บทที่237 ชีวิต

เฉินลู่พยักหน้าไปทางสวีซุ่ยหนิง

ไม่ว่าเขาจะคิดอะไรอยู่ในใจ อย่างน้อยเขาก็เห็นด้วยกับคำขอของเธอ

มีช่วงเวลาหนึ่ง สวีซุ่ยหนิงรู้สึกว่าตัวเธอคล้ายกับโรคจิต แต่ไม่นานยังรู้สึกว่า ตัวเองวิเคราะห์ถูกต้องแล้ว โจวอี้ทำแบบนี้ เพื่อที่ต้องการบีบบังคับให้เฉินลู่กลับไปเท่านั้น

สวีซุ่ยหนิงไม่สนใจชนะหรือแพ้ เธอแค่ต้องการให้โจวอี้รู้สึกไม่ดี ตัวอย่างเช่นก่อนที่จะจากไปในเวลานั้น เธอได้เห็นความเจ็บปวดอยู่ในสายตาของหล่อน ก็ทำให้เธอรู้สึกสดชื่นเป็นพิเศษ

เธอรู้ว่าสิ่งที่ตัวเองทำอยู่ตอนนี้มันผิด ตอนนี้เธอกับเฉินลู่ไม่ใช่แฟนกันแล้ว เธอก็ไม่มีคุณสมบัติที่จะยั้งไม่ให้เฉินลู่จากไป แต่ตอนนี้เธอยังพึ่งพาอยู่ แต่เฉินลู่ยังอาลัยอาวรณ์เธอ แค่จิตวิทยาที่ผิดรูปแบบนี้ เธอไม่มีความคิดที่จะแก้ไขหรือละอายใจเลยแม้แต่นิดเดียว

ที่แท้เธอยังมีศักยภาพที่จะเป็นคนเลว

สวีซุ่ยหนิงคิดอย่างเหม่อลอย และเดินไปที่รถของเฉินลู่โดยไม่รู้ตัว เธอเข้าไปในรถ แต่เฉินลู่กลับอยู่นอกรถครู่หนึ่ง

ไม่รู้ว่าทำไม แต่ทันทีที่เขาหยุด สวีซุ่ยหนิงก็ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นตุบๆ มีอารมณ์ยากที่จะอธิบาย

ครึ่งนาทีต่อมา เฉินลู่ขึ้นรถ คาดเข็มขัดนิรภัยด้วยสีหน้าจริงจัง

สวีซุ่ยหนิงมองมาที่เขาครู่หนึ่ง ทันใดนั้นพูดขึ้นว่า "เฉินลู่ ถ้านายต้องการ ก็ไปเกลี้ยกล่อมเธอเถอะ"

“ต้องการให้ฉันไปจริงๆ?” หลังจากผ่านไปนานเฉินลู่ถามเธออย่างอดทน

เขาเหลือบมองไปที่เธอ พูดอย่างชัดเจนว่า "ถ้าฉันไป ชาตินี้เธอคงไม่สนใจฉันแล้ว ก่อนหน้านั้นที่ฉันพาฟู่เล่อเล่อไปขอโทษเธอ เธอได้รู้แล้วว่านั้นหมายถึงอะไร ซุ่ยซุ่ย ฉันไม่อยากให้ผลออกมาแบบนี้”

สวีซุ่ยหนิงไม่ได้พูดอะไรสักคำ และยอมรับความหมายของเขา

เมื่อเฉินลู่เห็นว่าเธออารมณ์ไม่ดี อยากทำให้เธอหัวเราะ แต่ตัวเขาเองก็ไม่มีอารมณ์อะไรเลย สุดท้ายได้แค่ปล่อยมันไป

ผ่านไปนานสวีซุ่ยหนิงไม่เห็นว่าเขาจะสตาร์ทสักที จึงเร่งเร้าอย่างกังวลว่า “ยังไม่ไปอีกเหรอ?”

เฉินลู่ "อืม" ออกมา และกำลังจะสตาร์ทรถ กลับได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวที่อยู่ไม่ไกลและดูเหมือนจะยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ

สวีซุ่ยหนิงมองไปด้านข้าง เห็นเพียงว่ามีร่างหนึ่งได้ดิ่งลงมา

หัวใจของเธอแน่นขึ้น และในหัวมึนงงไปชั่วขณะ เธอมั่นใจว่าโจวอี้คงจะไม่ได้กระโดดจริงๆ แต่สถานการณ์ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าเธอได้กระโดดแล้วจริงๆ

จากนั้นเธอก็ได้ยินคนข้างๆ รีบปลดเข็มขัดนิรภัยอย่างรวดเร็ว

เมื่อเธอเงยหน้าขึ้น ยังไม่มีปฏิกิริยาใดๆ และหลังจากสบสายตากับเฉินลู่แล้ว ได้มองดูแววตาที่สงบนิ่งของเขา และดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง เธอตกตะลึง และท่าทีก็เปลี่ยนเป็นเย็นชา

เฉินลู่เหลือบมองด้านนอกอีกครั้ง แต่ยังพูดอย่างอดทน “ซุ่ยซุ่ย ฉันขอไปดูสักหน่อยนะ เธออย่าคิดมาก ไม่ใช่ฉันเชื่อหล่อน และยิ่งไม่ใช่ว่ายังอาลัยอาวรณ์หล่อน ฉันไปดูแค่ในฐานะหมอเท่านั้น ฉันสัญญา ไม่นานฉันก็จะกลับมา ได้ไหม?”

สวีซุ่ยหนิงกล่าวเบาๆ อย่างเย็นชา "ไม่ดี"

เฉินลู่พูดอย่างช่วยไม่ได้ “ซุ่ยซุ่ย”

หลังจากนิ่งไปครึ่งนาที เขาได้เอามือไปจับที่จับประตูเพราะแรง และใช้แรงกับความกังวล นิ้วมือจึงจับที่จับประตูอย่างแรง

สวีซุ่ยหนิงอยู่ๆ เหมือนกลับคิดได้ พูดว่า "นายไปเถอะ"

“งั้นเธอต้องรอฉันนะ ฉันสัญญาว่าไม่นานจะออกมา โอเคไหม?” เฉินลู่ดูเหมือนกำลังพูดคุยกับเธอ แต่ในน้ำเสียงยังได้มีการอ้อนวอนอยู่ด้วย

สวีซุ่ยหนิงพยักหน้า และมองดูเขารีบเปิดประตูรถวิ่งออกไปอย่างไว ฝั่งทางโจวอี้กำลังถูกหามขึ้นเปลหาม ช่วงเวลานั้น ทุกคนรอบตัวต่างเร่งรีบ และเฉินลู่ก็เดินเข้าไปในโรงพยาบาลพร้อมกับเพื่อนร่วมงานของเขา

ในเวลาเดียวกันเขายังก้มหน้า เพื่อปลอบโจวอี้ โจวอี้เหยียดมือออก จับชายเสื้อของเขาแน่น แนบชิดทั้งตัวสั่นเทา ในเวลาเดียวกันดูเหมือนหล่อนได้เหลือบมองมาทางเธอ แล้วยิ้มเล็กน้อย