บทที่298 จุดจบ

หลังจากเฉินลู่พูดจบ เขาเงียบโดยไม่พูดอะไรอีกเลยแม้แต่คำเดียว

เงียบจนสวีซุ่ยหนิงได้ยินเสียงทุกประเภท ทั้งเสียงร้องไห้ เสียงตะโกน ทำให้หัวใจของผู้ฟังหนักอึ้ง

“เฉินลู่ นายไม่เป็นอะไรใช่ไหม?” สวีซุ่ยหนิงถามอย่างกังวล

อีกฝ่ายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นว่า “ไม่เป็นไร แค่คิดถึงเธอเป็นอย่างแรก อยากบอกอะไรกับเธอสักหน่อยน่ะ เธอพักผ่อนเยอะๆ ทางนี้ฉันจะจัดการเอง”

สวีซุ่ยหนิงพูดอย่างลังเล "ทางนั้นมีคนสร้างปัญหาอีกหรือเปล่า?"

“วางใจเถอะ” เฉินลู่กลับมาสงบสติอารมณ์อีกครั้งแล้วพูดว่า “ฉันจัดการได้ แค่นี้น่ะ ผู้อำนวยการมาแล้ว”

สวีซุ่ยหนิงนอนอยู่บนเตียงด้วยความรู้สึกผสมปนเปมากมาย เฉินลู่บอกว่าคิดถึงเธอเป็นอย่างแรก นั่นหมายความว่าเธอกลายเป็นคนแรกที่เขาอยากคุยด้วยหรือเปล่า

แม้ว่าเฉินลู่จะควบคุมตัวเองไว้อย่างดี แต่เธอสัมผัสได้ว่าปัญหาของเขาครั้งนี้ยากที่จะรับมือ

หลังจากนั้นไม่นาน สวีซุ่ยหนิงก็ลุกขึ้นและไปที่โรงรถ

ตลอดทางที่ขับรถ เธอรู้สึกเบื่อหน่ายอย่างสุดจะพรรณนา

เมื่อเธอมาถึงโรงพยาบาล ทันทีที่เธอจอดรถ เธอก็เห็นเซี่ยซีลงจากรถอีกคัน ผมของหล่อนยุ่งเหยิงและยังคงสวมชุดนอนอยู่ แถมยังไม่ได้แต่งหน้าเลยด้วยซ้ำ ทำให้มองเห็นริ้วรอยเล็กๆ เห็นได้ชัดว่าหล่อนต้องรีบร้อนออกมาแน่นอน

เซี่ยซีในตอนนี้แตกต่างจากเซี่ยซีที่สวีซุ่ยหนิงเคยเห็น

และเมื่อเธอมองเห็นสวีซุ่ยหนิงก็ตกใจเล็กน้อย ก่อนจะฝืนยิ้ม "อาลู่ติดต่อเธองั้นเหรอ?"

สวีซุ่ยหนิงพยักหน้า

“ดีจริงๆ” เซี่ยซีพึมพำ “ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเขา เขาไม่เคยคิดจะติดต่อหาฉันก่อน ทุกครั้งฉันกลัวว่าเขาจะแบกทุกอย่างไว้คนเดียว ดีแล้วที่รู้จักบอกคนอื่นบ้าง”

ที่เซี่ยซีมาที่นี่ เป็นเพราะได้รับแจ้งจากโรงพยาบาลจึงรีบมาในทันที

สวีซุ่ยหนิงตบหลังเธออย่างโล่งอกและพูดว่า “คุณป้า พวกเราเข้าไปกันเถอะ”

ก่อนที่ทั้งสองจะได้ไปที่แผนก พวกเขาก็ได้ยินเสียงดูถูกจากข้างในว่า “แกเป็นหมอประสาอะไร? พวกเขาบอกว่าแกมีฝีมือโอกาสสำเร็จในการผ่าตัดสูง ฉันก็เลยมาหาแก แต่สุดท้ายการผ่าตัดก็ล้มเหลว แกมันหมอต้มตุ๋น แกฆ่าภรรยาฉัน ภรรยาของฉันยังวัยรุ่น ทำไมไม่เป็นแกที่ตายแทน? บ้าเอ๊ย ! แกมันเป็นแค่ขยะ ไม่เหมาะที่จะเป็นหมอ”

“ฉันจะล้างแค้นให้ภรรยาของฉัน วันนี้ในปีหน้าจะเป็นวันรำลึกการตายของแก !” ชายคนนั้นด่าทอ

ขณะที่สวีซุ่ยหนิงเดินเข้าไป เธอเห็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนคอยสนับสนุนชายคนนั้น และสมาชิกในครอบครัวหลายคนยืนอยู่ข้างชายคนนั้น ทั้งสองฝ่ายก็ตกอยู่ในภาวะชะงักงัน

เธอเห็นเฉินลู่ยืนอยู่ต่อหน้าฝูงชน โดยมีเพื่อนร่วมงานสองคนคอยคุ้มกัน เป็นเพราะคนเยอะมาก เขาได้อาศัยจังหวะที่ไม่มีใครสนใจก้าวไปข้างหน้าและตบเข้าที่ใบหูของเฉินลู่ ก่อนจะคว้าคอเสื้อและผลักเขาเข้ากับผนังอย่างแรง

มันแรงมาก สวีซุ่ยหนิงได้ยินเสียงสิ่งของกระทบกันหนักๆ มองเห็นการแสดงออกที่เจ็บปวดของเฉินลู่ในขณะนั้น

แต่เขาไม่ได้ตั้งใจจะต่อสู้กลับ

การแสดงออกของสวีซุ่ยหนิงเปลี่ยนไป และก่อนที่เธอจะพูดอะไร เธอก็ได้ยินเซี่ยซีตะโกนอย่างบ้าคลั่ง "อย่าแตะต้องลูกของฉันนะ !"

มันเป็นเสียงแบบไหนน่ะเหรอ? เป็นเสียงตะโกนสุดกำลัง น้ำเสียงสั่นเครือดูเหมือนแหลกสลาย เสียงดังกึกก้องทั้งโกรธและวิตกกังวล เป็นปฏิกิริยาจากจิตใต้สำนึก

สวีซุ่ยหนิงหันไปมองเซี่ยซี เธอตัวสั่นแต่รีบเข้าไปในฝูงชน เดินไปหา เฉินลู่แล้วยืนต่อหน้าเขา มองดูชายคนนั้นและเตือนว่า “อย่าแตะต้องลูกชายของฉัน ใครก็ห้ามแตะต้องลูกชายของฉัน ! ถ้าแกกล้าลงมือละก็...ฉันจะทำให้แกต้องทิ้งมือข้างนั้นไว้ที่นี่ !”

“แกเนี่ยนะ?” ชายคนนั้นมองเธอหัวจรดเท้า

เซี่ยซียิ้มเยาะและพูดว่า "ฉันนี่แหละ ใครกล้าทำลูกชายของฉันนั่นเท่ากับทำร้ายฉัน แกจะลองดูก็ได้ ถ้าแกไม่มีเหตุผล ฉันก็จะใช้วิธีไม่มีเหตุผลกับแกเหมือนกัน มาลองดูว่าแกจะเก่งกว่าหรือจะโดนฉันจัดการ "