บทที่152 อดทน

สายตาของเฉินลู่จ้องไปที่เธอเป็นคนแรกด้วยความสงบ ก่อนจะบอกเล่าเรื่องการผ่าตัดกับชายคนนั้น

หลังจากพูดจบ เขายืนอยู่ที่เดิมครู่หนึ่ง สวีซุ่ยหนิงรู้สึกว่าเขาอาจกำลังรอให้เธอเป็นฝ่ายไปคุยก่อน แต่เธอไม่ได้ไป

เฉินลู่กลับเข้าไปในห้องอีกครั้งอย่างรวดเร็ว

หลังการผ่าตัด สวีซุ่ยหนิงรับปากว่าจะพาเด็กๆไปทานอาหารเย็น จึงรอให้พวกเขาเตรียมตัว

เมื่อทุกคนมารวมตัวกัน แต่กลับไม่มีใครเห้นเงาของเฉินลู่เลย แพทย์ฝึกหัดหนุ่มคนหนึ่งพูดขึ้นว่า "ผมจะไปเรียกหมอเฉินเองครับ"

สวีซุ่ยหนิงพูดอย่างไม่มั่นใจ “ไปเรียกสิ แต่เขาอาจจะไม่มาก็ได้”

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็พูดต่อว่า “ฉันจะไปกับนายเอง”

เด็กหนุ่มพยักหน้ารับอย่างยินดี แล้วพูดนินทาระหว่างทาง "หมอเฉินน่ะไม่ใช่คนอบอุ่นเลยครับ เขาเป็นคนเข้าถึงยากใช่ไหมครับ? "

สวีซุ่ยหนิงเห็นด้วย "เขาเป็นคนเข้าถึงยากจริงๆนั่นแหละ เขาคิดถึงแต่ตัวเองมากเกินไป"

"พี่ต้องดูแลเขานะครับ"

“ฉันไม่มีความสามารถนั้นหรอก” สวีซุ่ยหนิงพูดตามความจริง

ยิ่งไปกว่านั้น ในอนาคตพวกเขาอาจจะไม่ได้แต่งงานกัน ไม่ว่าใครต้องเป็นฝ่ายอดทนในการคบหากัน นั่นไม่ใช่สิ่งสำคัญ

ทั้งสองมาถึงห้องทำงานของเฉินลู่อย่างรวดเร็ว

สวีซุ่ยหนิงไม่ได้พูดอะไร แพทย์ฝึกหัดหนุ่มถามขึ้นอย่างสุภาพว่า "หมอเฉิน คุณอยากจะไปด้วยกันไหมครับ?"

เฉินลู่ปฏิเสธทันที "พวกเธอไปเที่ยวกันเองเถอะ"

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะมีคนอยู่ข้างในหรือเปล่า เขาจึงเขาปฏิเสธอย่างไร้ความปราณี

เด็กหนุ่มมองสวีซุ่ยหนิงซึ่งมีสีหน้าไม่ค่อยดีนัก พร้อมกับชักชวนต่อ "หมอเฉิน เราจะไปทานอาหารเย็นด้วยกัน คุณสอนเรามาเดือนหนึ่งแล้วแต่ยังไม่เคยทานอาหารด้วยกันเลย คุณควรมานะครับ"

เฉินลู่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ

สวีซุ่ยหนิงยืนอยู่ข้างประตูโดยไม่พูดอะไรสักคำ

หลังจากที่เฉินลู่ถอดเสื้อคลุมสีขาวของเขาออก ดูเหมือนว่าเขาจะเห็นสวีซุ่ยหนิง มือของเขาขยับเล็กน้อย แต่กลับคืนสู่สภาพปกติอย่างรวดเร็ว

แพทย์ฝึกหัดหนุ่มรู้สึกว่าบรรยากาศตอนเดินลงบันไดแปลกยิ่งกว่าเดิม เฉินลู่และสวีซุ่ยหนิงไม่ได้พูดอะไรกัน ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าพูดอะไรส่งเดช

แต่เมื่อพวกเขาลงมาที่ชั้นล่าง เฉินลู่ก็ส่งสัญญาณให้ทุกคนไปที่ร้านอาหารระดับไฮเอนด์แห่งหนึ่ง

เหล่าแพทย์ฝึกหัดต่างโห่ร้องด้วยความดีใจ

สวีซุ่ยหนิงคนที่เอ่ยปากว่าจะเลี้ยงข้าว แน่นอนว่าเธอไม่ได้เตรียมเงินมา