บทที่189 ความหึงหวงของเฉินลู่

เฉินลู่พูดอย่างสงบว่า “คุณหมายความว่ายังไง?”

เฉินเจ๋อชูไม่ได้พูดอะไรอีก แต่จากไปอย่างรวดเร็ว

เซี่ยซีแค่ยิ้มให้เขาเล็กน้อยและขึ้นไปชั้นบน

เฉินลู่ขมวดคิ้ว ก่อนที่จะไปยังคฤหาสน์ตระกูลฟู่เพื่อขอโทษในวันรุ่งขึ้น แต่ก็ไม่ใช่การขอโทษอย่างจริงใจเท่าไรนัก เพราะเขาไม่ได้คิดว่าตัวเองทำอะไรผิด การมาเผชิญหน้ากันก็เพื่อทำให้ทั้งสองฝ่ายมีทางลงเท่านั้นเอง

เพื่อที่จะแสดงออก ผู้อาวุโสตระกูลฟู่จึงต้องเชิญเฉินลู่ไปทานอาหาร สุดท้ายเลือกร้านอาหารตระกูลลั่ว

เขาเองก็ไม่รู้ว่าการจองร้านอาหารตระกูลลั่วในครั้งนี้คือความจงใจ หรือจงใจทำให้เฉินลู่รู้สึกรังเกียจหรือไม่

แต่ลั่วจือเห้อไม่มีความคิดที่จะรับช่วงต่อเรื่องใหญ่เช่นนี้ และไม่มีผู้ชายคนไหนอยากจะเป็นผู้รับ

ในขณะที่เฉินลู่กำลังคิด เขาก็นึกถึงสวีซุ่ยหนิง สิ่งที่ลั่วจือเห้อทำกับสวีซุ่ยหนิงมันแตกต่างออกไป

สีหน้าของเขาดูไม่ค่อยดีนัก แต่เป็นเพียงครู่เดียวเท่านั้น เพราะในตอนนี้เขาต้องระวังเรื่องมารยาท

เพื่อป้องกันไม่ให้ฟู่เล่อเล่อสร้างปัญหา ตระกูลฟู่จึงปิดบังเรื่องนี้กับลูกสาวของตนเอง

แต่ไม่รู้ว่าฟู่เล่อเล่อไปรู้ข่าวนี้มาจากไหน ขณะที่เฉินลู่กำลังนั่งลง ฟู่เล่อเล่อก็ทะเล่อทะล่าวิ่งเข้ามาทันที

เมื่อเธอเห็นเฉินลู่ ดวงตาของเธอก็เปียกชื้นอย่างรวดเร็วและพูดว่า "เฉินลู่ คุณมาง้อฉันแล้วใช่ไหม?"

เฉินลู่ยิ้มให้เธอโดยไม่พูดอะไร

นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินลู่ยิ้มให้เธอ เขายิ้มอย่างสดใสและดูดีมาก แต่หัวใจของฟู่เล่อเล่อกลับแตกสลาย

เฉินลู่ไม่ชอบเธอเลยสักนิด ไม่เลย...

“เล่อเล่อ เลิกสร้างปัญหาสักที วันนี้มีไอศกรีมทอดที่เธอชอบด้วย มานั่งกินดีๆสิ”

ฟู่เล่อเล่อคงจะเศร้าเกินไป เธอไม่ได้พูดอะไร ได้แต่นั่งกินอาหารบนโต๊ะด้วยท่าทางเศร้าสร้อย

เฉินลู่นั่งได้ไม่นานก็รู้สึกร้อนใจ น้ำตาของเด็กสาวตัวน้อยไม่เพียงทำให้เขารู้สึกแย่ แต่ยังทำให้เขารู้สึกอยากอยู่ห่างจากเธอ