บทที่291 ความเป็นจริง

การแสดงออกของเซี่ยซีค่อนข้างฝืนใจ เธออ้าปาก เหมือนต้องการจะพูดอะไร แต่สุดท้ายเลือกที่จะเงียบไว้

เฉินลู่มองดูเธอครู่หนึ่ง จากนั้นละสายตา ลุกขึ้นพูด “ผมกลับก่อนนะ”

เซี่ยซีกล่าวว่า "อาลู่ ที่จริง ...... "

เฉินลู่ยืนหันหลังให้เธอโดยไม่ขยับ

“กลับไปก็พักผ่อนให้มากๆ นะ” หลังจากผ่านไปนาน เซี่ยซีกลับพูดเช่นนี้ออกมา

“ครับ” เฉินลู่ก็ใช้เวลานานเช่นกันกว่าจะตอบ จากนั้นจึงรีบเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

“เขาเป็นลูกชายของเธอ เลยไม่ถือสาเธอ แต่ก็ยังอยากฟังคำขอโทษจากเธอ ทำไมเธอไม่ยอมเขาบ้างล่ะ” คุณย่าเฉินถอนหายใจ

เซี่ยซีไม่พูด ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยาก แต่ไม่รู้ว่าทำไม ทุกครั้งที่อยู่ภายใต้สายตาที่คาดหวังของเขา ก็พูดไม่ออก

“อาลู่ก็อยู่ในช่วงที่ดื้อรั้นเช่นกัน และทำอะไรมักมาลงที่เธอ แต่เขาเป็นห่วงเธอมากนะ กลับบ้านเมื่อไหร่ ไม่ใช่อยากมาดูว่าเธอเป็นอะไร? เขาพูดกับเธอถึงเรื่องนี้ ยังคงห่วงใยแน่นอน เป็นไปได้ไหมว่าเธอต้องการทำให้ชีวิตนี้กลายเป็นว่ามีหนามในหัวใจของเขาจริงๆ?” คุณย่าเฉินกล่าวว่า "เป็นเพราะเธอทำใจให้เขากลับมาไม่ได้ เธอก็บอกเขา ทำเช่นนี้ มันลำบากทั้งคู่นะ อีกซ้ำยังกลับไปทำร้ายเขาอีกแล้วด้วย”

คุณย่าเฉินรู้ดีที่สุด ไม่ว่าในครั้งนั้นเฉินเจ๋อชูจะบังคับอย่างไร ก็ไม่ยอมกลับมา แต่เพียงเพราะทำใจที่จะทิ้งครอบครัวกับเลือดเนื้อตัวเองไม่ได้ ชีวิตนี้ถึงได้ถูกสั่งห้ามอย่างเด็ดขาด

“แม่คะ ท่านไม่ต้องห่วงหรอก” เซี่ยซีกล่าว

คุณย่าเฉินกล่าวว่า “อาลู่คงจะทุกข์ใจจริงๆ ถ้าเขาไม่พบภรรยาของเขา”

เซี่ยซีได้ยินเสียงและมองไปในทิศทางที่เฉินลู่จากไปอีกครั้ง ด้วยสายตาที่ซับซ้อน

……

เฉินลู่นั่งอยู่ในรถครู่หนึ่งก่อนจะโทรหาสวีซุ่ยหนิง

ส่วนทางสวีซุ่ยหนิงไม่ได้รับสาย เขาคิดว่าเธออยากจะห่างอีกครั้ง และสีหน้าเย็นชาเล็กน้อย แต่ทันใดนั้นก็มีสายจากเสี่ยวเย่เข้ามา บอกว่า "พี่เฉินลู่ พี่ซุ่ยหนิงกำลังทานอาหารกับลูกค้า จึงไม่ว่างรับสาย เธอขอให้ฉันโทรบอกพี่น่ะค่ะ”

เฉินลู่โล่งใจ และถามที่อยู่กับเธอ

สวีซุ่ยหนิงตกอยู่ในสภาพที่แข็งทื่ออยู่ตรงหน้าลูกค้า เมื่อมองเห็นเขามาที่นี่

เฉินลู่นับว่าเป็นคนที่สวีซุ่ยหนิงรู้จักเป็นอย่างดีคนหนึ่ง เธอดูจากสีหน้าเขา ก็รู้แล้วว่าสถานการณ์นี้ที่แข็งกระด้างนี้จะต้องลำบากแน่นอน

สวีซุ่ยหนิงกล่าว "นายมาได้อย่างไร?”

“บังเอิญว่างน่ะ คนเดียวรู้สึกเบื่อๆ” เฉินลู่เหลือบมองอีกฝ่าย ผู้ชายคนหนึ่ง ที่จงใจทำให้ผู้อื่นลำบากใจ สายตาของเขานี้ยังคงสับสนเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่ามีความคิดที่ไม่ดี เขาได้หันกลับมา และพูดอย่างสบายๆ ว่า “เจรจากันเป็นอย่างไรบ้าง?”

อยู่ที่โต๊ะ ไม่อาจจะใช้คำพูดที่รุนแรงเกินไป สวีซุ่ยหนิงพูดอย่างไม่พอใจว่า "ถือว่าแก้ขัดได้”

เฉินลู่ลองชิมอาหารด้วยตะเกียบของเธอ และขมวดคิ้ว “รสชาติธรรมดา เราไปกินที่อื่นกัน?”

ดูเหมือนเขาจะพูดคำเหล่านี้แบบสบายๆ แต่จริงๆ แล้วความหมายของเขาคือไม่ได้เห็นอีกฝ่ายอยู่ในสายตา และไม่ต้องเจรจาแล้ว