บทที่150 เสียดาย

ตอนนี้สวีซุ่ยหนิงมีเรื่องสำคัญที่ต้องทำ จึงไม่ได้โทรหาเขาอีกเป็นครั้งที่สอง

เธอไปพบคนที่ตั้งใจไว้แล้วว่าจะไม่ไปเจออีกเลยตลอดชีวิตอย่างเจียงเจ๋อ

อยู่ในนั้นเขาตัดผมรองทรงและยังดูอ้วนท้วนขึ้นไม่น้อย ใบหน้าเต็มไปด้วยความรำคาญนั้นสงบลงทันทีเมื่อหันหน้ามาเจอกับเธอ

เจียงเจ๋อยืนอยู่ที่เดิมครู่หนึ่ง ก่อนจะมานั่งที่ของเขา

สวีซุ่ยหนิงเดาว่าเขาคงขี้เกียจเกินกว่าจะต้อนรับการมาเยือนเธอในตอนนี้

เจียงเจ๋อจ้องมองเธอเป็นเวลานาน ก่อนจะด่าออกมาว่า "ยัยสารเลว"

แต่หลังจากด่าจบ ดวงตาของเขาก็แดงก่ำ

สวีซุ่ยหนิงบอกไม่ถูกว่านั่นคือความรู้สึกอะไร อันที่จริงเธอก็มีความทรงจำร่วมกับเจียงเจ๋ออยู่บ้าง ตอนที่เพิ่งเริ่มอยู่ด้วยกัน เธอก็มีความสุขมากจริงๆ

เจียงเจ๋อเชื่อฟังคำพูด และไม่ว่าเขาจะอารมณ์ร้ายแค่ไหนก็ไม่เคยแสดงออกต่อหน้าเธอ เขาไม่สูบบุหรี่หรือดื่มเหล้า และยังพาเธอไปเจอกับทุกคนรอบตัวเขาอย่างไม่เห็นแก่ตัว

สวีซุ่ยหนิงนิ่งเงียบไม่พูดอะไร

เจียงเจ๋อก็ไม่พูดเช่นกัน แต่ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มขึ้นเรื่อยๆ ถ้าไม่อยากคุยกับเขา แล้วมาเจอเขาเพื่ออะไรล่ะ?

“เรื่องฉันทำงานในเมือง H โจวอี้เป็นคนบอกนายก่อนแท้ๆ ทำไมนายถึงบอกว่าเป็นคนอื่นล่ะ?”

เจียงเจ๋อกล่าวว่า "ใครบอกเธอว่าโจวอี้เป็นคนบอกก่อน? โจวอี้น่ะบอกทีหลังคนนั้นอีกนะ"

สวีซุ่ยหนิงหลับตาลงและพูดว่า "เธอบอกนายจริงๆสินะ"

สิ่งที่ซูหว่านจิ้งบอกเธอก็แค่เรื่องที่เซียวหร่านบอกกับโจวอี้ ซึ่งไม่ได้หมายความว่า โจวอี้จะบอกเจียงเจ๋อ ที่เธอมาพบเขาในวันนี้ เพราะเธอตั้งใจจะหลอกให้เขาพูด เพราะเจียงเจ๋อไม่ใช่คนฉลาดมากนัก

เจียงเจ๋อเยาะเย้ย "ที่แท้จงใจหลอกให้ฉันพูดสินะ"

สวีซุ่ยหนิงกล่าว "ทำไมนายถึงปกป้องโจวอี้ขนาดนั้น?"

“ทำไมงั้นเหรอ? จะมีเหตุผลอะไรล่ะ? ฉันต้องทนเห็นเธอกับเฉินลู่มีความสุขหรือไง?” เจียงเจ๋อดูหงุดหงิดเล็กน้อยและพูดต่อว่า “ฉันชอบเธอมาก เธออยากให้ฉันเห็นว่าพวกเธอมีความสุขมากใช่ไหม? ฆ่าฉันให้ตายเลยยังดีกว่า！เธอไม่รู้หรอกว่าตอนนี้ฉันมีความสุขมากแค่ไหนที่ไม่ได้ยินเรื่องราวภายนอก ไม่ต้องรับรู้ว่าพวกเธอรักกันหวานชื่นปานจะกลืนกินมากขนาดไหน"

ผู้คุมยกไม้กระบองขึ้นเป็นสัญญาณเตือน

สวีซุ่ยหนิงเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ตอนแรกที่ฉันกับนายเพิ่งอยู่ด้วยกัน จริงๆแล้วฉันก็ชอบนายมากนะ"