนใดๆ เธอแค่สั่งพนักงานเสิร์ฟสั้นๆว่า “พาเขาไปที่รถ”

ประธานเซียวกล่าวขึ้น “ภรรยาฉันล่ะ?”

ซูหว่านจิ้งเหลือบมองเขาแล้วพูดอย่างใจเย็น “คนที่จดทะเบียนสมรสกับคุณคือฉัน ถ้าคุณกล้าพูดถึงคนนอกอีกครั้งละก็ฉันจะเอาเธอให้ตายเลย”

ประธานเซียวยิ้มอย่างเกียจคร้าน น้ำเสียงของเขาฟังดูไม่แยแสในตอนแรก แต่จริงๆแล้วแฝงไปด้วยความเย็นชา “เธออยากจะทำก็ทำสิ ยังไงฉันก็จะเปลี่ยนปีละคนอยู่แล้ว แต่ถ้าปีนี้เธอไปบ้านฉัน แล้วเห็นข้อมูลของภรรยาฉัน นั่นแปลว่าเธอไม่ใช่อีกต่อไป”