บทที่193 มันแก้ไขไม่ได้

โจวอี้มองดูเขาด้วยท่าทางงุนงง คงไม่คิดว่า จู่ๆ เฉินเหลียนจะได้มาปรากฏอยู่ที่นี่ ความทรงจำในอดีต ทั้งหมดกลายมาเป็นประโยคเดียว "ไม่เจอกันตั้งนานเลย"

เฉินเหลียนกล่าวว่า “เฉินลู่ทำไม่ดีต่อเธอ”

อย่างไรก็ตามโจวอี้ไม่ยอมให้ใครมาว่าร้ายให้กับเฉินลู่ ว่า "ฉันเต็มใจ คุณไม่ต้องผลักเรื่องทุกอย่างไปให้เขา”

เฉินเหลียนยังไม่ได้พูดอะไรอีก

เขาไม่รบกวนการพักผ่อนของเธอ หลังจากพูดคุยกันอยู่พักหนึ่ง ไม่นานก็ออกไป

มีเพียงการกลับมาของเฉินเหลียน ได้ถูกแพร่ต่อออกไปอย่างเป็นทอดๆ อย่างรวดเร็ว และในไม่ช้าทุกคนก็ชัดเจน

ซูหว่านจิ้งพบกับเซียวหร่านอยู่ที่บาร์ และเมื่อต้องชะงักไปกับเขา ด้านข้างไม่รู้ว่าใครพูดมาว่า "เถ้าแก่ซู เฉินเหลียนกลับมาแล้ว”

ประโยคนี้ ทำให้คนรอบข้างดูเงียบไปเล็กน้อย

เซียวหร่านก็หันกลับมามองเขาเช่นกัน

ซูหว่านจิ้งดูกลับเย็นชามาก สำหรับเรื่องนี้ ไม่ได้พูดอะไรเลย เธอแค่เงยหน้ามองเซียวหร่าน และไม่ได้บังคับให้เขากลับไป เธอแค่เดินออกไปเฉยๆ

เมื่อเดินมาถึงประตูเพิ่งขึ้นรถ เซียวหร่านก็เดินตาม บนใบหน้าของเขาไม่ได้แสดงอารมณ์แม้แต่น้อย แค่จ้องไปที่ใบหน้าของเธอ กล่าว "ฉันกลับไปกับเธอ"

ซูหว่านจิ้งไม่ตกลง และไม่ได้ปฏิเสธ

เซียวหร่านเข้าไปนั่งที่ข้างคนขับเอง

เมื่อทั้งสองกลับถึงบ้าน เซียวหร่านผลักเธอเข้ากับผนัง ฉีกเสื้อผ้าของเธอ และพูดว่า “เถ้าแก่ซู ถ้าเธอกล้าที่จะนอกใจ ฉันจะฆ่าเธอ”

น้อยครั้งนักที่เธอจะยิ้มมุมปาก แต่แววตาไม่ได้หมายความถึงความสุขแม้แต่น้อย น้ำเสียงยังคงเย็นชา เยือกเย็น เหมือนหุ่นยนต์น้ำแข็ง “นายเอง ก็นอกใจอยู่บ่อยๆ กลับมาขอเงื่อนไขกับฉัน”

เซียวหร่านลูบใบหน้าของเธอ กล่าว “เธอก็รู้ ครั้งนี้ฉันไม่ได้ล้อเล่น เรื่องอื่นฉันเล่นกับเธอได้ แต่เธอนอกใจฉัน ถ้าเธอกล้าที่จะยื่นมือออกไป ฉันก็จะตัดมันทิ้งไป หากแอปริคอทแดงกล้าที่จะออกจากกำแพง ต้นแอปริคอทแดงนี้ ไม่จำเป็นต้องเอาไว้”

ซูหว่านจิ้ง “มันไม่ยุติธรรม”

เซียวหร่านพูดอย่างเย็นชา "ฉันก็สองมาตรฐานแบบนี้ แค่เงื่อนไขง่ายๆ ให้กับเธอ"

เขาได้โยนรูปภาพงานแต่งงานกันระหว่างพวกเขาไปบนเตียงใหญ่ แล้วถอนหายใจออกมาว่า “ไม่ใช่ชอบใช้ยาที่สุด? วันนี้จะให้ลองชิมอะไรคือความสามารถที่แท้จริง"