บทที่226 ไม่

ในตอนที่เสี่ยวเย่รีบลงไปข้างล่าง เฉินลู่กำลังยืนอยู่ในห้องโถงด้วยสีหน้าซีดเซียว โดยไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

เขายืนอยู่ที่นั่น ใครๆก็ต่างพากันหันมามองเพราะหน้าตาและท่าทางของเขา ไม่ว่าเขาจะดูเป็นเทพบุตรมากขนาดไหน แต่ในตอนนี้เขาก็เป็นเพียงคนธรรมดาที่เจอกำแพงในเรื่องความรู้สึก

เสี่ยวเย่แอบถอนหายใจครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินไปหาเขาแล้วพูดว่า “พี่เฉินลู่ พี่หนิงหนิงบอกให้เอาร่มมาให้พี่น่ะ”

ดวงตาของเฉินลู่กวาดไปทั่วร่มสีชมพู สีที่คุ้นเคยทำให้เขาดูผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย และเริ่มยิ้มมุมปากเบาๆ

เขาไม่ชอบยิ้ม ต่อให้เขามีความสุข มุมปากของเขามักไม่ได้ยกขึ้นมาก

รอยยิ้มนั้นทำให้เสี่ยวเย่รู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย

เฉินลู่รับร่มพลางพูดเบา ๆ ว่า “รีบขึ้นไปเถอะ”

เสี่ยวเย่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า “พี่เฉินลู่ อย่าเศร้าไปเลย แค่พี่ง้อพี่หนิงหนิงให้มากหน่อย เดี๋ยวเธอก็ดีขึ้นเอง”

เฉินลู่ในตอนนี้ดูเหมือนง้อคนเป็น เสี่ยวเย่คิดแบบนั้น คิดว่าเขาเป็นแบบนั้นมาตลอด

เฉินลู่จึงพูดอย่างใจเย็น “ก่อนหน้านี้ฉันไม่ได้ง้อเธอมากเท่าไร เมื่อก่อนเธอเชื่อฟัง ไม่ขี้งอน ฉันจำแค่ภาพที่เธอเชื่อฟัง ไม่กล้าทำอะไรไม่ดีต่อหน้าฉัน สุดท้ายกลายเป็นคนขี้เกียจง้อเธอ ส่วนใหญ่เป็นฉันเองที่ทำเกินไป แถมยังรอให้เธอเป็นฝ่ายมาหาฉันอีก"

เสี่ยวเย่ตกตะลึง

“ฉันคิดว่าฉันคงอยากอยู่กับเธอตลอดชีวิตไม่ได้ ก็เลยละเลยความรู้สึกญาติๆของเธอ และเป็นเพราะความไม่พอใจเรื่องความสัมพันธ์ครั้งก่อน ฉันรู้สึกว่าเธออยู่บนเวทีไม่ได้จึงไม่เคยแนะนำเธอกับพวกเพื่อนๆของฉัน ในเมื่อเป็นแบบนี้ เธอคิดว่าความเป็นไปได้ที่จะคืนดีกันมีมากแค่ไหนงั้นเหรอ?” เฉินลู่ถามคำถามนี้อย่างจริงจัง

เสี่ยวเย่ไม่รู้จะตอบคำถามนี้ยังไง ดังนั้นเธอจึงยืนอยู่ที่เดิมโดยไม่พูดอะไร

เฉินลู่รอเธออยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าเธอไม่พูดจึงไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเข้าใจอะไรมากแค่ไหน หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็โบกมือให้เธอและเดินออกไปพร้อมกับร่ม

เสี่ยวเย่จ้องไปที่แผ่นหลังของเขา รับรู้ได้ถึงความลังเลบางอย่างที่อธิบายไม่ได้

หลังจากคุยกับเฉินลู่สักพัก หลังจากขึ้นไปชั้นบนก็พบเข้ากับสายตาของสวีซุ่ยหนิง

เสี่ยวเย่เดินเข้าไปและพูดตามความจริง “ฉันคุยกับพี่เฉินลู่ที่ชั้นล่างอยู่พักหนึ่ง เขาเอาแต่พูดว่าที่ผ่านมาเขาทำไม่ดีกับพี่ ฟังแล้วเหมือนกับสำนึกผิดแล้ว”

สวีซุ่ยหนิงตกตะลึงมองลงไปที่เอกสารโดยไม่พูดอะไร

“ฉันคิดว่าพี่เฉินลู่เขาตัดใจจากพี่ไม่ได้หรอก” เสี่ยวเย่พูดอย่างจริงจัง

“ไปทำงานเถอะ ฉันไม่อยากสนใจเรื่องความรู้สึกอะไรพวกนี้แล้ว” สวีซุ่ยหนิงเปลี่ยนเรื่อง

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา วิธีการมาหาเธอของเฉินลู่ก็เปลี่ยนไปเป็นการขออนุญาตมาหา เขาไม่ได้เป็นฝ่ายมาหาเธอก่อนอีกเลย

สวีซุ่ยหนิงแทบมองไม่เห็นข้อความที่เขาส่งมา ส่วนมากคือเธอทำเป็นมองไม่เห็นมากกว่า บางครั้งถ้าส่งข้อความมามากไป เธอก็จะตอบกลับไปคำเดียวว่า "ยุ่ง" หรือมีบางอย่างที่ต้องทำ