บทที่266 ลืม

สวีซุ่ยหนิงไม่พูดอะไร

เมื่อการประชุมสิ้นสุดลง แต่เสี่ยวเย่กลับเดินเข้ามาและบอกว่า “พี่ซุ่ยหนิง เป็นเพราะครั้งก่อนไปงานเลี้ยงฉันดื่มเยอะไปหน่อย และพี่เฉินลู่เลยไปส่งฉันกลับบ้าน ครั้งนี้ได้มีวีแชตแล้ว ฉันเลยอยากจะนัดเขาทานข้าว เพื่อขอบคุณเขา”

“นั่นเป็นเรื่องส่วนตัวของเธอ ไม่จำเป็นต้องบอกฉัน” สวีซุ่ยหนิงยิ้มให้เธอ

ถึงอย่างไรเธอเคยคบกับเฉินลู่ และเห็นได้ชัดว่าหญิงสาวกลัวว่าเธอจะคิดมากเกินไป

เสี่ยวเย่เกาหัวอย่างรู้สึกผิด “อ้อ บ่ายวันนี้ ฉันอาจจะออกไปเร็วหน่อย ฉันขอลางานกับพี่เลยนะคะ”

ตอนบ่ายสี่โมง เมื่อสวีซุ่ยหนิงออกมาจากห้องทำงาน ได้เห็นเสี่ยวเย่กำลังแต่งหน้าอยู่หน้ากระจก หลังจากที่หล่อนเห็นเธอในกระจก ก็ได้เก็บเครื่องสำอางทั้งหมดลงด้วยความระมัดระวัง

“ฉัน…...” เสี่ยวเย่ดูเหมือนจะต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง

สวีซุ่ยหนิงกลับหันไปกดน้ำที่เครื่องกดน้ำ จากนั้นเดินกลับไปที่ห้องทำงาน

ตอนห้าโมงเย็น เมื่อสวีซุ่ยหนิงกำลังจะออกไป ได้ยินเสี่ยวเย่บอกลากับทุกคน

ทั้งสองบังเอิญลงลิฟต์ด้วยกัน เสี่ยวเย่ดูโทรศัพท์ตลอด เมื่อลิฟต์ถึงชั้นหนึ่ง ถึงได้เอ่ยถามว่า “พี่ซุ่ยหนิง พี่รู้ไหมว่าพี่เฉินลู่ชอบอะไร? บอกตามตรง เมื่อไม่กี่วันก่อนฉันชนะการโปรโมตเน็ตไอดอล ยังเป็นศิลปินภายใต้บริษัทของพวกเขา เขาช่วยฉัน และฉันอยากจะขอบคุณเขาสักหน่อย"

สวีซุ่ยหนิงคิด และพูดว่า "ซื้อเนกไทให้เขาแล้วกันนะ"

เสี่ยวเย่กล่าวว่า "ที่จริงฉันคิดว่าพี่อาจไม่รู้อะไรเลย แค่ถามเฉยๆ และไม่เคยเห็นว่าพวกพี่สองคนจะเข้ากันได้ดีเท่าไหร่"

สวีซุ่ยหนิงเงียบ มีบางอย่าง ก็ลืมไม่ลง อย่างไรก็ตามทุกครั้งที่เฉินลู่คิดจะมัดออกมา มักจะสุ่มเนกไทจากตู้เสื้อผ้าของเขาออกมาหนึ่งเส้น

เมื่อเธอเดินออกจากประตู ก็เห็นรถของเฉินลู่ รถคันนี้ เขาไม่ได้ขับมาเป็นเวลานานแล้ว

เสี่ยวเย่เป็นเหมือนเดิมในตอนนั้น ไม่รู้ว่าจะเปิดประตูยังไง จากนั้นเฉินลู่ถึงได้มาช่วย

“ขอบคุณค่ะ” สวีซุ่ยหนิงได้ยินเสี่ยวเย่กล่าวอย่างสุภาพตอนที่เข้าไปในรถ

จากนั้นพวกเขาก็จากไป

สวีซุ่ยหนิงเดินไปที่ลานจอดรถช้าๆ