บทที่282 หัวใจ

หลี่ถูมองดูสายตาของเฉินลู่ที่จ้องมองไปที่สวีซุ่ยหนิงอยู่ตลอดเวลา ทั้งลึกซึ้งทั้งคลุมเครือ ค่อนข้างยากที่จะเข้าใจ

เขาหยุดชั่วคราว ขณะที่เก็บสายตาได้พูดว่า “คุณสวี เขาไม่มีเหตุผลที่จะเกลียดคุณ ไม่ต้องคิดมาก”

สวีซุ่ยหนิงกัดริมฝีปาก พูดว่า “น่าจะมี”

หลี่ถูตกตะลึงเบาๆ แล้วมองเฉินลู่อีกครั้ง คนหลังพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบ “ซุ่ยซุ่ย ฉันจะตามหลี่ถูไปถามแทนเธออีกครั้ง อย่าคิดมาก ตั้งใจทำงานและพักผ่อนดีๆ”

หลังจากส่งสวีซุ่ยหนิงแล้ว หลี่ถูงงเล็กน้อย "สักพักเธอบอกนายชอบเธอ สักพักบอกนายเกลียดเธอ ตกลงว่านายชอบหรือเกลียดเธอกันแน่?”

เฉินลู่ไม่ตอบ

แต่เขาในตอนนั้น ไม่ชอบสวีซุ่ยหนิงจริงๆ เขาแค่คิดว่าเธอวุ่นวาย และไร้ยางอาย

ในเวลานั้นเฉินลู่ ไม่ได้ปฏิเสธว่าเธอสวย แต่เธอก็ไม่ได้ดูน่าทึ่งถึงหัวใจของเขา หลังจากที่เธอลักพาตัวสมุนของเขาไป เขาก็เกลียดเธออยู่พักหนึ่ง

ถ้าไม่มีเสี่ยวจังซาน เฉินลู่ก็ต้องทำหลายสิ่งหลายอย่างด้วยตัวเอง

และเขาแค้นมาก เดิมทีอยู่กับเธอตั้งนาน และต้องการหาโอกาสทำร้ายเธอ เมื่อความอาฆาตพยาบาทเกิดขึ้น ไม่ใช่ว่าเฉินลู่ควบคุมตัวเองได้ เขาสูญเสียการควบคุมต้องการที่จะกักขังเธอ ทรมานเธอให้ตาย แต่ได้มีเหตุผลบางอย่างคอยเตือนเขา

ดังนั้นเขาจึงมอบกุญแจมือราคาแพงให้สวีซุ่ยหนิง เตือนเธอว่าอย่ายั่วยุเขาอีก และบอกเธอด้วยว่าเขาไม่ใช่คนจน ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องมองเขาด้วยสายตาที่มีความเห็นอกเห็นใจที่น่าสงสาร

วันรุ่งขึ้น เธอชี้มาที่เขาและบอกกับทุกชนว่า เขาชอบเธอ

ตั้งแต่เด็กจนโต เฉินลู่ไม่เคยเห็นใครหน้าด้านแบบนี้มาก่อน จึงไม่สนใจโดยปริยาย

จนกระทั่ง เมื่อคนอื่นดูหมิ่นเขา เธอรีบเข้าไปในกลุ่มคน และช่วยเขา

ดังนั้นเมื่อตอนที่เธอถูกคนขืนใจครั้งนั้น เฉินลู่ก็ได้ช่วยเธอเช่นกัน

สำหรับการเกลียดสวีซุ่ยหนิง......

เฉินลู่ไม่ได้เกลียด แต่หลังจากครั้งนั้น เขาได้โทษและเกลียดเธอมาเป็นเวลานาน

แม้กระทั่งตอนนี้ อารมณ์ของการที่โทษเธอบางครั้งยังคงอยู่เต็มอกของเขา