บทที่208 พวกเธอจะต้องเป็นรักสามเส้าแน่

สวีซุ่ยหนิงจ้องไปที่จางอวี้อย่างหมดคำพูด จากนั้นได้หุบปากเงียบ

จากนั้นไม่นาน จางอวี้ได้รับโทรศัพท์ และเธอพูดกับอีกฝ่ายว่า “พี่มานี่สิ”

ไม่กี่นาทีต่อมา สวีซุ่ยหนิงก็เห็นลั่วจือเห้อ

จางอวี้โบกมือให้เขาด้วยรอยยิ้ม และพูด "พี่ใหญ่"

สวีซุ่ยหนิง “......”

เมื่อคิดถึงเรื่องราวของเบื้องหลังพี่ใหญ่เหล่านั้น สวีซุ่ยหนิงอดที่จะหน้าแดงขึ้นไม่ได้ เพราะนิทานเรื่องนั้นของจางอวี้ทำให้รู้สึกอับอายอย่างอธิบายไม่ถูก

โชคดีที่ลั่วจือเห้อไม่รู้ว่าพี่ใหญ่คนนี้หมายถึงอะไร เพียงเดินเข้าไปหาสวีซุ่ยหนิง ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นแขนของเธอ และพูดว่า "เธอได้รับบาดเจ็บแล้ว?”

สวีซุ่ยหนิงไม่ได้พูด แต่จางอวี้นั้นกลับได้นำเอาเรื่องฟู่เล่อเล่อออกมาแจกแจงอย่างละเอียด

คิ้วของลั่วจือเห้อยังคงขมวดแน่น จากนั้นจับมือสวีซุ่ยหนิงขึ้นมาดูสักพัก

สวีซุ่ยหนิงนิ่งไป

การเคลื่อนไหวของลั่วจือเห้อในการจับมือของเธอนั้นเป็นธรรมชาติมาก มันเป็นเรื่องธรรมดาพอๆ กับการปฏิบัติต่อเพศเดียวกัน

สวีซุ่ยหนิงบอกตัวเองว่า นั่นเป็นเพียงเพราะกังวลเกี่ยวกับอาการบาดเจ็บของเธอ ในใจของลั่วจือเห้อจะต้องถือว่าเธอเป็นคู่หูดีๆ นั่นเอง ดังนั้นสำหรับคู่หูก็ไม่ต้องมีพิธีรีตองแล้ว

“ฟู่เล่อเล่อนั่นไม่รู้จักเด็กรู้จักผู้ใหญ่เลยจริงๆ และครั้งนี้เข้าไปก็สมควรแล้ว” ลั่วจือเห้อกล่าว “บาดแผลของเธอรุนแรงมาก ทำไมเธอไม่อยู่ในโรงพยาบาล ยังจะออกมาวิ่งเล่นข้างนอก?”

สวีซุ่ยหนิงกล่าว "ฉันออกมาเพื่อไปดูบริษัทสักหน่อย"

“ได้รับบาดเจ็บแล้ว เรื่องของบริษัทจะเทียบได้อย่างไรกัน?”

สวีซุ่ยหนิงกล่าวอย่างจริงใจ "เงินนายลงทุนมากขนาดนั้น ฉันไม่อาจปล่อยให้นายขาดทุนไปไม่ใช่เหรอ?"