บทที่70

เฉินลู่ไม่คิดเลยว่าหญิงสาวที่อิงแอบแนบชิดกับเขาเมื่อหนึ่งวินาทีก่อนหน้า จะเอ่ยวาจาเย็นชาแบบนี้ใส่เขาในวินาทีถัดมา

มีอยู่แวบหนึ่ง ที่คนไม่ใส่ใจเรื่องความรู้สึกอย่างเขา ยังต้องขมวดคิ้วให้คำพูดนี้ของเธอ

เฉินลู่โยนทิชชูทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ: "เธอไปเรียนวิธีการถีบหัวส่งแบบนี้มาจากไหน? ฉันอุตส่าห์ตั้งใจรับใช้เธออย่างเต็มที่ พอเธอสบายตัวแล้วก็ไล่คนอื่นเสียอย่างนั้น"

สวีซุ่ยหนิงเอ่ย: "นายอย่ามาพูดเหมือนนายทำเรื่องที่ยิ่งใหญ่มากได้ไหม รับใช้อะไร ฉันขอให้นายมารับใช้ฉันหรือไง? นายทำแบบนี้ก็เพราะความพอใจของตัวเองไม่ใช่เหรอ?"

เฉินลู่ไม่ต่อล้อต่อเถียงกับเธอต่อ แต่เขากลับก้มลงมากัดไหล่ของเธอ ถ้าถามว่าเจ็บมากไหม ที่จริงก็ไม่ ยิ่งไปกว่านั้นมันยังดูหยอกเอินเสียมากกว่าอีก

"พรุ่งนี้ค่อยตื่นมาทะเลาะกับเธอใหม่" วันนี้เฉินลู่เองก็เหนื่อยแล้ว

แต่สวีซุ่ยหนิงกลับคิดไม่ตก เธอสัมผัสได้ว่าเขาตั้งใจจะยั่วเธอ และเขาก็ไม่ได้เอาตัวเองไว้เป็นศูนย์กลางเหมือนที่ผ่านๆ มาด้วยแถมไม่มีตอนไหนเหมาะไปกว่าตอนนี้อีกแล้ว วันนี้เพื่อที่จะไม่สร้างเรื่อง ไม่ปล่อยให้ญาติเป็นห่วง เธอก็ต้องทนให้ได้

แต่หลังจากที่เสร็จแล้ว มันน่ารำคาญมาก

กว่าสวีซุ่ยหนิงจะหลับได้ก็นาน ตอนที่ตื่นมาอีกครั้ง ก็เป็นเวลาหกโมงครึ่งแล้ว ตอนแรกเธอตั้งใจว่าจะตื่นตั้งแต่หกโมงเพื่อเข้าเมืองไปรับเค้ก

แต่ที่น่าโมโหไปกว่านั้นก็คือเฉินลู่ตื่นแล้ว แต่เขากลับไม่ยอมปลุกเธอ

ตอนที่สวีซุ่ยหนิงแต่งตัวเสร็จแล้วลงไปข้างล่าง เฉินลู่กลับไม่ได้นั่งรวมอยู่กับพวกญาติๆ ด้วยขี้เกียจเล่นละครและต้องการทำให้ญาติรู้ขอบเขต เขาจึงไปนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ฉบับเก่าตรงโต๊ะหินคนเดียว

เธอเห็นว่ามีญาติคนหนึ่งที่อยากเข้าไปทักทายเขา เฉินลู่มองเห็นเธอ จึงเดินมาหา

คุณลุงเอ่ย: "หนิงหนิง วันนี้ฉันเห็นว่าแกไม่ตื่น ฉันเลยโทรสั่งให้พี่ชายไปเอาเค้กมาแทนแล้วล่ะ"

สวีซุ่ยหนิงมองเฉินลู่แล้วเอ่ย: "นายก็รู้ว่าวันนี้ฉันต้องไปเอาเค้ก ทำไมถึงไม่ปลุกฉัน?"