บทที่284 เรือ

เธอมุดศีรษะไว้ที่อกของเขาแล้วร้องไห้ออกมา "ถ้าตอนที่ประสบอุบัติเหตุนั้นเป็นแค่ฉันคนเดียวคงดี”

เฉินลู่ขมวดคิ้วแล้วกล่าวว่า “อย่าพูดโง่ๆ”

ไม่กี่นาทีต่อมา เขาเดินอุ้มสวีซุ่ยหนิงออกมาจากบาร์

สวีซุ่ยหนิงยังคงพึมพำกับตัวเอง "ฉันสมควรตายจริงๆ สมควรตาย ฉันทำร้ายคนทั้งชีวิต"

เมื่อเฉินลู่ส่งเธอเข้าไปในที่นั่งข้างคนขับ รู้สึกว่าเธอเสียงดัง และเมื่อเธอพูดเรื่องไร้สาระต่อ ก็ล้มเลิกความคิดที่จะสตาร์ทรถ และหันไปหาเธอ

เมื่ออยู่ห่างกับเธอแค่ปลายจมูก เฉินลู่ได้ลังเลเล็กน้อย การทำสิ่งนี้ในตอนนี้ เป็นการเอาฉวยโอกาสตอนที่คนอื่นลำบาก

และสวีซุ่ยหนิงได้รับผลกระทบจากลมหายใจอุ่นๆ จึงหลบเล็กน้อย แต่หลบแล้วรู้สึกไม่สบาย และก็ปรับกลับมาอีกครั้ง แต่การกระทำนี้ กลับทำให้ริมฝีปากไปชนกับริมฝีปากล่างของเฉินลู่

เธอได้เลียมันอย่างสงสัย

เฉินลู่หันหน้าหลบ และหายใจเข้าลึก ๆ

เมื่อเขาหันกลับมามองเธออีกครั้ง มือซ้ายได้จับคางของเธอไว้แล้ว แล้วก็จูบเธอเข้าไป

เมื่อถูกยั่วยวนเช่นนี้ จะมีกี่คนที่สามารถควบคุมตนเองได้

คราวนี้เฉินลู่และสวีซุ่ยหนิงถูกแยกจากกันเป็นเวลานานมาก และเป็นเวลานานจนไม่ได้มีการกระทำที่ใกล้ชิดเช่นนี้แล้ว

เช่นเดียวกับความแห้งแล้งอันยาวนานพบกับสายฝน เขาก็หุนหันพลันแล่นเล็กน้อย รู้สึกว่ายอดหัวใจได้สั่นสะท้าน

จนกระทั่งสวีซุ่ยหนิงขมวดคิ้วอย่างไม่สบายใจแล้วหันศีรษะออกไป เขาถึงถอยกลับ แล้วหันกลับไปสตาร์ทรถ

เดิมทีเขาวางแผนจะส่งสวีซุ่ยหนิงกลับบ้าน แต่เธอพักอยู่ไกลมาก และกลัวว่าจะจะมีเรื่องอะไรเกินขึ้นกับเธอในกลางดึก ถึงอย่างไรสภาพสวีซุ่ยหนิงตอนนี้คือเมามาก ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าเขาแล้ว

มันเหมือนกับระเบิดเวลา ที่สามารถทำอะไรที่ไร้สาระได้ตลอดเวลา

ท้ายที่สุดเฉินลู่ได้พาสวีซุ่ยหนิงกลับไปที่บ้านตัวเอง

สวีซุ่ยหนิงยังคงพูดถึงความตาย เฉินลู่ฟังเยอะแล้ว ก็ชาไปหมด และพูดอย่างช่วยไม่ได้ว่า "เธอตายแล้วเพื่อให้คนอื่นขึ้นคานงั้นเหรอ?”