บทที่307 กระแส

สวีซุ่ยหนิงไม่รู้ว่าเป็นเพราะคิดมากไป หรือเป็นเพราะว่า เธอไม่เคยเห็นด้านที่อ่อนแอของเฉินลู่มาก่อน บางทีนี่อาจเป็นครั้งแรกที่เธอเห็นมัน และมันเป็นเรื่องง่ายมากที่จะคิดไปในทางที่ไม่ดี

“ซุ่ยซุ่ย ฉันไม่เป็นไร เธอไปอาบน้ำเตรียมตัวไปทำงานเถอะนะ” หลังจากผ่านไปห้านาที เฉินลู่ได้ปรับอารมณ์ให้ดีแล้ว กล่าวว่า “ฉันหยุดพักหนึ่งสัปดาห์ และสัปดาห์หน้าจะกลับไปทำงาน เธอไม่ต้องห่วงนะ”

สวีซุ่ยหนิงพยักหน้า ปล่อยเขา และตอบโอเค

ก่อนจากไป เฉินลู่เลิกคิ้วถามเธอว่า “เมื่อคืนขายืนแทบจะไม่ไหว ให้ฉันไปส่งไหม?”

“ฉันไปเองก็ได้ นายพักอยู่ในบ้าน อย่าอ่านความคิดเห็นบนอินเทอร์เน็ตที่ไม่ดีเหล่านั้นให้มากนะ” สวีซุ่ยหนิงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “พวกเขาไม่มีอะไรทำ ไม่ว่าอะไรก็ต้องแสดงความคิดเห็นสักหน่อย”

เฉินลู่พูดเบาๆ “ฉันไม่ดูหรอก”

แค่เฉินลู่ไม่ดู แต่สวีซุ่ยหนิงกลับทำไม่ได้ คลื่นความนิยมลูกใหม่ได้เพิ่มขึ้นอีกครั้ง และการถอนตัวจากการค้นหาที่ร้อนแรงกลายเป็นสัญญาณของความร้อนตัว เธอเฝ้าดูมันซ้ำแล้วซ้ำอีก โกรธซ้ำแล้วซ้ำเล่า และทรมานตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า

สวีซุ่ยหนิงเริ่มนึกถึงเฉินลู่อีกครั้ง เธอส่งข้อความถึงเขาสองข้อความ และเขาก็ตอบอย่างอารมณ์ดี

เธอถามเขาว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ เฉินลู่จึงถ่ายวิดีโอสั้นในการเปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้เธอ

สวีซุ่ยหนิงคิดสักพัก และถามหยั่งเชิงว่า: คืนนี้ทานอาหารเย็นด้วยกันไหม?

ในช่วงเวลานี้ เฉินลู่ไม่ค่อยชอบออกไปนอกบ้าน สวีซุ่ยหนิงก็ถามเรื่อยเปื่อย โดยไม่ความคาดหวังอะไร แต่คิดไม่ถึงว่าเขาจะตกลงจริงๆ

เธอดีใจเล็กน้อย และได้รีบหาร้านอาหารที่เธอต้องการไปอย่างรวดเร็ว

ตอนบ่ายสี่โมง เฉินลู่มารับเธอด้วยตัวเอง

สวีซุ่ยหนิงรู้สึกประหลาดใจที่เขาแวะเข้ามา ขณะที่เฉินลู่กำลังนั่งรอให้เธอทำงานให้เสร็จ ก็ได้นั่งคุยอยู่กับเสี่ยวเย่อยู่ด้านนอก

เมื่อเธอทำงานเสร็จ เฉินลู่ก็หยิบกระเป๋าให้เธอ แล้วพูดว่า "ไปกันเถอะ"

สวีซุ่ยหนิงกล่าวว่า "ฉันเห็นใบหน้าเสี่ยวเย่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม พูดอะไรเธอเหรอ?”

“ถามว่าเราจะแต่งงานกันเมื่อไหร่” เฉินลู่พูดโดยไม่เปลี่ยนหน้า

สวีซุ่ยหนิงกล่าวอย่างเขินอาย "เธอค่อนข้างชอบดูคนอื่นมีความรัก"

"ก็ดีนะ"

“นายยัดอั่งเปาให้เธอเหรอ?

เฉินลู่ชะงัก ไม่ได้ปฏิเสธ “ยัดไปแล้วเป็นหมื่น”

สวีซุ่ยหนิงขมวดคิ้ว

“และได้ให้กระเป๋าอีกไม่กี่ใบ”

สวีซุ่ยหนิง “......”