บทที่273 มือ

ในความเป็นจริงสวีซุ่ยหนิงไม่เคยรู้เลยว่า เด็กชายที่สวมหน้ากากอนามัยช่วยชีวิตตัวเอง และชอบตัวเองชอบมากแค่ไหน

แต่ได้ปฏิเสธที่จะชอบเธอเพียงเก้าในสิบครั้ง และครั้งหนึ่งเขายังคงนิ่งเงียบ

สวีซุ่ยหนิงมองว่าเขาน่าเกลียดในตอนแรก แต่ภายหลังคิดว่าเขาดูเท่มาก และบางครั้งสายตาก็อดไม่ได้ที่จะจดจ่ออยู่กับเขา ในเวลานั้นเธอกังวลเล็กน้อย กังวลว่ามีบางอย่างผิดปกติกับรสนิยมของตัวเอง

ทั้งที่เธอชอบคือพวกที่มีเสน่ห์ แต่ในช่วงแรก มักจะพบเด็กชายที่ตามเธอคนนั้นได้เสมอ

แม้ว่าเขาจะเป็นคนธรรมดา และมีความมั่นใจและสามารถพูดได้เต็มปากว่าตัวเองไม่ได้ขี้เหร่ สวีซุ่ยหนิงก็คิดว่าเขาแตกต่างจากผู้คนออกไป

ภายหลัง ประสบการณ์เลวร้ายในครั้งนั้น กลับกลายเป็นหนาม ที่คอยทิ่มแทงเธอมาอยู่หลายปี ทำให้สูญเสียพลังทั้งหมดไป จากนั้นซึ่งไม่มีแล้วความอวดดี และก็ปฏิเสธปัญหารูปร่างหน้าตาตัวเองอยู่เป็นเวลานาน

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา สวีซุ่ยหนิงได้เริ่มพูดว่าตัวเองเป็นสาวงามที่ได้รับความนิยมอย่างมากตั้งแต่ยังเป็นเด็ก และดูเหมือนว่าอยู่ต่อหน้าเฉินลู่ด้วย

เธอบอกเขาว่า นายไม่รู้หรอกว่า เมื่อตอนที่ฉันอยู่มัธยมต้นและมัธยมปลาย ได้รับความนิยมอย่างมากแค่ไหน และยังมีคนเอากุญแจมือมาให้ฉันด้วย

เขาก็คือบุคคลเพียงหนึ่งเดียวที่เธอได้พูดถึงเด็กชายที่สวมหน้ากากอนามัยนั้น

เมื่อได้พูดถึงเขา จู่ๆ ก็ไม่ได้เศร้า ดูสบายๆ

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ในภายหลัง แม้แต่เธอเองก็ยังแปลกใจ บางทีอาจเป็นเพราะเฉินลู่ และเด็กชายคนนั้น บางครั้งมีอารมณ์คล้ายคลึงกันอย่างอธิบายไม่ถูก เมื่อไม่สนิท ก็พูดน้อย ทำให้รู้สึกห่างเหิน

มีเพียงคนหนึ่งที่มีทุนจริงๆ และอีกคนหนึ่งเป็นผู้ที่มั่นใจในตัวเอง

มันเป็นช่องว่าง ที่สวีซุ่ยหนิงไม่เคยสับสนในระหว่างพวกเขา และไม่ใช่เพราะความคุ้นเคยที่ทำให้นึกถึงเด็กชายนั่น

……

เมื่อเขาเห็นลั่วจือเห้ออีกครั้ง สวีซุ่ยหนิงยังคงถามเขา ว่ามีเพื่อนที่ตามคนเก่งๆ ไหม

เริ่มจากเหตุการณ์ของไอ้สารเลวนั้น เด็กชายหนุ่มซ่อนตัวได้ดีมาก และโปร่งใสเทียบเท่ากับบุคคลที่ไม่มีตัวตน ทำให้ไม่อาจตามหาร่องรอยได้เลยแม้แต่น้อย

สวีซุ่ยหนิงตามหาเด็กชายที่สวมหน้ากากอนามัย บางทีอาจจะหาเบาะแสบางอย่างได้

แม้ว่าเธอจะโพสต์ข้อความแจ้งคนหายที่หน้าเว็บของโรงเรียนมัธยมอยู่ทุกปี แต่เธอก็ไม่เคยได้รับคำตอบใดๆ เลย

ขอแค่ยืนหยัดอย่างไม่ลดละ หวังว่าจะไม่ตาย

ลั่วจือเห้อมองดูเธอ และพูดอย่างครุ่นคิด "หนิงหนิง เธอเคยคิดไหมว่า ถ้าเขาไม่เป็นอะไร ไม่ปรากฏตัวออกมาตั้งหลายปีนั้น เป็นเพราะบางทีเขาอาจไม่อยากพบเธอ"

สวีซุ่ยหนิงเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า "ฉันจะไม่ไปรบกวนเขาหรอก ฉันแค่ต้องการให้แน่ใจว่าเขาไม่เป็นไรจริงๆ"

ลั่วจือเห้อคิดอยู่ครู่หนึ่ง และพูดว่า "บางทีเธอสามารถไปหาหลี่ถูได้นะ”

สวีซุ่ยหนิงหยุดนิ่งเบาๆ แปลกใจเล็กน้อย แต่ก็สมเหตุสมผล ถ้าหลี่ถูเป็นเจ้าของบาร์ธรรมดาๆ จริงๆ จะสามารถอยู่อย่างมีความสุขแบบนี้ได้เหรอ นึกถึงยัยจางอวี้รู้ว่าไม่ใช่สิ่งของ ก็มีความเกี่ยวข้องกับหลี่ถูด้วย

เมื่อเธอไปหาหลี่ถู หลี่ถูยังคงทำหน้าที่เป็นบาร์เทนเดอร์อยู่

เมื่อมองเห็นเธอ เหลือบมองมา และรีบทำท่าทางเคร่งขรึมทันที ในขณะทักทายเขาด้วยรอยยิ้ม พลางส่งข้อความถึงใครคนหนึ่งที่อยู่ใต้โต๊ะ

หลังจากสอดแนมเรื่องราวบางอย่างระหว่างสวีซุ่ยหนิงกับเฉินลู่ ตรวจหาแค่เล็กน้อย หลี่ถูก็เข้าใจอะไรหลายสิ่งหลายอย่างแล้ว

ตัวอย่างเช่นเมื่อนานมาแล้ว เฉินลู่ซึ่งไม่เคยใกล้ชิดพวกเขาตลอดมา ทำไมในวันนั้น จู่ๆ ถึงได้มาปรากฏตัวขึ้นที่บาร์

และทำไม ถึงใจดีเชิญทุกคนในบาร์ดื่มเหล้า

แน่นอนว่าเหล้านั้นก็ตกไปอยู่ในมือของสวีซุ่ยหนิง ดังนั้นคนที่อกหักยิ่งต้องดื่มหนัก และกำลังจะสูญเสียการควบคุม นี่ไม่ใช่การยั่วยวนนะ แต่ก็ติดเบ็ดแล้ว