บทที่308 รู้สึกหนักหน่วง

เฉินลู่ตกตะลึง มองดูเธอครู่หนึ่ง แล้วกอดเธอไว้แน่น และพูดด้วยน้ำเสียงที่ตำหนิตนเองเล็กน้อยว่า “ฉันทำให้เธอต้องเป็นห่วงแล้ว”

“นายไม่ต้องไปสนใจ หล่อนไม่รู้อะไรเลยได้แค่พูดไร้สาระ ยังบอกว่าอะไรไม่มีใครกล้ามาขอให้นายทำการผ่าตัด หล่อนอยากจะนัดนายก็ไม่อาจจะนัดได้ต่างหาก” สวีซุ่ยหนิงกล่าว

เฉินลู่แสดงอารมณ์ที่ยากจะตรวจจับได้ แต่ท้ายที่สุดก็สงบสติอารมณ์อย่างรวดเร็ว และพูด "อืม" ออกมาโดยไม่สนใจ

เมื่อสวีซุ่ยหนิงเห็นแบบนี้ก็เม้มริมฝีปากล่าง แต่เฉินลู่กลับปลอบเธอเบาๆ และพูดว่า “ผู้ชายคนนั้น ต้องการค่าตอบแทนหนึ่งล้าน โรงพยาบาลไม่เห็นด้วย ดังนั้นเขาจึงต้องการทำให้กลายเป็นเรื่องใหญ่และใช้ประโยชน์จากมัน หลังจากการวินิจฉัยอุบัติเหตุทางเทคนิคการแพทย์เสร็จสิ้น ทางโรงพยาบาลประกาศผลออกมา เรื่องนี้ก็จะผ่านไป ในระหว่างนี้ เธอไม่ต้องสนใจเรื่องในอินเทอร์เน็ตแล้ว”

เขาค่อยๆ หยุดลง แล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงเบาๆ ว่า "ฉันทำการผ่าตัดล้มเหลว ไม่ใช่ทำการผ่าตัดผิดพลาด"

แต่สวีซุ่ยหนิงรู้สึกว่า ในน้ำเสียงของเขามีความรู้สึกหัวเราะเยาะตัวเองอย่างมาก

เธอไม่ได้คิดอย่างนั้นจริงๆ สำหรับเฉินลู่ การผ่าตัดล้มเหลวจะดีไปกว่าการผ่าตัดผิดพลาดได้ยังไงกัน "ความล้มเหลว" ดูเหมือนจะเป็นปัจจัยสำคัญที่ส่งผลต่อจิตใจของเขา

“อืม” เธอตอบด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน

เห็นได้ชัดว่าอาหารมื้อนี้ ไม่ได้นำความสุขมาสู่ทั้งสองเลย สวีซุ่ยหนิงคิดว่า ในขณะนี้เธอกับเฉินลู่อาจมีความคิดของตัวเอง

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา สวีซุ่ยหนิงก็ไม่อยากออกไปพักผ่อนกับเขาข้างนอกแล้ว โชคดีที่สถานการณ์ของเฉินลู่ดูเหมือนจะดีขึ้นเรื่อยๆ หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ตามที่เขาพูด เขาได้กลับไปทำงานที่โรงพยาบาลอีกครั้ง

ก่อนออกไปทำงาน เฉินลู่พูดกับเธอเป็นพิเศษว่า “ฉันจะไม่ทำให้เธอต้องเป็นห่วงอีกแล้ว”

“ปรับสภาพอารมณ์ได้แล้วใช่ไหม?” สวีซุ่ยหนิงถามด้วยรอยยิ้ม

“อืม” เฉินลู่ตอบอย่างไม่ได้ใส่ใจ “ถ้าเธอเลิกงานเร็ว ก็แวะมารับฉันด้วยนะ”

“โอเค” สวีซุ่ยหนิงพูด “แต่ไม่แน่ว่าจะเป็นฉันเร็วกว่านะ”

