บทที่176 จับพลัดจับผลู

เนื่องจากเป็นงานเลี้ยงอาหารค่ำของครอบครัว เซี่ยซีจึงไม่สามารถเข้าร่วมในกิจกรรมประเภทนี้ได้ และการมาถึงของเฉินลู่ จะต้องเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้

เมื่อลั่วจือเห้อเห็นเฉินลู่ พูดคุยกันเพียงแค่ไม่กี่คำพอเป็นพิธี เพราะความสัมพันธ์ของเขาทั้งสองไม่ค่อยดีนัก และมีเพียงไม่กี่หัวข้อที่เหมือนกัน เส้นทางที่ต่างกัน ไม่คบค้าสมาคม ก็ไม่จำเป็นต้องฝืนอยู่ด้วยกัน

เฉินเจ๋อชูและผู้อาวุโสของตระกูลลั่ว กลับพูดคุยกันอย่างมีชีวิตชีวา ล้วนเป็นพวกแก่ตีเนียนของการค้าอยู่แล้ว แค่การแสดงจะกลัวอะไร และยังสามารถแสดงได้อย่างถ่องแท้เลยทีเดียว

บางครั้งลั่วจือเห้อจะช่วยสอดแทรกเข้าบ้าง และในขณะนี้เฉินลู่กลับพูดน้อยกว่ามาก

พ่อลั่วกล่าว "วันนี้จือเห้อเกือบจะมาไม่ได้แล้ว แต่ก็ยังได้รีบกลับมาจากเมืองb ทันที"

เฉินลู่ที่พูดไม่ได้พูดได้แต่เหลือบมองลั่วจือเห้อ และพูดเบาๆ ว่า "ผมก็เพิ่งกลับจากเมืองb ไปพบเพื่อนเก่า?”

เพื่อนเก่าคือใคร แต่ก็มีเพียงแค่พวกเขาเท่านั้นที่รู้อยู่แก่ใจ

ลั่วจือเห้อไม่พูด พ่อลั่วพูดนำก่อน “จือเห้อไปนัดบอด ตระกูลหยวนมีความตั้งใจนี้ ฉันปฏิเสธไม่ได้ จึงให้เขาไปพบปะผู้อาวุโสของครอบครัวเธอ”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ พ่อลั่วดูหมดหนทางอีกครั้ง “จือเห้อมีทัศนคติที่ไม่แยแสต่อการแต่งงานของตัวเอง จักรพรรดิไม่รีบร้อนแต่ขันทีรีบร้อน ฉันในฐานะผู้เป็นพ่อมันช่างร้อนรนจริงๆ ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้อุ้มหลานเสียที”

ยังพูดอีกว่า “อาลู่เองก็ยังไม่มีใช่ไหม?”

เฉินเจ๋อชูยิ้มน้อยๆ ว่า "ครอบครัวเราไม่ได้รีบร้อน"

นั่นคือสิ่งที่ทำให้สะดุดตา

พ่อลั่วดูอิจฉา กล่าวว่า “อาลู่แยกแยะได้ เรื่องการแต่งงานไม่ได้ให้คุณต้องกังวล และหาภรรยาจะต้องเป็นที่พึงพอใจต่อตระกูลเฉินของพวกคุณโดยธรรมชาติอยู่แล้ว ถ้าจือเห้อยังยืดเยื้ออีก ขอแค่พาคนที่มาไม่เป็นผู้ชาย ฉันก็ขอบคุณดินฟ้าแล้ว”

ลั่วจือเห้อกล่าวด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย “ถ้าท่านไม่สนใจว่าที่ผมหามาจะเป็นอย่างไร ผมสามารถพาเธอกลับมาได้ช่วงสิ้นปี และจะให้ท่านได้อุ้มหลานในต้นปีหน้า”

แต่พ่อลั่วไม่พูดอะไร เห็นได้ชัดว่าแค่พูดเล่นๆ จู้จี้จุกจิกก็ยังคงจู้จี้จุกจิก หาคนธรรมดา ที่มีบุคลิกพฤติกรรมดียังพอได้ แต่ถ้าไม่ดี ก็อาจจะถูกคนอื่นหัวเราะเยาะเอา

ตระกูลคนมีเงิน ในเมื่อคนข้างนอกเรียกอย่างนั้น พวกเขาจะเพิกเฉยต่อคำว่าหน้านี้ได้อย่างไร

หลังจากเฉินลู่นั่งได้สักพัก โทรศัพท์ดังขึ้น เฉินเจ๋อชูเหลือบมองเขา แล้วพูดว่า “ทางนั้นเรียกแล้ว นายก็ไปก่อนเถอะ จะเมินเฉยต่อใครก็อย่าเมินเฉยต่อภรรยา นายดูฉันกับแม่ของนาย พ่อจะไม่ดึงนายไว้แล้ว”

“ครับ” เฉินลู่ไม่อยู่ต่อ