บทที่172 การมาเยือนของลั่วจือเห้อ

สวีซุ่ยหนิงโบกมือแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร นายน่ะไม่ได้แค่ชอบคนหน้าอกใหญ่ นายยังเป็นคนจริง นายน่าจะชอบคนที่ทั้งรวยแล้วก็หน้าอกใหญ่ด้วย”

ลั่วจือเห้อมองเธอด้วยรอยยิ้มเพียงครึ่งเดียว "คำว่าเป็นคนจริงนี่ทำให้ฉันไม่แน่ใจว่าเธอกำลังชมฉันหรือด่าฉันอยู่กันแน่"

“ฉันก็เป็นคนจริงเหมือนกัน ถ้าไม่แต่งงานกับฉัน ฉันก็จะไม่ทำดีด้วยหรอก” สวีซุ่ยหนิงพูดอย่างใจเย็น “คนจริงจะไม่ยอมโดนเอาเปรียบไง”

ลั่วจือเห้อพยักหน้ารับ แต่ไม่ได้ยิ้ม

แต่หางตาเขาอดไม่ได้ที่จะมองไปที่หน้าอกของสวีซุ่ยหนิงแวบหนึ่ง แค่มองผ่านๆโดยไม่ได้มีความคิดใดๆ

เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหน้าอกของสวีซุ่ยหนิงใหญ่ขนาดนั้นตั้งแต่ช่วงเรียนมหาวิทยาลัย อันที่จริงก็ไม่ได้ใหญ่มาก แต่มันดูใหญ่เพราะร่างเพรียวบางของเธอมากกว่า พูดง่ายๆก็คือเธอหุ่นดีมาก

ถึงขนาดที่ลั่วจือเห้อสามารถมองเห็นเธอจากฝูงชนในมหาวิทยาลัยได้อย่างรวดเร็ว และปฏิกิริยาแรกของเขาเมื่อเห็นเธอคือการมองลงไปด้านล่าง

ผู้ชายก็หยาบคายแบบนี้แหละ ลั่วจือเห้อไม่ควรหยาบคายมากไปกว่านี้ ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยฝันเห็นเธอเลย

เนื่องจากความสนใจที่มีมากเกินไป ลั่วจือเห้อจึงรู้สึกว่าตนเองเป็นเจ้าของในตัวสวีซุ่ยหนิงในเวลาสั้น ๆ เมื่อใดที่เธอคุยหรือสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น เขามักจะรู้สึกเหมือนถูกสวมเขาเสมอ

หลายคนคิดว่าพวกเขาอาจกำลังคบหากัน เพราะลั่วจือเห้อทั้งรวยและหล่อ เขาเป็นคนประเภทที่ผู้หญิงไม่สามารถปฏิเสธได้

แต่ลั่วจือเห้อไม่ได้ตามจีบสวีซุ่ยหนิง

ไม่ใช่ว่าเขาไม่คิดที่จะทำ แต่ในตอนที่จะขอนัดกับเธอ เขาชนเข้ากับเฉินลู่

ในเวลานั้น เฉินลู่เป็นชายหนุ่มไร้เดียงสา ไม่สิ ต้องบอกว่าเขาเป็นเด็กหนุ่ม ถ้าได้เจอกับสวีซุ่ยหนิงและมีผู้ชายผิวปากอยู่รอบๆ เขาจะไม่กล้ามองเธอเลย

เมื่อคนอื่นพูดถึงรูปร่างของสวีซุ่ยหนิง เขาจะไม่พูดแทรก