เฉินลู่เหลือบมองเธอและพูดว่า "ฉันเร็วกว่าฉันจะไปรับเธอเอง”

แต่ส่วนใหญ่มักจะเป็นเฉินลู่ที่เร็วกว่า สวีซุ่ยหนิงทำงานล่วงเวลามากกว่าเฉินลู่ ภายในหนึ่งเดือน สวีซุ่ยหนิงไปรับเฉินลู่เพียงสามครั้งเท่านั้น

เมื่อเห็นว่าเฉินลู่กำลังเดินออกมาจากจุดนั้นเรื่อย ๆ ในที่สุดหัวใจที่ห้อยโหนอยู่ของสวีซุ่ยหนิงก็ปล่อยวางลง

ในชั่วพริบตาได้มาถึงวันเกิดของจางอวี้อีกครั้ง สวีซุ่ยหนิงค่อนข้างที่จะอารมณ์ดี หนึ่งปีกว่าไปได้ผ่านไปแล้วแบบนั้น

วันเกิดจางอวี้ในครั้งนี้ไม่ได้จัดใหญ่มาก ได้นัดแค่เพื่อนสนิทไม่กี่คน พูดตามหลักเหตุผลแล้ว จางอวี้เรียกคนชื่นชอบใหม่มา ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเรียกให้หลี่ถูมาด้วย เมื่อสวีซุ่ยหนิงเรียกเฉินลู่แล้ว เฉินลู่จะต้องเรียกหลี่ถูที่เป็นดั่งพี่มองมาด้วย

ดังนั้น เมื่อหลี่ถูได้เดินเข้ามาพร้อมกับเฉินลู่ บังเอิญได้เห็นใบหน้าขาวๆ ของจางอวี้กำลังสนทนาอย่างอารมณ์ดี

เดิมทีหลี่ถูก็ยิ้ม เมื่อเห็นสิ่งนี้ใบหน้ากลับเย็นชาลง แต่เขาไม่ได้เข้าไปไปสร้างปัญหาแต่อย่างใด และหันหน้าไปพูดคุยกับเฉินลู่ต่อ

เฉินลู่มองดูเขาอย่างครุ่นคิดและพูดว่า “ควบคุมอารมณ์ได้ขนาดนี้เลย?”

หลี่ถูพูดด้วยรอยยิ้ม "ทำไม่ได้ เมื่ออยู่ต่อหน้าหล่อน ให้ลงมือกับชายชู้ของเธอ”

เฉินลู่พยักหน้า มองสวีซุ่ยหนิงที่กำลังเดินอยู่ข้างหน้า และเดินตรงเข้ามาหาเธอ

หลี่ถูตามมาเช่นกัน ใบหน้ายิ้มแย้มไม่เปลี่ยนแปลง แต่ใบหน้าของจางอวี้ดูอึดอัดเล็กน้อย

หลี่ถูนั่งลง ทุบเมล็ดแตง และถามหนุ่มหน้าละอ่อนอย่างสบายๆ ว่า "นายกับจางอวี้คบกันตอนไหน?”

หนุ่มหน้าละอ่อนไม่รู้ว่าทำไม จึงตอบตามความจริง "วันที่ 25 เดือนที่แล้ว”

“วันที่ 25 เดือนที่แล้ว?” หลี่ถูกัดฟันมองไปที่จางอวี้

ในคืนก่อนวันที่ 25 จางอวี้พบกับหลี่ถูซึ่งกำลังว่ายน้ำอยู่ในสระ และกลายเป็นตัณหา ได้โน้มน้าวหลี่ถูผู้ที่ตัดสินใจผนึกหัวใจกับความรักไว้ กลับได้ไปจบลงที่บนเตียง

พูดได้ว่าหลี่ถูคนนี้ ช่างไม่ระมัดระวังเลย ชายหนุ่มรูปงาม กลับถูกจางอวี้หลอกแล้วหลอกเล่า โดยเชื่อคำสัญญาที่ไร้สาระของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า