บทที่142 หาทางตีเสมอ

เมื่อพวกเขาจากไป สวีซุ่ยหนิงได้หลับไปบนโซฟา

แต่เธอหลับกลับไม่สบาย และรู้สึกว่ามีคนคอยเฝ้าดูเธออยู่ข้างๆ ตลอด

ในความฝันสวีซุ่ยหนิงรู้สึกว่ามีดวงตาคู่หนึ่งกำลังมองมาที่เธออย่างเฉียบขาด ทำให้เธอตื่น เมื่อเงยหน้าขึ้น กลับเห็นเฉินลู่ที่กำลังนั่งอยู่บนเสื่อทาทามิข้างๆ จ้องมองเธออย่างเย็นชา

“ทำไมนายยังไม่ออกไปอีก?” สวีซุ่ยหนิงกล่าว

เฉินลู่พูดอย่างเฉยชา "พวกเธอเจอกันบ่อยไหม?"

นี่ก็คุมกับเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง

เธอไม่พูด และคิดที่จะไปนอนที่ห้องนอน แต่เฉินลู่หยุดเธอไว้ จากนั้นจึงหยิบกล่องออกจากกระเป๋าเสื้อ แล้วโยนลงบนโต๊ะ

แสงสลัวมาก จนเธอมองไม่เห็นว่าสิ่งนั้นคืออะไร

“วันนี้เธอทำให้ฉันโกรธจริงๆ” เฉินลู่กอดเธอแน่นขึ้น แล้วเกี่ยวเอวเธอเบา ๆ ค่อนข้างคลุมเครือ “เดิมทีฉันต้องการจะพัฒนาพร้อมกับเธอ แต่ตอนนี้คงไม่จำเป็นแล้ว”

สวีซุ่ยหนิงสะลึมสะลือไม่เข้าใจว่าหมายถึงอะไร ก็ได้ถูกเขาอุ้มขึ้นแล้วโยนลงบนเตียง

นานมากแล้วที่เฉินลู่ไม่ได้ทำเรื่องอย่างว่า มีครั้งหนึ่งที่เกิดมีอารมณ์อยากขึ้นมาจริงๆ สวีซุ่ยหนิงคิดว่าเฉินลู่กำลังจะทะเลาะกันอีกครั้ง แต่สุดท้ายคิดไม่ถึงว่าเขาจะทำเรื่องเช่นนี้ ทั้งโกรธทั้งพูดไม่ออก หลายครั้งน้ำเสียงได้มาถึงริมฝีปากแล้ว ก็ไม่ได้ร้องออกมา

ผู้ชายคนหนึ่งอยู่ในช่วงเวลานั้นจริงๆ เมื่อไม่กี่วินาทีก่อนที่เฉินลู่จะแผลงฤทธิ์อยู่ข้างๆ ตอนนี้ไม่มีอารมณ์โกรธเลย เฉินลู่กลัวว่าเธอจะรู้สึกไม่สบายใจ จึงจะง้างปากเธอออก

สวีซุ่ยหนิงหันหน้าออกไป

“ต้องการให้ฉันใช้กำลัง?” เฉินลู่ถาม

สวีซุ่ยหนิงจะใส่ใจเขาที่ไหนกันล่ะ?

เฉินลู่ไปกัดหูของเธอ กัดคางเธอ และเมื่อกำลังจะจูบริมฝีปากเธอ เขารู้สึกว่าดวงตาของสวีซุ่ยหนิงเปียกเล็กน้อย

เขาหยุดนิ่งไป จากนั้นยิ่งใช้แรงมากขึ้นเพื่อเอาใจเธอ

ภายใต้แสงสลัว สวีซุ่ยหนิงสามารถสัมผัสได้ถึงมุมกรามล่างแน่นขึ้น ไม่แน่ใจว่าจะใช่สบายเกินไปหรือไม่

เห็นเธอจ้องมองมาที่เขา เฉินลู่ก็ก้มหน้าลง และกดหน้าผากแนบกับเธอ

หลังจากนั้นไม่นาน สวีซุ่ยหนิงได้หันกลับมา