บทที่119 เพิ่มปัญหา

สวีซุ่ยหนิงมองเห็นเฉินลู่ในขณะนั้น หัวใจได้ตกลงไปที่พื้น เขาไม่ชอบให้คนอื่นแตะต้องสิ่งของของเขา และมีอาณาเขตของเขาอย่างมาก

ปฏิกิริยาแรกของเธอคือ หันเก้าอี้หนีเขาทันที โดยมีกลิ่นอายความโง่เขลาเล็กน้อย

เฉินลู่รู้สึกขบขัน เดินเข้ามา จับเก้าอี้หันกลับ จากนั้นวางมือคู่นั้นไปข้างเก้าอี้ แล้วมองดูเธออย่างประชดประชัน “ซ่อนอะไร?”

สวีซุ่ยหนิงนอกจากวินาทีนั้นแล้วยังไม่ตอบสนองเลยแม้แต่น้อย แต่ภายหลังรู้แล้วว่าส่วนใหญ่เขาล้อเล่น

“ฉันหิวแล้ว" เธอใส่แฟลชไดรฟ์กลับเข้าไปในกระเป๋าเสื้อให้เขา และมองเขาด้วยตาปริบๆ

เฉินลู่ไม่ได้ถอดเสื้อกาวน์ ยืดตัวขึ้น และพูดว่า “ไปเถอะ”

สวีซุ่ยหนิง “เราไปทานที่ไหน?”

“โรงอาหาร” เฉินลู่กล่าว “อีกหน่อยยังต้องทำงาน ออกไปกลัวกลับมาไม่ทัน”

สวีซุ่ยหนิงไม่เรื่องมากว่าจะกินอะไร เมื่อไปที่โรงอาหารของโรงพยาบาลกับเฉินลู่ มีหลายคนทักทายเธอ

เธอขี้เกียจเข้าแถว เมื่อเฉินลู่ไปตักอาหารเย็นเธอจงใจคุยกับเจี่ยงหนานตั๋ว สุดท้ายได้ยินเฉินลู่เรียกเธอจากระยะไกล "ซุ่ยซุ่ย”

น้อยครั้งมากที่สวีซุ่ยหนิงจะถูกคนเรียกแบบนี้ จึงตกตะลึงอยู่พักหนึ่งก็ไม่มีการตอบสนองว่าเขากำลังเรียกตัวเองไหม และได้เห็นเขาจ้องมองมาที่ตัวเอง ถึงได้เดินเข้าไปหาเขา

“เธอเลือกดูว่าจะกินอะไร”

สวีซุ่ยหนิงมองไปที่กระจกอาหาร เลือกมาล้วนแล้วแต่เป็นเนื้อ

เฉินลู่กล่าว "เธอไม่กินผักแบบนี้มันไม่ดีต่อสุขภาพนะ”

สวีซุ่ยหนิงสั่งผักเพิ่มอีกสองจานอย่างไม่เต็มใจ และกล่าวว่า "นายไปหาที่นั่งนะ ฉันจะไปซื้อเครื่องดื่มหน่อย"

เธอกลับมาพร้อมชานม แวบแรกได้มองเห็นเฉินลู่นั่งอยู่ในมุมหนึ่ง เมื่อสวีซุ่ยหนิงเดินเข้าไปก็ได้ยื่นชานมให้เขา

เฉินลู่ไม่ได้ดื่มของแบบนี้ ไม่แตะต้อง แค่พูดว่า “เมื่อครู่เพิ่งรับสาย ป้าของฉันยังต้องการเจรจากับเธอเรื่องของเจียงเจ๋อ หล่อนอยากจะจัดการเงียบๆ”

คดีฟ้องร้อง ถึงแม้จะไม่สามารถถอนฟ้องและประนีประนอมได้ แต่สามารถขอการอภัยโทษและผ่อนปรนได้

สวีซุ่ยหนิงเม้มริมฝีปาก กล่าวว่า "นายคิดว่าฉันควรทำอย่างไร?"

“โจวอี้เคยบอกฉันเกี่ยวกับเรื่องนี้ และต้องการจะอ้อนวอนให้กับเจียงเจ๋อ” เฉินลู่กล่าว “ฉันรับปากว่าจะช่วยหล่อน หล่อนบอกว่าให้ช่วยเจียงเจ๋อในเรื่องนี้ ก็ถือว่าฉันได้ใช้หนี้แล้ว”