บทที่309 ลอย

สวีซุ่ยหนิงรอการประกาศผลชันสูตรเป็นเวลานาน

แม้ว่าจะมีหลักฐาน แต่การเหตุการณ์สูญเสียนี้ไม่สามารถย้อนกลับได้ นับตั้งแต่นี้ต่อไป ชื่อเสียงของเฉินซื่อกรุ๊ป การสูญเสียราคาหุ้น และผลกระทบต่อชีวิตของเฉินลู่ได้เกิดขึ้นแล้วทั้งหมด

แต่ถึงอย่างนั้นสวีซุ่ยหนิงยังคงหวังว่าผลชันสูตรจะสามารถพิสูจน์ได้ว่าเฉินลู่ไม่ได้ทำผิดพลาดระหว่างการผ่าตัดจะมาถึงในไม่ช้า

ในวันที่ผลชันสูตรออกมา ไม่รู้ว่าเบื้องหลังตระกูลเฉินจะพยายามมากมายแค่ไหน แต่คำแถลงของโรงพยาบาลครั้งนี้ได้กลายเป็นการค้นหาที่ร้อนแรงอีกครั้ง

โดยคำแถลงการณ์ระบุว่าขั้นตอนการผ่าตัดทั้งหมดถูกต้องและเป็นไปตามข้อกำหนด ไม่มีข้อผิดพลาดในกระบวนการผ่าตัด

สวีซุ่ยหนิงนั่งอยู่ในห้องทำงาน มองดูการค้นหาที่ร้อนแรงนี้ด้วยความรู้สึกผสมปนเป

ตอนที่โรงพยาบาลออกประกาศครั้งที่แล้ว เสียงของการซักถามและการเสียดสียังชัดเจน ในหัวของเธอ อาจเป็นเพราะมีหลักฐานจึงทำให้มีคำพูดแย่ๆน้อยลงมาก

แน่นอนว่าจะขาดสิ่งนี้ไปไม่ได้ มีใครบางคนมองโลกด้วยความอาฆาตพยาบาทตั้งแต่ต้นจนจบและยังมีคอมเม้นต์ประมาณว่า "ใครจะรู้พ่อของเขาซื้อคณะกรรมการประเมินสมาคมการแพทย์ไปแล้วหรือเปล่า" "สรุปแล้วเขามีพ่อที่ดีมากเลย" เป็นต้น

ในที่สุดสวีซุ่ยหนิงก็พิมพ์แสดงความคิดเห็นด้านล่าง

อย่าปล่อยให้ผู้ช่วยชีวิตรู้สึกเจ็บปวดใจเลย

.

ในวันนี้สวีซุ่ยหนิงไปรับเฉินลู่ก่อนเวลา

เมื่อเธอมาถึงที่ทำงานของเขา เขากำลังนั่งเหม่อลอยอยู่ สวีซุ่ยหนิงยิ้มและถามเขาว่าทำไมถึงนั่งว่างๆอยู่แบบนี้

เฉินลู่พูดเบา ๆ ว่า "ช่วงนี้ฉันไม่ค่อยมีคนไข้น่ะ"

รอยยิ้มของสวีซุ่ยหนิงแข็งค้างอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเธอก็กล่าวว่า "ต่อไปจะไม่เป็นแบบนั้นแล้วนะ เฉินลู่ ผลชันสูตรออกมาแล้ว นายลองไปดูได้ มีคนช่วยพูดแทนนายเยอะแยะเลย "

“อืม” เฉินลู่กระตุกมุมปาก เก็บข้าวของและในที่สุดก็เดินตามเธอออกไป

เมื่อสวีซุ่ยหนิงเดินผ่านประตูโรงพยาบาล เธอบังเอิญเห็นคนขายถังหูลู่จึงซื้อกลับมา 2 ไม้ ก่อนจะบอกให้เขาหยิบออกไปไม้หนึ่ง

“ฉันไม่กิน” เฉินลู่ขมวดคิ้ว

สวีซุ่ยหนิงมุ่ยปากและพูดว่า "ฉันจะให้โอกาสนายอีกครั้งก็ได้"

เขาปฏิเสธอยู่ครู่หนึ่ง ถอนใจอย่างช่วยไม่ได้ และในที่สุดก็ฉีกกระดาษชั้นนอกออก ทั้งสองคนจับมือกันและเดินไปที่ถนนด้านนอก

สวีซุ่ยหนิงกล่าวว่า "นี่แหละรสชาติของวัยเด็ก"

เฉินลู่เลิกคิ้ว

"ของอย่างอื่นมันหายาก แต่ยังพอหาซื้อหนังยางได้นะ เดี๋ยวเรากลับไปกระโดดยางที่ชั้นล่างกันเถอะ" สวีซุ่ยหนิงกล่าว "ฉันเก่งมากเลยนะ ตอนอยู่ประถมไม่มีเพื่อนคนไหนในห้องที่เอาชนะฉันได้เลย”

“อย่าเลย” เฉินลู่พูดอย่างรังเกียจเล็กน้อย