บทที่117 ตามลำดับ

ว่ากันว่าพ่อแม่ไม่เห็นแก่ตัวกับลูก จริงๆ แล้วมีหลายครั้ง ที่ลูกได้อดทนกับพ่อแม่มากกว่า

โดนทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ให้โอกาสครั้งแล้วครั้งเล่า เป็นแบบนี้ไปตลอด สุดท้ายสิ้นหวังเสียหมดสิ้น

สวีซุ่ยหนิงไม่เคยประสบกับเรื่องเช่นนี้มาก่อน แต่ในขณะนี้กลับได้รู้สึกเช่นเดียวกัน หัวใจที่หนักอึ้ง และดวงตาเป็นสีแดง

เมื่อเฉินลู่เห็นปฏิกิริยาของสวีซุ่ยหนิง ได้เพียงมองเธออย่างเงียบๆ ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงหยิบกระดาษทิชชูแผ่นหนึ่งมาเช็ดน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมาให้เธอ และพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ชัดเจนว่า “จริงๆ แล้วฉันใช้ชีวิตก็ไม่เลวนะ อาจมีหลายคนใช้เวลาทั้งชีวิต ก็ไม่ได้ใช้เงินมากเท่ากับฉันใช้ในหนึ่งปี”

สวีซุ่ยหนิงยังคงหมกมุ่นอยู่กับอารมณ์ของตัวเอง หายใจเข้า และกล่าวว่า “คุณป้าสุดๆ ไปเลย”

เฉินลู่ปล่อยให้ศีรษะของเธอวางบนหน้าอกเขาอย่างเงียบ ๆ

หลังจากนั้นไม่นาน ได้กล่าวว่า "จะฟังต่อไหม?"

สวีซุ่ยหนิงส่ายหน้า ที่จริงพูดถึงตรงนี้ เธอสามารถเดาคร่าวๆ ได้แล้ว และสิ่งที่เธอต้องการ คืออดีตของเฉินลู่ไม่ใช่แค่โจวอี้ที่รู้เท่านั้น เขาเต็มใจพูด นั้นแสดงว่าเขาได้เต็มใจที่จะแบ่งปันกับตัวเอง ก็เพียงพอแล้ว

เฉินลู่วิเคราะห์อย่างเป็นกลาง “ตั้งแต่เล็กไม่มีแม่อยู่เคียงข้าง เด็กก็ยากที่จะมีความคิดของการแบ่งปัน เมื่อเวลาผ่านไป ก็จะรู้สึกว่าจะให้เอ่ยออกมาไม่ใช่เรื่องง่ายเลย”

ที่สำคัญคือ เขายังมีปมอยู่ในใจ

แต่ในขณะนี้ ยังไม่ได้บอกกับสวีซุ่ยหนิงอย่างละเอียด

และสวีซุ่ยหนิงฟังเขาพูดจบ ไม่ได้มีความง่วงเลย และไม่รู้ว่าทำไมถึงได้หันกลับไปพูดว่า "ฉันสงสารนายจัง”

พูดจบก็ตกใจเล็กน้อย ตัวเองพูดมากไปหรือเปล่า และเฉินลู่ได้เอื้อมมือออกไปจัดผมที่กระจัดกระจายให้เธออย่างเรียบร้อย แล้วจูบที่หน้าผากของเธอ กล่าวว่า "เธอพักผ่อนก่อนเถอะ ที่เหลือมีเวลาค่อยเล่าให้เธอฟังอีกครั้ง”

เมื่อถูกเขาพูดเช่นนี้ สวีซุ่ยหนิงก็ได้ผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็วจริงๆ

ตื่นขึ้นมา ได้มีพยาบาลมาแขวนน้ำเกลือให้เฉินลู่แล้ว และพยาบาลพิเศษได้ทำความสะอาด พูดติดตลกว่า "คุณเฉินค่ะ ไม่กี่วันมานี้ภรรยาของคุณเหนื่อยมากเลยนะคะ"

เฉินลู่อธิบาย "ตอนนี้เธอเป็นแฟนของฉัน ยังไม่ถึงขั้นแต่งงานน่ะ"

ระหว่างช่วงข้ามคืน สวีซุ่ยหนิงไม่รู้อะไรเลย จู่ๆ ได้กลายเป็นแฟนของเฉินลู่

ไม่รู้ว่าประโยคครึ่งหลังของเขา หมายความว่าอย่างไร เป็นไปได้ไหมว่าเขาวางแผนจะพัฒนาไปอีกในอนาคต?

ขณะที่สวีซุ่ยหนิงคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ จึงได้ลุกขึ้นจะไปทำอาหาร ผลที่ได้คือเห็นว่ามีอาหารที่ทำเสร็จวางอยู่บนโต๊ะแล้ว

จากจำนวนอาหารมังสวิรัตินั้น เธอก็รู้แล้วว่านี่คือฝีมือของเฉินลู่ สิ่งหนึ่งที่เธอไม่เข้าใจมากที่สุดเกี่ยวกับเฉินลู่มาก่อน คือเขาชอบทานมังสวิรัติจริงๆ

สวีซุ่ยหนิงหันหน้าเหลือบมองเฉินลู่ อาการของเขาดีขึ้นมากแล้ว “นายทำอาหารไม่ได้เคลื่อนไหวเลย”

เฉินลู่มองดูเธอ “เธอนอนไม่ค่อยสบาย การเคลื่อนไหวของฉันก็เบาๆ แค่นั้น”